Sunday, 29 May 2022

De beste en de slechtste tijden in Hongkong – Het tegenstrijdige regime van de CCP

“Het waren de beste tijden, het waren de slechtste tijden, het was de tijd van wijsheid, het was de tijd van dwaasheid, het was het tijdperk van geloof, het was het tijdperk van ongeloof, het was het seizoen van het licht, het was het seizoen van de duisternis, het was de lente van hoop, het was de winter van wanhoop … We hadden niets voor ons, we gingen allemaal rechtstreeks naar de hemel, we gingen allemaal rechtstreeks de andere kant op.”

Deze openingspassage uit Charles Dickens’ “A Tale of Two Cities” is één van de beroemdste passages uit de literatuur. Toch heeft het me nooit zo aangegrepen als vandaag. Het voelt bijna alsof Dickens schreef over het Hongkong van vandaag, in plaats van over de Franse Revolutie.

Toen miljoenen mensen samen door de straten van Hongkong marcheerden, zag de wereld het beste van Hongkong. Tegelijkertijd waren we getuige van de dood van de vrijheid, politiegeweld en de ineenstorting van de burgerrechten van Hongkong – de slechtste tijden uit de geschiedenis van Hongkong.

Demonstranten zwaaien met Amerikaanse vlaggen als ze zich verzamelen voorafgaand aan een pro-democratische mars in Hongkong op 15 september 2019. (Anthony Kwan/Getty Images)

Het seizoen van duisternis viel op gemaskerde gezichten en in het zwart geklede demonstranten, die in de nacht voor de politie op de vlucht sloegen. Het seizoen van het licht kwam tevoorschijn toen de zon opkwam na nachten van protest, kaarsen gloeiden ter nagedachtenis en telefoonlampjes gloeiden in tandem met de songtekst van “Glory to Hong Kong.” Nu de protesten zijn gestopt, blijft het licht in onze harten. Met licht in ons hart, hebben we alles wat we nodig hebben in deze wereld.

Hongkong is de hel binnen gejaagd, dus we hebben niets te verliezen. Deze onverschrokken hoop zelf, plaatst ons in de hemel.

Ik schrijf dit op 24 juni 2021. De pro-democratische media van Hongkong, Apple Daily, heeft haar laatste krant gepubliceerd voor ze haar deuren sloot. Apple Daily is niet langer een krant, maar een symbool.

In 1975 schreef de 28-jarige Hu Ping een essay in afwachting van een nieuwe werkopdracht tijdens de Chinese Culturele Revolutie. Het werd in China verspreid op handgeschreven posters en gepubliceerd in ondergrondse tijdschriften. Het essay kreeg de naam “Over de vrijheid van meningsuiting” en werd enorm invloedrijk voor een generatie van Chinese activisten voor democratie. Hu Ping zou later hoofdredacteur worden van het New Yorkse pro-democratische tijdschrift, Beijing Spring.

In zijn essay, schreef hij:

“Van alle politieke rechten die de grondwet aan de burgers geeft, komt de vrijheid van meningsuiting op de eerste plaats. Wanneer een individu het recht verliest om zijn of haar wensen en meningen te uiten, is hij of zij gedoemd om een slaaf of een pion te worden.

De vrijheid van meningsuiting betekent natuurlijk niet noodzakelijkerwijs dat men alles heeft, maar het verlies ervan leidt onvermijdelijk tot het verlies van alles.

Iedereen kent het belang van het principe van het scharnierpunt in de mechanica: het scharnierpunt zelf mag dan niets doen, maar alleen door zijn deugdzaamheid is de werking van de hefboom mogelijk. Men zegt dat Archimedes, de ontdekker van het principe van de hefboom, ooit zei: “Geef me een steunpunt, en ik zal de wereld verplaatsen”. Is in het politieke leven de vrijheid van meningsuiting niet zo’n soort steunpunt?

Wat is “vrijheid van meningsuiting”? Het is de vrijheid om allerlei meningen te uiten.”

