Maand: augustus 2025

Commentaar

Het ontcijferen van de periodieke publieke uitspraken van de Chinese leider Xi Jinping zou een voltijdse bezigheid kunnen zijn. Sommige van zijn beweringen en oproepen zijn raadselachtig, zeker gezien hun afwijking van eenvoudig verifieerbare feiten. Neem bijvoorbeeld zijn uitspraak van vorige maand dat leden van de Chinese Communistische Partij (CCP) “de volledige, strikte zelfdiscipline van de Partij moeten bevorderen door goed gedrag te cultiveren”.

Wat bedoelt hij daarmee, en wat is de werkelijkheid? Laten we de kwestie onder de loep nemen.

Goed gedrag en partijbestuur bevorderen

Xi deed zijn opmerkingen tijdens een “sessie groepsstudie” van het Politbureau van het Centraal Comité van de CCP.

Was er sprake van enig protest, of beter gezegd: was er een CCP-functionaris aanwezig die zo roekeloos was zijn carrière (of gezondheid) op het spel te zetten door de uitspraken van “Xí Dàda” (习近平) in twijfel te trekken? Natuurlijk niet, want zulke woorden versterken de oneindige zoektocht van de CCP naar politieke en morele legitimiteit en totale controle over elk aspect van de Chinese samenleving—in dit geval door interne partijdiscipline (via training en indoctrinatie), ideologische zuiverheid (uitsluitend gedefinieerd door het Centrale Comité) en bestuurlijke effectiviteit (met het uitroeien van wijdverbreide corruptie) te benadrukken.

In de afgelopen tien jaar heeft Xi met regelmaat zijn langetermijnplan naar voren geschoven: een “systemisch project” dat ideologische discipline moet afdwingen volgens de leer van Mao Zedong en hemzelf (Xi Jinping-denken), “correct” ethisch gedrag moet inprenten (zoals gedefinieerd door Xi en de Partij), en anticorruptiemaatregelen moet uitvoeren om uitingen van hedonisme, extravagantie en andere menselijke zwakheden bij partijleden te bestrijden die het imago van de CCP schaden. Xi presenteert dit project als een morele en praktische noodzaak om nationale verjonging (“Chinese Droom”—中国梦) en sociale harmonie te bereiken.

De Chinese Droom is een nationalistisch voorstel dat erop gericht is China terug te brengen naar zijn “historische rol” als leidende wereldmacht—economisch, militair en cultureel—en tegelijkertijd de autoriteit en prestige van de CCP te versterken en vermeende historische grieven tegen China (vooral van Japan en de Verenigde Staten) uit te wissen.

De Droom vormt de basis van al Xi’s strategische initiatieven, van het Belt and Road Initiative tot het Global Security Initiative en het Global Civilization Initiative (en andere soortgelijke plannen). Al deze projecten zijn erop gericht de door de VS geleide internationale orde na de Tweede Wereldoorlog te vervangen door een Chinese nieuwe wereldorde, gebaseerd op socialistische principes die zich onderwerpen aan Peking.

Het andere belangrijke element van de Droom is uitgesproken nationalistisch en heeft als doel het nationale zelfvertrouwen te versterken, westerse culturele invloeden te weerstaan en een zelfbewuste, eensgezinde nationale identiteit onder leiding van de CCP te vestigen.

Sociale harmonie en goed gedrag

Sociale harmonie betekent in het jargon van de CCP het bereiken van een toestand van maatschappelijke stabiliteit, eenheid, ideologische eensgezindheid en evenwichtige maatschappelijke en economische ontwikkeling onder het bewind van de Partij—met gelukkige burgers zonder protest, én met de middelen en politieke wil om de socialistische visie van de CCP voor China af te dwingen. Om die sociale harmonie te bereiken, grijpt Xi geregeld terug op slogans die aanslaan bij de gemiddelde Chinees, zoals pleidooien voor gemeenschappelijke welvaart (共同富裕), het verkleinen van ongelijkheid en het uitbannen van corruptie—zowel bij partijleden als bij niet-communisten.

De definitie van goed gedrag volgens de CCP is een mengeling van confucianisme en socialistische ideologie, waarin loyaliteit aan de idealen van de Partij centraal staat, evenals discipline en plichtsbesef tegenover de staat. Alles wat partijleden doen moet in overeenstemming zijn met de principes van de CCP, zoals zogenoemde welvaart, democratie, beschaving en harmonie.

