Monday, 04 Mar 2024

Economische werkbijeenkomst CCP: Geen concreet plan voor China’s herstel

Nieuwsanalyse

De Chinese Communistische Partij (CCP) heeft haar vergadering over economisch werk afgesloten zonder een duidelijk plan om de Chinese economie nieuw leven in te blazen.

Het Politiek Bureau van het Centraal Comité van de CCP sloot op 8 december een belangrijke vergadering af, voorgezeten door de Chinese leider Xi Jinping, om richting te geven aan de economische werkzaamheden van China in het komende jaar. De vergadering was bedoeld om de principes te schetsen die nodig zijn om de Chinese economie te stabiliseren en te verbeteren in een complexe interne en externe omgeving. De resultaten lijken echter meer retoriek zonder inhoud.

Officiële verklaringen van de vergadering zeiden dat “het proactieve begrotingsbeleid op gepaste wijze moet worden geïntensiveerd en verbeterd in kwaliteit en efficiëntie,” hoewel er geen duidelijke stappen werden geschetst om de kwakkelende economische groei aan te pakken. Evenzo maakte de CCP er een prioriteit van om “risico’s op belangrijke gebieden te voorkomen en onschadelijk te maken en het resultaat resoluut te beschermen tegen systeemrisico’s.” Hoewel dit een duidelijke knipoog is naar de vastgoedschuldenzeepbel, werd ook hier geen concreet plan genoemd om dit te bereiken.

Het rapport beweerde dat er sprake zou zijn van hervorming en openstelling van de economie, maar stelde ook dat er sprake zou zijn van “toenemende macro-economische regulering.” Deze twee beleidsdoelstellingen staan lijnrecht tegenover elkaar en zijn symptomatisch voor het dilemma van de CCP. Aan de ene kant lijkt Xi te begrijpen dat de private sector de groeimotor van de economie is. Tegelijkertijd wil de CCP de controle niet uit handen geven en de economie laten reguleren door de marktkrachten.

Deze laatste economische bijeenkomst heeft, samen met tal van eerdere verklaringen van Xi in de afgelopen vijf jaar, opgeroepen om de afhankelijkheid van de export te verminderen en de economie te laten groeien door een grotere consumentenvraag. De consumentenvraag blijft echter zwak.

Het staatsbedrijf Global Times meldde dat het Politbureau belooft de binnenlandse vraag te stimuleren met de woorden: “Afgaande op de signalen van de vergadering zal het stimuleren van de consumptie een topprioriteit zijn.” Burgers consumeren echter minder als ze geconfronteerd worden met slechte economische vooruitzichten, en de huidige situatie in China wekt geen vertrouwen bij de consument.

De export steeg licht in november, maar de prijzen aan de fabriekspoort en de consumentenprijzen dalen nog steeds, een teken van deflatie. Experts denken ook dat de bescheiden stijging van de export tijdelijk kan zijn. De export bestond grotendeels uit de export van voertuigen en schepen en uit spoedorders voor Kerstmis.

Ondertussen worden de langverwachte wanbetalingen in de vastgoedsector nu werkelijkheid. De schulden van lokale overheden blijven stijgen. Hoewel Peking heeft aangegeven dat het niet zal toestaan dat lokale overheden in gebreke blijven, heeft de CCP ook geen oplossingen voor de economische uitdagingen, waardoor deze overheden zoveel schulden hebben dat terugbetaling onmogelijk is.

Schuld

Moody’s Investor Service heeft de rating van China’s staatsschuld verlaagd vanwege de aanhoudende problemen met onroerend goed en de schulden van lokale overheden. En vanwege het grote aantal vastgoedleningen van Chinese banken heeft Moody’s de rating van verschillende Chinese banken en verzekeringsmaatschappijen verlaagd.

Bovendien zijn de middelen die Peking aanwendt om lokale overheden te redden middelen die anders de economische groei hadden kunnen voeden. Dus hoewel een volledige en rampzalige ineenstorting van lokale overheden kan worden afgewend, is het onwaarschijnlijk dat de algemene economische vooruitzichten aanzienlijk zullen verbeteren.