Zesenveertig jaar zijn verstreken sinds 1975, het jaar waarin Hu Ping dit essay schreef over het recht van de Chinese burgers op vrijheid van meningsuiting. Vandaag wordt de Chinese burgers nog steeds de vrijheid van meningsuiting ontzegd en de duisternis van het CCP-autoritarisme heeft zich zelfs overzee verspreid.

De illusie van duisternis is beangstigend omdat zij oneindig lijkt. Maar duisternis kan niet bestaan bij het licht van zelfs maar één kleine kaars. De hoop van het Chinese volk op vrijheid is het begin van zo’n licht.

Op Weibo verhinderen de autoriteiten absoluut dat gebruikers iets leren over de revolutionaire oorsprong van de CCP. Schrijvers die oproepen tot politieke hervormingen en hulp voor de armen op het platteland worden het zwijgen opgelegd.

The Global Times meldt dat Chinese jongeren gepassioneerd raken over revolutie na het zien van een populair nieuw CCP-drama “Awakening Age”. Veel studenten plaatsten screenshots van groepsberichten op Weibo, waarin ze zeiden dat ze zouden leren van de ervaring van revolutionaire CCP-voorgangers en dat ze studentengroepen zouden verenigen om druk uit te oefenen op de school. Meerdere universiteiten in Hunan hebben dergelijke tactieken gebruikt om airconditioning te eisen.

Mao Zedong leidde een opstand om de macht te grijpen door gewelddadige oppositie tegen de centrale regering van China om de macht van de CCP te vestigen. Om hun legitimiteit te valideren, moet de CCP hun revolutie rationaliseren en legitimeren.

Deze gevierde houding van gewelddadige revolutie tegen het gezag sijpelt onvermijdelijk door in de geesten van de Chinese burgers. Dit zou de CCP echt bang moeten maken.

Jongeren op een bijeenkomst tijdens het hoogtepunt van de opstand van de Rode Garde zwaaien met kopieën van Mao’s Rode Boekje en dragen een poster van Karl Marx op 14 sept. 1966. De Culturele Revolutie was het begin van een decennium van geweld en tumult om communistische doelen te bereiken en een radicaal egalitarisme af te dwingen. (AP Foto)

Marxisme, Leninisme en Maoïsme rechtvaardigen allemaal gewelddadige ondermijning van de staatsmacht die zijn volk onderdrukt. Maar wat gebeurt er als de CCP zelf de staatsmacht is die haar volk onderdrukt?

De autocratische regimes die uit het communisme voortkomen kunnen deze diepgewortelde tegenstrijdigheid nooit oplossen. De voormalige Sovjet-Unie en Oost-Europese regimes vielen de een na de ander. In Noord-Korea komt de plotselinge verschuiving naar een erfelijke politiek neer op een terugkeer naar het vroegere feodale tijdperk van vóór de communistische opstand. De Chinese Communistische Partij is gemuteerd tot een gecentraliseerde kapitalistische machine die wordt gevoed door nationalistische propaganda.

Tijdens het bewind van Deng Xiaoping maakte de CCP gebruik van economische groei om haar autoriteit te legitimeren. Maar nadat Xi Jinping aan de macht kwam, is de toon veranderd. Xi hoopte het communisme te vervangen door agressief nationalisme. De laatste jaren hoopt het beleid van de CCP echter terug te keren naar haar maoïstische wortels.

De heerschappij van de CCP rust op een stapel diepgewortelde tegenstellingen en ideologieën die gebaseerd zijn op haat, gewelddadige revolutie en machtsstrijd.

De CCP gebruikt haat om haar heerschappij te legitimeren. Haar ideologen gebruiken deze haat in een poging om China’s burgers tegen alle vreemde naties op te zetten. Zij gebruiken deze haat om de onderdrukking van Tibet, Xinjiang en Hongkong te rechtvaardigen.

Op het platteland van Hebei haten de kinderen van arme gezinnen de rijken in de stad. CCP-jongeren haten Hongkong, Taiwan en de Verenigde Staten. Arme mensen haten rijke mensen. CCP regeringsfunctionarissen haten functionarissen met meer macht.