Goed gedrag met Chinese kenmerken betekent handelen voor het collectieve belang, zoals gedefinieerd door staat en Partij, met nadruk op loyaliteit aan de Partij, nationale eenheid en sociale stabiliteit. Het houdt ook in dat alle staatsbeleid gesteund moet worden (hoe tegenstrijdig of schadelijk het ook is), en dat elke vorm van kritiek of verzet tegen de communistische autoriteiten vermeden of onderdrukt moet worden.

Terwijl de CCP zich richt op het collectieve belang, leggen traditionele westerse opvattingen over goed gedrag de nadruk op individuele rechten, persoonlijke integriteit en universele ethiek. Deze worden in communistisch China vrijwel volledig genegeerd, waar individuen de staat dienen—en niet andersom.

Westerse opvattingen over goed gedrag zijn voortgekomen uit eeuwen van filosofische ontwikkeling, beïnvloed door religie, oorlog, recht en individuele gewetensvorming. In China daarentegen wordt goed gedrag uitsluitend bepaald door de willekeur van de CCP en afgedwongen door de macht van de staat, via strikte sociale controle, massasurveillance, publieke vernedering, voorspellende politietechnieken, beheer via fijnmazige wijkstructuren (“15-minutenstadszones”) en andere Orwelliaanse concepten.

En hoe zit het met zelfbestuur?

Zelfbestuur in China verschilt sterk van de westerse interpretatie. Wat Xi bedoelt met “het verbeteren van het zelfbestuur van de Partij” draait om interne maatregelen om de autoriteit en morele legitimiteit van de CCP (en Xi zelf) te behouden. Al het andere komt pas op de tweede plaats. Het heeft in ieder geval niets te maken met westerse begrippen als individuele autonomie of decentrale macht.

De Chinese variant wordt uitgevoerd via top-down controle door de Partij, waarbij zelfbestuur plaatsvindt binnen door de Partij goedgekeurde kaders, zoals dorpsverkiezingen of lokale consultaties die zorgvuldig worden geregisseerd door partijfunctionarissen. Dit betekent dat de 7 procent van de Chinese bevolking die partijlid is, een vorm van zelfbestuur met Chinese kenmerken uitoefent namens de gehele bevolking.

Hoewel de CCP het bestaan van acht minderheidspartijen (officieel “democratische partijen” genoemd) toestaat om een schijn van democratie met Chinese kenmerken te creëren, staan deze volledig onder leiding van de CCP via de Chinese Volkspolitieke Raadgevende Conferentie en hebben zij vrijwel geen enkele invloed op het interne zelfbestuur van de Partij waarover Xi hoogdravend spreekt. Deze minderheidspartijen maken deel uit van het beruchte Verenigde Front; hun leiderschap wordt benoemd door het United Front Work Department van de CCP en ze zijn verplicht de leidende rol en het beleid van de Partij te steunen, zowel in lokale besturen als in het Nationale Volkscongres—het stempelparlement van China.

De minderheidspartijen vertegenwoordigen zelf slechts een fractie van de Chinese bevolking; de grootste, de China Democratic League, telde in 2023 bijna 357.000 leden. Het toneelstukje dat deze zogenoemde democratische partijen opvoeren, terwijl ze volledig doordrongen en gecontroleerd worden door de CCP, is dan ook dubbel ironisch.

Slotgedachten

De werkelijkheid van de autoritaire controle door de CCP ondermijnt de hoogdravende uitspraken van Xi Jinping en zijn volgelingen over “zelfbestuur”. De 7 procent van de Chinezen die lid zijn van de CCP zijn de enigen die een verwrongen vorm van zelfbestuur kunnen uitoefenen; de rest van de bevolking is toeschouwer en slachtoffer van partijbeleid dat uitsluitend bedoeld is om de macht van de CCP tot in de eeuwigheid te bestendigen. Het collectieve belang waarover de communisten preken, komt in de praktijk neer op het collectieve belang van de Partij, niet dat van het Chinese volk als geheel.

De enige manier waarop het Chinese volk werkelijk beschaafde vormen van zelfbestuur kan uitoefenen—die individuele rechten, persoonlijke integriteit en universele ethiek beschermen—is dat de Chinese Communistische Partij in de vuilnisbak van de geschiedenis wordt geveegd. Hoe eerder dat gebeurt, hoe beter—voor de Chinezen én voor de wereld.