Een andere factor die de consumptie afremt, is werkloosheid. Mensen zonder baan kunnen hun consumptie niet verhogen. Peking moet het probleem van de jeugdwerkloosheid aanpakken, aangezien meer dan 21 procent van de jongeren momenteel werkloos is. Bovendien moet er werk worden gevonden voor de miljoenen arbeidsmigranten die ontdekken dat de fabrieken waar ze ooit werkten hun productie nu verminderen.

Xi riep de aanwezigen op om “hun vertrouwen in ontwikkeling te versterken en actief suggesties en voorstellen te doen aan de CCP om ontwikkeling van hoge kwaliteit te bevorderen.” Blijkbaar gelooft de CCP dat het vertrouwen in de economie kan worden hersteld door partijleden op te dragen zich zelfverzekerder te voelen.

Een even interessant stukje propaganda was een oproep om “de sociale verwachtingen te verbeteren als onderdeel van de inspanningen van de natie om een redelijke economische groei te bevorderen in 2024.” Het lijkt erop dat Peking van plan is om de verwachtingen van de mensen over de economie naar beneden bij te stellen in plaats van deze te herstellen.

De CCP houdt haar volgende grote vergadering, het plenum, van 8 tot 10 januari. Het is mogelijk dat er dan meer specifiek beleid wordt uitgestippeld. Voorlopig lijkt het er echter op dat de economische bijeenkomsten van de CCP meer verlanglijstjes dan to-do lijstjes opleveren.

Gepubliceerd door The Epoch Times (13 december 2023): CCP’s Economic Work Meeting: No Concrete Plan for China’s Recovery

Vertraging in China: Consumenten weigeren uit te geven

Nieuwsanalyse

In de laatste week van oktober daalde de fabrieksactiviteit in China, waarbij de productiesector afgleed naar een krimp. Ondertussen nam de groei in de dienstensector af, wat de fragiele staat van de economie benadrukt.

De inkoopmanagersindex (PMI) voor de verwerkende industrie daalde naar 49,5. Dit duidt op een contractie, aangezien een score onder de 50 een daling aanduiden. De niet-productiegerelateerde graadmeter, die de activiteit in de bouw en de dienstensector meet, daalde ook van 51,7 naar 50,6, maar bleef wel boven de krimpdrempel. Het is duidelijk dat de vraag afneemt, aangezien de index voor nieuwe orders voor zowel de PMI’s voor de verwerkende industrie als die voor de niet-verwerkende industrie onder de 50 zakten.

Vastgoedsector

De belangrijkste structurele uitdagingen binnen de Chinese economie draaien om de vastgoedzeepbel en de daarmee samenhangende schuldenproblematiek. In het afgelopen decennium was er een buitensporige stimulans om nieuwe bouwprojecten op te starten door middel van leningen in plaats van prioriteit te geven aan de verkoop of voltooiing van bestaande projecten. Ondertussen bleef de vraag naar woningen hoog in een land met 1,4 miljard inwoners. Deze kunstmatige schaarste leidde dan ook tot torenhoge prijzen voor de appartementen die wel op de markt kwamen. De vastgoedsector groeide uit tot 20 procent van de economie, terwijl het werkgelegenheid bood aan slechts 2 procent van de arbeidskrachten.

Paradoxaal genoeg heeft China miljoenen leegstaande appartementen. De reden dat de prijzen kunstmatig hoog blijven en de overvloed onopgelost blijft, is te wijten aan de door de lokale overheid opgelegde prijscontroles. Chinese projectontwikkelaars moeten hun prijzen registreren bij de lokale huisvestingsautoriteiten voordat ze woningen mogen verkopen. Lokale overheden zijn voor 80 procent van hun inkomsten sterk afhankelijk van de verkoop van grond, wat hen stimuleert om de prijzen hoog te houden. Bovendien dient de vastgoedsector als onderpand voor honderden miljarden aan bankleningen, dus als de prijzen zouden dalen, zou dat leiden tot een sterke stijging van het aantal wanbetalingen.