Het CCP-systeem is aan de macht gekomen door het legitimeren van gewelddadige revolutie gebaseerd op haat. Er zal een dag komen dat dit zich tegen de CCP zelf zal keren.

Alexander Liao is een columnist en journalist die onderzoek doet naar internationale zaken in de Verenigde Staten, China en Zuidoost-Azië. Hij heeft een groot aantal reportages, commentaren en videoprogramma’s gepubliceerd in kranten en Chinese financiële tijdschriften in de Verenigde Staten en Hong Kong.

De standpunten in dit artikel zijn de meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de standpunten van The Epoch Times.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (24 juni 2021): The Best of Times and Worst of Times in Hong Kong—The CCP’s Contradictory Regime

De Amerikaanse ‘Culturele Revolutie’ is aan de gang

Het parlement van de staat Californië heeft onlangs een wet aangenomen die een semester etnische studies onderdeel maakt van het verplichte curriculum van alle middelbare scholieren. Veel inwoners van Californië – waaronder een groot aantal Chinese Amerikanen – hebben protestbijeenkomsten georganiseerd om het voorstel van de wetgevende macht te boycotten, uit vrees voor de invoering van communistische theorieën in de stijl van de Culturele Revolutie op scholen.

Sommige ouders pleiten tegen het onderwijzen van kritische rassen theorie aan hun kinderen.

Bij protestbijeenkomsten tegen het wetsvoorstel waren borden te lezen met “Stop Haat Onderwijs” en “Tegen de Californische Communistische Culturele Revolutie”.

Het voorstel is echter eind mei officieel aangenomen onder leiding van Jose Medina, een Democratische afgevaardigde van het 61e district van Californië en voorzitter van de Commissie Hoger Onderwijs.

De wetgeving, Assembly Bill 101, maakt het nieuwe modelleerplan voor etnische studies in Californië tot een vereiste voor alle middelbare scholieren om te kunnen slagen. Een soortgelijke maatregel werd afgelopen zomer goedgekeurd door de Board of Trustees van de California State University, die eist dat alle studenten etnische studies of een cursus sociale rechtvaardigheid volgen om af te studeren.

Deze cursussen leren studenten de theorie dat systemisch racisme bestaat in de Verenigde Staten, en dat alle blanken gezegend zijn met privileges en optreden als onderdrukkers, terwijl gekleurde mensen slachtoffers zijn. Collectivisme is goed, en kapitalisme is verantwoordelijk voor racistische instellingen.

Mijn probleem met de kritische rassen theorie is hoe deze geobsedeerd is door het opleiden van studenten om zichzelf te classificeren en hen vertelt dat deze classificatie overwegend hun positie in het leven bepaalt.

De New York Post berichtte over soortgelijke gebeurtenissen in het onderwijssysteem van New York City.

In het artikel wordt gedetailleerd ingegaan op de literatuur die is opgesteld door een universitair hoofddocent Afro-Amerikaanse studies aan de Northwestern University in Illinois. Het leerplan instrueert studenten om zelftests uit te voeren over hun “wit voorrecht”. De directeur van een openbare school in New York City vroeg blanke studenten en ouders de hand-out te nemen en over zichzelf na te denken.

Het verdeelt blanke mensen in acht blanke identiteiten, en komt zelfs met een diagram dat de identiteiten rangschikt op een kleurenschaal van rood tot groen. Rood is een slechte witte persoon en groen is een goede witte persoon.

“White Supremacists” zijn felrood op de grafiek en worden beschouwd als de slechtste groep op de lijst voor het in stand houden van een samenleving, omdat zij in plaats daarvan pleiten voor een samenleving die “blanke superioriteit behoudt, benoemt en waardeert.”

De op een na slechtste identiteit is “White Voyeurism”, gedefinieerd als iemand die “een white supremacist niet zou uitdagen, naar niet-blankheid verlangt omdat het interessant is,” en zich de zwarte cultuur toe-eigent “zonder de last van zwartheid.”

Het volgende niveau is “Wit Voorrecht”. Deze blanken bekritiseren de blanke suprematie, maar steunen nog steeds de blanke overheersing.