De in dit artikel geuite opvattingen zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de standpunten van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (12 augustus 2025): China’s Self-Governance System Only Serves the CCP

Hoewel het breed wordt aangevallen als een ongerechtvaardigd gebruik van geweld, is de aangekondigde Israëlische intentie om de controle over Gaza over te nemen en Hamas als terroristische organisatie uit te schakelen volkomen gerechtvaardigd door de wandaden van Hamas tegen Israël. Het is bovendien de enige mogelijke manier om vrede te brengen voor de Arabieren en de Joden in het gebied.

Er zit misschien een zekere symmetrie in het feit dat deze bijbelse landen — zelfs in de 21e christelijke eeuw en meer dan 5.000 jaar na de herkenbare oorsprong van het Joodse volk — nog steeds een plaats zijn van hevige strijd en van bijna ondoordringbaar hypocriet vertoon door een groot aantal landen in de wereld. De naburige Arabische mogendheden doen de gebruikelijke formulematige uitspraken van sympathie voor de Palestijnen, maar omdat de Palestijnse extremisten verbonden zijn met terroristische opstandige organisaties in hun eigen land, zullen zij geen Palestijnse vluchtelingen opnemen.

De Arabische mogendheden beschouwen de zogeheten Palestijnen (Arabieren in het oude Volkenbond-mandaatgebied Palestina die geen staatsburgers werden van Jordanië, Syrië, Libanon of Israël) doorgaans als materialistische bedriegers, net zoals zij denken over de Joden en de christelijke Libanezen. Onder leiding van de Egyptische president Gamal Abdel Nasser hielden zij de Palestijnen vast in wanhopige interneringskampen die kweekvijvers voor terrorisme werden, om hen te behouden als prikkel en provocatie tegen de Joodse staat en om de Arabische massa’s af te leiden van het wanbestuur dat de meesten van hen hun volk oplegden. Vandaag moedigen de leidende Arabische landen Israël stilzwijgend aan om Hamas te vernietigen, maar weigeren zij het risico te nemen om ook maar één Hamas-terrorist vrijwillig in hun landen toe te laten. Hamas werd opgericht als de Palestijnse tak van de Moslimbroederschap, die sinds de jaren twintig van de vorige eeuw een opstand voert tegen de Britten en later tegen de regering van Egypte, sinds de oprichting van de Broederschap in de jaren 1920.

Dit heeft de Egyptische regering er echter niet van weerhouden om gedurende decennia de bevoorrading van Hamas via de tunnels van Egypte naar Gaza mogelijk te maken. Met de gebeurtenissen van de afgelopen twee jaar zijn de politieke omstandigheden in de regio drastisch veranderd. De geldschieter van de terroristen, Iran, is diep vernederd en militair verslagen. Het land staat onder zware boycot, en zijn investering van biljoenen dollars in het opbouwen van een nucleaire militaire macht is vernietigd. De Verenigde Staten hebben duidelijk gemaakt dat zij dat programma zo nodig telkens opnieuw zullen vernietigen. Iran beschikt praktisch niet over een marine of luchtmacht, en zijn vermogen om raketten af te vuren is sterk aangetast. Het leger is in wezen het apparaat dat, samen met de officiële politie die op de rug van de gehele bevolking rust, heeft verhinderd dat de onderdrukte Iraanse bevolking het gehate en mislukte islamitische regime van het land zou verdrijven. Iran heeft niet de middelen om Hamas en Hezbollah te blijven financieren.

Hoewel ongeveer 80 procent van de door Hamas getrainde terroristen inmiddels is gedood, heeft Hamas duidelijk gemaakt dat het van plan is om Gaza te blijven besturen, wat het heeft gedaan sinds het maar net als grootste partij uit de bus kwam bij de verkiezingen die George W. Bush in 2006 eiste, net als Hezbollah bij de hedendaagse Libanese verkiezingen die Bush ook eiste. De Amerikaanse president liet zich leiden door de onvoldoende onderbouwde overtuiging dat democratische verkiezingen nooit zouden leiden tot de opkomst van ondemocratische partijen, en dat alle brandhaarden in de wereld daarom verkiezingen nodig hadden om ervoor te zorgen dat er geen oorlogen meer zouden komen.