Nu China worstelt met een ernstige economische vertraging en een aanzienlijke daling van de vraag naar huizen, staan lokale autoriteiten met tegenzin prijsverlagingen toe. Terwijl potentiële nieuwe kopers deze verandering misschien verwelkomen, zijn bestaande huiseigenaren woedend omdat ze zien hoe hun spaargeld wordt gedevalueerd. Voor veel Chinese gezinnen is het grootste deel van hun vermogen gekoppeld aan onroerend goed. Als de waarde van onroerend goed daalt, daalt ook hun financiële zekerheid. In sommige steden zijn de huizenprijzen met wel 50% gedaald ten opzichte van 2020 of 2021. Maar toen bestaande huiseigenaren compensatie voor hun verliezen zochten bij lokale overheden, was de reactie dat ontwikkelaars de opdracht kregen om alle nieuwe contracten te annuleren.

Werkloosheid

Fabrikanten die aan exportmarkten verkopen, blijven kampen met een dalende trend, zoals blijkt uit de nieuwe exportorderindex. Daarnaast hebben ongeveer 300 miljoen arbeidsmigranten in China, die van het platteland naar stedelijke centra verhuisden om in fabrieken te gaan werken, momenteel moeite om een baan te vinden. Deze arbeiders worden niet meegeteld in China’s officiële werkloosheidscijfers omdat ze geregistreerd staan in hun geboortestad of dorp. Het officiële werkloosheidscijfer van 5 procent heeft alleen betrekking op stedelijke werknemers, waardoor de bredere werkgelegenheidsproblemen waar migranten mee te maken hebben buiten beschouwing worden gelaten.

Nu de werkgelegenheid steeds verder afneemt, strijden steeds meer jonge mensen voor functies bij provinciale en centrale overheidsinstanties. Een recordaantal van 2,83 miljoen kandidaten deed onlangs mee aan het ambtenarenexamen, waarbij ze streden voor slechts 39.000 posities. Lokale overheden gaan gebukt onder een aanzienlijke schuldenlast en door de dalende verkoop van grond zijn hun vooruitzichten op herstel somber, tenzij de centrale overheid ingrijpt. De overheidssector was al buitensporig opgeblazen, maar nu, in een periode waarin jonge werkzoekenden overheidsfuncties zoeken, worstelen sommige provincies met loonproblemen terwijl andere banen schrappen.

Lagere bestedingen

De Golden Week-vakantie aan het begin van oktober geeft normaal gesproken een impuls aan zowel de reis- als consumentenbestedingen. Dit jaar kan het toegenomen aantal reizigers echter deels worden toegeschreven aan rijkere Chinezen die ervoor kozen om in eigen land te blijven vanwege lagere vakantie-uitgaven overzee.

Hoewel de totale uitgaven in deze periode slechts iets hoger waren dan in 2019, wijst dit niet op een echt herstel. In plaats daarvan betekent het een verlies van drie jaar groei. Dit betekent ook dat China dit jaar een groter aantal reizigers nodig had om evenveel inkomsten te genereren als in 2019, wat de financiële beperkingen van de bevolking nog eens onderstreept.

Het is begrijpelijk dat Chinese consumenten op zoek zijn naar kostenbesparende maatregelen, waarbij goedkope retailers terrein winnen terwijl luxemerken aan populariteit inboeten. In de eerste vijf maanden van het jaar stegen de detailhandelsbestedingen in China met 9,3 procent toen de COVID-19-beperkingen werden opgeheven, maar dit schijnbare herstel is nu tot stilstand gekomen.