Dan zijn er “Witte Voordeel” mensen, die alleen privé medelijden hebben met mensen van kleur en niet in het openbaar spreken over minderheidskwesties.

Ten vijfde zijn er de “White Confessionals”, die erkenning zoeken bij mensen van kleur en de witheid in kleine mate blootleggen.

Vervolgens “White Critical”, het etiket voor mensen die actief bezig zijn met het ontmaskeren van het “blanke regime”.

De zevende categorie is “White Traitor”, mensen die actief “het blanke gezag ondermijnen en tegen elke prijs de waarheid vertellen”.

Als laatste, maar niet de minste, zijn er de “White Abolitionists.” Dit wordt gerangschikt als de beste blanke identiteit voor hen die ernaar streven het wit-zijn te ontmantelen en weigeren toe te staan dat het wit-zijn zich opnieuw doet gelden.

Naast etnische studies, heeft Californië ook cursussen over sociale kwesties in het algemeen. Ze vragen studenten om inzicht te krijgen in machtsstructuren, vormen van onderdrukking, patriarchaat, anti-indigeniteit, islamofobie, transfobie, en LGBTQ-kwesties.

Identiteitspolitiek in communistisch China

Deze praktijken weerspiegelen de communistische ideologie. Een doel van het communisme is het bestaande systeem omver te werpen door alle mogelijke methoden te gebruiken om de samenleving te verdelen op basis van sociale identiteiten en voorkeursclassificaties, en een cultuur van haat te vestigen om de samenleving onvermijdelijk te desintegreren.

Zowel het Leninisme als het Maoïsme gebruikten soortgelijke methoden, hoewel zij ook gewelddadige revolutionaire methoden gebruikten om verschillende contrarevolutionairen rechtstreeks af te slachten. Tijdens de periode van revolutie in hun land trachtten zij, om de macht te behouden, de samenleving zo veel mogelijk te verdelen.

De Chinese Communistische Partij (CCP) greep de macht op het vasteland van China in 1949. Hun praktijken weerspiegelen de linkse Amerikaanse preoccupatie met de grimmige indeling van identiteiten en privileges. Iedereen op het vasteland van China moest zijn afkomst, voorouders, en of hij rijk of arm was gedurende de voorgaande 49 jaar melden.

In die tijd was de indeling eenvoudiger, met slechts een paar categorieën, zoals arbeiders, kapitalisten, landheren, rijke boeren, arme boeren, middenstanders, stedelijke ambachtslieden en zakenlieden. Later werd deze identiteitsindeling steeds gedetailleerder, en natuurlijk kwamen er steeds meer soorten, tot er uiteindelijk een geboortecode van familie-oorsprong was.

De vader van een vriend van mij heeft een verhaal over identiteit tijdens het hoogtepunt van de Culturele Revolutie. Hij en een vriend waren op een dag aan het opruimen toen de vriend per ongeluk een gipsen beeldje van Mao Zedong omstootte, dat brak. Hij beefde van angst en viel bijna flauw. De vader van mijn vriend troostte hem snel en zei: “Wees niet bang. Als iemand iets vraagt, zeg dan dat ik hem per ongeluk heb omgegooid, niet jij.”

Het enige verschil tussen de twee vrienden was hun afkomst en identiteit. De vader van mijn vriend was geboren als zoon van een arme boer, terwijl zijn vriend was geboren als zoon van een landheer. In communistisch China zou een landheer voor een dergelijke fout als contrarevolutionair bestempeld worden, terwijl een arme boer voor dezelfde fout onschuldig zou blijven.

Toen ik dit verhaal na de Culturele Revolutie aan mensen vertelde, vonden de meesten het absurd en lachten om de dwaasheid. Ik had nooit verwacht dat het bijna 50 jaar later nog zo relevant zou zijn in de Verenigde Staten.

Sceptische Chinese Amerikanen

Veel van de tegenstanders van het wetsvoorstel van Californië over etnische studies zijn Chinezen. Chinezen van het vasteland van China, Hong Kong of Taiwan, voelen de stank van deze identiteitstheorieën onmiddellijk aan, omdat ze maar al te bekend voorkomen.