De overname van het bestuur van Gaza door Hamas en de royale bevoorrading door Iran stelde de organisatie in staat tot voortdurende terroristische aanvallen op Israël. Uitgebreid onderzoek door een commissie van het Britse Hogerhuis heeft aan het licht gebracht dat het Hamas-hoofdcommando geloofde dat hun invasie van Israël op 7 oktober 2023 een algemene Arabische opstand binnen Israël zou uitlokken en dat Hamas daadwerkelijk in staat zou zijn Jeruzalem zelf te bedreigen en de Israëlische staat tot in zijn fundamenten te doen wankelen. Het ogenschijnlijke doel was ongetwijfeld het verhinderen van de uitbreiding van de Abraham-akkoorden naar Israël en Saoedi-Arabië, maar eenmaal op dit pad gezet werden de ambities voor de invasie, het bloedbad en de gijzelnemingen aanzienlijk versterkt.

Aangezien geen enkele Arabische mogendheid bewust mogelijke aanhangers van Hamas zal opnemen, en Hamas nooit het bestaansrecht van Israël als Joodse staat zal erkennen en doelbewust de oorlog met Israël is aangegaan, is de enige hoop op het bereiken van een duurzame vrede voor de Arabieren en de Joden dat de staat Israël het terroristische apparaat van Hamas fysiek uitroeit. Dit is altijd al het enige aanvaardbare einde van deze oorlog geweest en het enige dat iets anders bood dan een voortzetting van de frequente barbaarse wandaden van Hamas, terwijl het grootste deel van de wereld de oneerlijke positie innam dat “Israël het recht heeft zich te verdedigen,” waarmee werd bedoeld dat het de indringers mocht verdrijven maar niet de stappen mocht zetten die nodig zijn om ervoor te zorgen dat dergelijke oorlogsdaden zich niet opnieuw zouden voordoen.

Israël voert het gerechtvaardigde beleid en het enige dat in staat is een blijvende oplossing te brengen, maar om daarin te slagen zal het zijn traditionele kwetsbaarheid moeten veranderen om gegijzeld te worden door ontvoerders. De eer van de Joodse staat gaat boven het leven van welk individu dan ook, en als Israël met gijzelaars kan worden gechanteerd, zal er nooit vrede komen. Gezien het aantal gijzelaars dat Hamas al heeft vermoord, en hoe zij de bevolking als menselijk schild gebruiken en hun voedsel stelen om hun macht in stand te houden, is de militaire optie de meest waarschijnlijke methode om de resterende gijzelaars terug te halen.

De aankondiging van de Franse, Britse en Canadese regeringen dat zij voornemens zijn een Palestijnse factie te erkennen als de legitieme regering van de soevereine Palestijnse staat is bijzonder ergerlijk. Zij hebben de 89-jarige Mahmoud Abbas uitgekozen, die een van de langste en meest bewogen terroristische carrières in de regio achter de rug heeft en nu aan het hoofd staat van de Palestijnse Autoriteit, die door de meeste Palestijnen als corrupt en onbekwaam wordt veracht. Abbas beloofde tal van hervormingen en ongekende democratiseringsmaatregelen om deze eer waardig te zijn.

Nadat Frankrijk zich had bevrijd van de Algerijnse oorlog, hebben de Fransen over het algemeen het gevoel gehad dat het hun lot is de kampioen van de Arabieren te zijn onder de westerse mogendheden. Deze actie stimuleert Hamas. Het gedrag van de Britten is nog verwerpelijker. In de donkere dagen van de Eerste Wereldoorlog deed de minister van Buitenlandse Zaken, Arthur Balfour, zijn beroemde verklaring waarin hij een thuisland voor de Joden in Palestina beloofde, zonder de rechten van niet-Joden of van Joden in andere delen van de wereld te schaden. Het was slechts holle casuïstiek om steun voor de geallieerde zaak in de Verenigde Staten te vergroten. Gezien het feit dat Groot-Brittannië in de jaren dertig en veertig de pogingen van honderdduizenden slachtoffers van antisemitisme in Europa om naar Palestina te emigreren saboteerde, was de ambitie om behulpzaam te zijn voor Joden buiten het Midden-Oosten nogal dubieus, en het VK is een van de laatste landen die Canada zou moeten navolgen in zijn beleid ten aanzien van Israël.

Israël zal de oorlog beëindigen met de benodigde Amerikaanse diplomatieke steun, en daarna zal er een kans zijn om een Palestijnse staat te creëren.

De standpunten in dit artikel zijn de mening van de auteur en geven niet noodzakelijkerwijs de mening van The Epoch Times weer.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (11 augustus 2025): There’s Only One Way to End the Israel–Hamas War