De term “lagere uitgaven” is een trend op het Chinese sociale mediaplatform Weibo. Traditionele retailers zoals Alibaba en JD.com hebben hun omzet zien dalen, terwijl discountwinkelsites zoals Pinduoduo in opkomst zijn. Consumenten kiezen ook voor goedkopere binnenlandse cosmetica- en kledingmerken in plaats van buitenlandse. Meituan, een Chinees platform dat bezorgdiensten voor voedsel en producten aanbiedt, meldde een daling van het aantal bestellingen omdat consumenten extra bezorgkosten vermeden.

Wanneer burgers onzekerheid over de toekomst koesteren, zijn ze geneigd om geld te sparen, wat leidt tot meer bankdeposito’s. De centrale bank heeft de rentetarieven in China verlaagd. De centrale bank heeft de rentetarieven verlaagd in een poging om de bestedingen aan te moedigen, maar tot nu toe zijn er weinig mensen die dit doen. Dit is een uitdaging voor Chinese ambtenaren die de economie willen stimuleren door de binnenlandse consumptie te stimuleren.

Gepubliceerd door The Epoch Times (22 november 2023): China Slowdown: Consumers Refuse to Spend

China int schulden van armste landen

Nieuwsanalyse

Beginnend in 2001 en inclusief het Belt and Road Initiative (BRI) dat in 2013 van start ging, heeft China geïnvesteerd in bijna 21.000 projecten in 165 landen met een laag of gemiddeld inkomen. De totale uitstaande schuld aan China bedraagt ruwweg 1,1 biljoen dollar en meer dan de helft van deze leningen is nu opeisbaar—een percentage dat tegen 2030 zal oplopen tot 75 procent.

Aanvankelijk werd verwacht dat deze projecten de groei van het BBP in de lenende landen zouden stimuleren, waardoor ze hun leningen zouden kunnen terugbetalen. Veel projecten zijn echter niet voltooid of hebben niet het verwachte rendement opgeleverd. Een opmerkelijk voorbeeld is de China-Pakistan Economic Corridor (CPEC), lang aangeprezen als het kroonjuweel van de BRI, ook bekend als “One Belt, One Road.”

Na tien jaar en een uitgave van 25 miljard dollar heeft het CPEC zijn beloften om de Pakistaanse energie-infrastructuur te ontwikkelen en de haven van Gwadar te reviseren en te verbinden met Kashgar in de Chinese regio Xinjiang, nog niet ingelost. Het CPEC zou China in feite zowel de eigenaar als de exploitant van de haven maken, terwijl het China goedkopere handelsroutes zou bieden en het land toegang tot de Arabische Zee zou verschaffen. De werkelijke voordelen voor Pakistan worden tenietgedaan door problemen met de financiering en de veiligheid, en ook door reacties van Pakistanen die China steeds meer zien als de begunstigde van een project dat Pakistan dieper in de schulden steekt en de lokale bevolking weinig voordeel oplevert.

Economen hebben bevestigd dat het overloopeffect van de uitgaven voor de aanleg van de CPEC-infrastructuur verwaarloosbaar is, terwijl het effect op de schuld van Pakistan enorm is. In juli had Pakistan 30 procent van zijn buitenlandse schuld uitstaan bij Chinese overheids- en commerciële banken. Tot overmaat van ramp is de roepie met 40 procent in waarde gedaald ten opzichte van de dollar, waardoor de aflossing van de schuld nog pijnlijker wordt. De economische instabiliteit tijdens de beginfasen van het project heeft geleid tot vertragingen in de voltooiing van het project, wat betekent dat er vertraging is in het genereren van inkomsten die moeten worden gebruikt om de schuld af te betalen. Tot verdriet van veel Pakistani staat de volgende fase van het CPEC op het punt van beginnen. Daarmee zullen meer schuldvernieuwingen en extra leningen aan de bestaande schuld worden toegevoegd.

Risicovolle leningen

Soortgelijke verhalen horen we bij andere BRI-landen. Maar liefst 80 procent van de Chinese leningen aan ontwikkelingslanden gaat naar landen die in financiële nood verkeren. Daarom heeft het Westen China ervan beschuldigd een onverantwoordelijke kredietverstrekker te zijn. Het probleem wordt nog verergerd door de hoge rentetarieven en de dalende lokale valuta.