Tijdens een bijeenkomst op 26 april in Los Angeles sprak ouder Kelson Sun met de Chineestalige editie van The Epoch Times. Hij zei dat het verdelen van mensen naar huidskleur en het bepleiten van racisme in feite de weg vrijmaakt voor de verwezenlijking van rassendiscriminatie. Daarom is het onderwijzen van de inhoud van racismecursussen op scholen de uitvoering van een soort systematisch haatonderwijs. Hij zei dat het doel van dit soort onderwijs vooral is om aan te zetten tot haat.

“Of het nu gaat om rassendiscriminatie of andere vormen van discriminatie, het is aanzetten tot haat. In de geschiedenis van de mensheid, of het nu gaat om het vasteland van China, Birma of Cambodja, kunnen we duidelijk de moordpartijen zien die het gevolg zijn van haatonderwijs. Ik ben van mening dat iedereen die de basis van de Verenigde Staten wil in stand houden, een dergelijk voorstel niet moet aannemen,” zei hij.

“Als er Amerikanen zijn die nog steeds niet weten [wat de kwade gevolgen zijn], stel ik voor dat je naar het Rode Khmer Memorial gaat en de stapels botten daar bekijkt. Denk er eens over na waarom die mensen hun landgenoten hebben doodgeschoten? Het is omdat er haat in hun harten zit. Haat. Waar komt die vandaan? Is het niet gewoon indoctrinatie? Als je het niet eens bent met dit soort haat, zul je niet kunnen afstuderen of een baan vinden. We willen niet dat onze kinderen in deze situatie terechtkomen.”

Een andere ouder, meneer Li, wees erop dat de theorie de Verenigde Staten in twee klassen verdeelt: “onderdrukten” en “onderdrukkers.” Volgens deze theorie worden blanken geclassificeerd als de “onderdrukker” klasse, en andere gekleurde mensen als de “onderdrukte” klasse. Aziaten zijn de “quasi-onderdrukkende” klasse geworden van “dicht-bij-de-witten”.

“Dit is puur een haataanval tegen Aziaten,” zei hij.

“Wij zijn naar de Verenigde Staten gekomen op zoek naar vrijheid en mensenrechten en om een beter leven na te streven. We hopen dat de volgende generatie zal opgroeien met allerlei vormen van vrijheid, in plaats van te worden gehersenspoeld en afgeschilderd als de Rode Gardisten van de Chinese Culturele Revolutie, vol haat tegen onze samenleving.”

Ik ben het eens met de opvattingen van deze Chinese ouders. Het uitgangspunt van de kritische rassent heorie is dat de Verenigde Staten een racistisch en onderdrukkend land is, en dit wordt als een waarheid aangenomen die niet bewezen hoeft te worden.

De Verenigde Staten hebben rassenproblemen, net als alle andere landen. Elk ras in deze wereld, of het nu blank, geel of zwart is, en elk land van blanken, Aziaten of zwarten, heeft te maken gehad met culturele of rassendiscriminatie. Je kunt op deze problemen niet zomaar een etiket plakken als systemisch of institutioneel in plaats van te erkennen dat ze voortkomen uit de gebreken van de mensheid.

Waar we het meest waakzaam voor moeten zijn, is dat sommige mensen economische, raciale, gender- en klasse-identiteit gebruiken om de Amerikaanse samenleving te verdelen en haat te zaaien. De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen en de goedbedoelde verdelingen van de samenleving van vandaag zijn niet anders.

Alexander Liao is een columnist en journalist die onderzoek doet naar internationale zaken in de Verenigde Staten, China en Zuidoost-Azië. Hij heeft een groot aantal reportages, commentaren en videoprogramma’s gepubliceerd in kranten en Chinese financiële tijdschriften in de Verenigde Staten en Hong Kong.

De standpunten in dit artikel zijn de meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de standpunten van The Epoch Times.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (03 juni 2021): The American ‘Cultural Revolution’ Is Underway