In de beginfase stond het BRI synoniem voor omvangrijke leningen voor de financiering van uitgebreide infrastructuurprojecten. Dit paradigma is echter veranderd, waarbij Peking steeds vaker reddingsleningen verstrekt in plaats van zich alleen te richten op kolossale infrastructuurprojecten. Terwijl China deze overgang ondergaat, worden veel van deze reddingsleningen mogelijk gemaakt door samenwerking met meer conventionele financiële instellingen.

Ongeveer de helft van de niet-spoedeisende leningen van China worden verstrekt in samenwerking met syndicaten, en 80 procent daarvan is met westerse commerciële banken, bijvoorbeeld Standard Chartered of BNP Paribas, of met multilaterale ontwikkelingsbanken zoals de Amerikaanse International Development Finance Corporation (DFC) en de Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBRD).

Ondanks deze verschuiving van de focus is China nog steeds ‘s werelds belangrijkste bron van ontwikkelingsfinanciering en geeft het meer uit dan elk afzonderlijk land van de Groep van Zeven (G7) en multilaterale geldschieters. Het is echter belangrijk om op te merken dat de landen die lid zijn van de G7 in 2021 collectief meer zijn gaan uitgeven dan China, terwijl ze werken aan een alternatief voor de initiatieven onder leiding van Peking.

Tegenslagen

Tijdens de BRI-top in oktober maakte de leider van de Chinese Communistische Partij (CCP), Xi Jinping, duidelijk dat China zijn investeringsrisico’s vermindert en zich richt op investeringen van “hoge kwaliteit.” Xi beloofde 100 miljard dollar aan nieuwe investeringen, maar het lijkt erop dat het meeste van dit geld gaat naar reddingsleningen, het redden van oude projecten in plaats van het starten van nieuwe. De andere operationele verandering, die Peking minder geneigd is om bekend te maken, is dat ze nu optreedt als schuldenaar. In veel gevallen legt de CCP stilletjes beslag op de buitenlandse valutareserves van wanbetalers die als onderpand op geblokkeerde rekeningen staan.

AidData, een onderzoekslaboratorium van William and Mary’s Global Research Institute dat de leningen van China volgt, stelt dat Peking zich momenteel richt op het redden van projecten in moeilijkheden en noodlijdende leners om publieke reacties te voorkomen en een diplomatieke overwinning te behalen op zijn G7-concurrenten. China beheert nu drie soorten risico’s: terugbetalingsrisico, risico op het gebied van milieu, maatschappij en goed bestuur (ESG) en reputatierisico.

Video: Tegengaan van de hegemonie van de CCP: Xi’s Belt and Road Gambit en de strijd van Mongolië om vrij te zijn—Commissie voor het huidige gevaar: China

Terwijl de wereld polariseert over zaken als de oorlog tussen Rusland en Oekraïne of het conflict tussen Israël en Hamas, verliest het Chinese regime diplomatiek terrein. Volgens de beoordeling van AidData heeft Peking meer tegenslagen dan successen geboekt in zijn soft power-strijd tegen Washington. De BRI had een gunstige beoordeling van 56 procent in 2019 tegenover 40 procent in 2021. Volgens een recent onderzoek van Pew hebben de meeste landen al een gunstiger beeld van de Verenigde Staten dan van China—en de kloof wordt groter.

De Verenigde Staten hebben in het verleden geweigerd om te proberen China te overtreffen bij het verwerven van wereldwijde invloed. China investeert gemiddeld 80 miljard dollar per jaar in ontwikkelingslanden, terwijl de Verenigde Staten gemiddeld slechts 60 miljard dollar investeren. De Verenigde Staten verhogen nu hun overzeese uitgaven, waarbij de DFC een 15-voudige toename in overzeese activiteiten ziet. Daarnaast beginnen de Europese Unie, de G7 en andere ontwikkelde landen door het Westen geleide alternatieven voor de BRI te promoten, zoals het Global Gateway Project en het Partnership for Global Infrastructure and Investment.

Gepubliceerd door The Epoch Times (22 november 2023): ANALYSIS: China Collecting Debt From Poorest Countries

Oorlog Israël-Hamas: Landen kiezen partij

Commentaar

Van het Midden-Oosten tot Latijns-Amerika en Europa kiezen landen partij in de crisis tussen Israël en Hamas, waardoor het mondiale machtsevenwicht verandert.

Na berichten over een explosie in een ziekenhuis in Gaza annuleerde de Palestijnse president Mahmoud Abbas een ontmoeting met president Joe Biden, net als koning Abdullah II van Jordanië en andere Arabische leiders. Brazilië stelde een resolutie van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties voor om de vergelding van Israël tegen Hamas te veroordelen. Twaalf van de 15 lidstaten van de raad stemden tegen de resolutie en het Verenigd Koninkrijk en Rusland onthielden zich van stemming. Dit laat zien hoe het conflict landen dwingt om partij te kiezen.

Zelfs NAVO-leden staan tegenover elkaar. De Turkse president Erdogan veroordeelde de Verenigde Staten voor het sturen van oorlogsschepen door de oostelijke Middellandse Zee, terwijl Iran heeft gedreigd dat de “verzetsas” zou kunnen ingrijpen. Israël heeft Turkije ervan beschuldigd Hamas te steunen, terwijl Iran niet alleen Hamas maar ook Hezbollah en verschillende terroristische groeperingen in de regio officieel steunt.

Linkse regeringen in Latijns-Amerika, zoals Cuba, hebben in het verleden de kant van Palestina gekozen, waardoor ze meer op één lijn liggen met China en Rusland. De Colombiaanse president Gustavo Petro zei dat de Israëlische aanvallen op Gaza vergelijkbaar waren met wat de nazi’s de Joden hadden aangedaan. Jeruzalem reageerde door de export van defensiemateriaal naar Colombia stop te zetten, waaronder Kfir gevechtsvliegtuigen, bewakingsapparatuur en aanvalsgeweren. Colombia dreigde daarop de diplomatieke betrekkingen te verbreken.

Chili veroordeelde Israël, terwijl Belize opriep tot een tweestatenoplossing. President Evo Morales van Bolivia heeft zijn steun betuigd aan Palestina, net als Venezuela. En de Braziliaanse minister van Buitenlandse Zaken Mauro Luiz Iecker Vieira sprak zijn afschuw uit over de vergeldingsmaatregelen van Israël. Aan de andere kant van het conflict steunen Argentinië en El Salvador Israël.

In Azië gaf Indonesië Israël de schuld, net als Maleisië. Indonesië noch Maleisië onderhoudt diplomatieke betrekkingen met Israël. Pakistan, een cliëntstaat van China, veroordeelde de Israëlische luchtaanvallen. De Europese Unie zei dat Israël het recht had om zichzelf te verdedigen, maar ze gaan ook verder met hulp aan Gaza. Ierland zei dat Israël de mensenrechten had geschonden door de stroom- en watertoevoer naar Gaza af te sluiten. Ook Noorwegen bekritiseerde Israëls blokkade van Gaza. En BRICS-lid Zuid-Afrika koos de kant van de Palestijnen.

Zowel de Russische president Vladimir Poetin als de Chinese leider Xi Jinping hebben zich ingespannen om de banden met het globale Zuiden aan te halen als tegenwicht tegen de door de VS geleide internationale orde. Poetin noch Xi hebben Hamas veroordeeld. De Duitse minister van Defensie zegde steun toe aan Israël, terwijl kanselier Olaf Scholz kritiek uitte op de reactie van Poetin op de oorlog, die hij “cynisch” noemde.

Peking heeft gezegd dat de acties van Israël verder gaan dan zelfverdediging en Moskou heeft de Verenigde Staten de schuld gegeven van het stijgende aantal doden in Gaza. De berichtgeving op de Chinese staatstelevisie richt zich op het lijden van de Palestijnen en schildert de Verenigde Staten en Israël af als degenen die het conflict in stand houden.

Bijna geen enkel land dat steun betuigt aan Palestina heeft ingestemd met de opvang van Palestijnse vluchtelingen. Egypte is bereid geweest om met de Verenigde Staten samen te werken om hulp naar Gaza via de grensovergang Rafah mogelijk te maken. Aan Egyptische zijde wordt de hulp voorbereid door de Verenigde Naties. Zowel Egypte als Jordanië hebben geweigerd vluchtelingen op te nemen. Egypte vangt al 300.000 Soedanese vluchtelingen op, dus logistiek gezien zou het moeilijk zijn om er nog meer op te nemen. Tegelijkertijd voert Caïro aan dat het opnemen van Palestijnse vluchtelingen Israël zou helpen om de Palestijnen uit Gaza te verdrijven. Dit zou van Egypte en Jordanië een doelwit maken voor extremisten of een uitvalsbasis voor extremisten die aanvallen uitvoeren op Israël, wat de vrede in de regio zou verstoren.

Sinds het begin van het conflict is er een opvallende toename van aanvallen op Amerikaanse bases in Syrië en Irak. Een oorlogsschip van de Amerikaanse marine dat bij Jemen patrouilleerde, onderschepte drie raketten en verschillende drones die werden afgevuurd door de door Iran gesteunde Houthi-rebellen. Daarnaast lanceerde Hezbollah meerdere raketbeschietingen, waardoor de Israëlische autoriteiten burgers adviseerden om gebieden langs de grens met Libanon te evacueren. Het is belangrijk op te merken dat Hezbollah wordt beschouwd als een geduchtere tegenstander dan Hamas. Als Hezbollah een invasie of aanval zou lanceren, zou dit het conflict snel kunnen doen escaleren, waardoor mogelijk Amerikaanse interventie nodig zou zijn. De voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen, heeft gewaarschuwd dat de betrokkenheid van Iran ertoe kan leiden dat het conflict overslaat naar andere landen.

Tijdens het Belt and Road Forum (BRI) op 17 en 18 oktober uitten Xi en Poetin hun bezorgdheid over de situatie in Palestina en riepen ze op tot een tweestatenoplossing. Ze presenteerden echter geen concreet plan om het conflict aan te pakken of hulp te bieden aan Palestina. De aanwezigheid van de Taliban op het BRI Forum heeft tot bezorgdheid geleid in het Westen, met beschuldigingen dat Talibanstrijders van plan zouden zijn zich bij Hamas aan te sluiten op het slagveld. Het lijkt erop dat de interesse van Moskou en Peking in de Palestijnse situatie meer gericht is op het opbouwen van allianties tegen Washington dan op het vreedzaam oplossen van het conflict tussen Israël en Hamas.

Het conflict heeft de Verenigde Staten terug in het Midden-Oosten getrokken, een regio waarvan ze zich juist hadden willen terugtrekken. Deze hernieuwde aandacht voor het Midden-Oosten leidt de aandacht af van andere kritieke gebieden, waaronder de NAVO en het conflict in Oekraïne, evenals de verschuiving van de VS in de richting van het bestrijden van communistisch China in de Indo-Pacific. President Biden heeft zijn vertrouwen uitgesproken in het vermogen van de Verenigde Staten om alle drie de gebieden tegelijk te ondersteunen. Toch groeit de zorg dat deze conflicten kunnen samensmelten tot een breder, onderling verbonden conflict. Naties stemmen zich af op alle drie de regio’s en conflicten, waardoor de scheidslijnen ertussen vervagen.

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (05 november 2023): Israel-Hamas War: Countries Taking Sides

WHO Pandemie Verdrag is een bedreiging voor de vrijheid

Commentaar

Critici van een voorgesteld pandemieverdrag zeggen dat het de autonomie van de VS zou afstaan aan de door China geleide Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). Mainstream media zeggen van niet.

Sinds februari 2022 werken WHO-leden aan een pandemie-responsovereenkomst die zou bestaan onder de grondwet van de Wereldgezondheidsorganisatie. Het ontwerpakkoord zal in 2024 ter overweging worden voorgelegd aan de 77e Wereldgezondheidsvergadering, het besluitvormingsorgaan van de WHO. Volgens het intergouvernementele onderhandelingsorgaan van de WHO zal het akkoord zowel juridisch bindende als niet-wettelijk bindende elementen bevatten.

Artikel 19 van de WHO-Grondwet geeft de Wereldgezondheidsvergadering de bevoegdheid om verdragen of overeenkomsten aan te nemen over alle aangelegenheden die binnen de bevoegdheid van de WHO vallen. In grote lijnen zou dit betekenen dat de WHO verdragen en overeenkomsten kan opstellen over elk aspect van gezondheid.

Artikel 21 breidt deze bevoegdheden echter uit door de Wereldgezondheidsvergadering de bevoegdheid te geven om voorschriften aan te nemen met betrekking tot “sanitaire en quarantainevoorschriften en andere procedures die bedoeld zijn om de internationale verspreiding van ziekten te voorkomen.”

Met andere woorden, de WHO zou bevoegd zijn om te bepalen wanneer en hoe afsluitingen worden uitgevoerd.

Artikel 21 geeft de Wereldgezondheidsvergadering de bevoegdheid om “nomenclaturen met betrekking tot ziekten, doodsoorzaken en volksgezondheidspraktijken” te reguleren, wat betekent dat zij zou bepalen hoe woorden worden gedefinieerd. Zo zouden bijvoorbeeld bepaalde bevoegdheden en maatregelen van kracht worden wanneer een pandemie of noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid wordt uitgeroepen, en de WHO beslist wat een pandemie of noodsituatie op het gebied van de volksgezondheid is.

Hetzelfde artikel stelt de Wereldgezondheidsvergadering in staat om regels aan te nemen met betrekking tot “normen voor diagnostische procedures voor internationaal gebruik”. De WHO zou dan beslissen hoe testen worden uitgevoerd, hoe vaak, wanneer en welke soorten testen. Bovendien zou de WHO bepalen wat als een positief of negatief testresultaat wordt beschouwd.

Een onderafdeling onder artikel 21—”normen met betrekking tot de veiligheid, zuiverheid en werkzaamheid van biologische, farmaceutische en soortgelijke producten die in de internationale handel worden gebracht”—impliceert dat de WHO in staat zou zijn om medicijnen en behandelingen die zij niet goedkeurt te weren, ongeacht hun werkzaamheid.

De volgende onderafdeling—”reclame voor en etikettering van biologische, farmaceutische en soortgelijke producten die internationaal verhandeld worden”—zou belangrijk kunnen zijn, omdat de etikettering van farmaceutische producten in de Verenigde Staten meestal waarschuwingen over bijwerkingen bevat. Tot COVID-19 werd bijna geen enkel medicijn geëtiketteerd met of geadverteerd met de slogan “veilig en effectief.”

Conservatieven geloven dat het pandemieverdrag inbreuk zal maken op de soevereiniteit van de VS, terwijl de reguliere media zeggen dat dit niet waar is. Volgens The Associated Press wordt het verdrag “beschouwd als een juridisch bindend document“, maar de AP beweert dat er geen handhavingsmechanisme is. De United Nations Foundation verklaarde echter dat hoewel het akkoord landen niet zou dwingen om controle af te staan aan de WHO, het “ook middelen zou vaststellen om regeringen aan te moedigen om zich eraan te houden“. En dit lijkt het deel te zijn dat zorgen baart.

Hoewel er geen specifieke tekst in het verdrag staat dat de WHO lockdowns kan opleggen, is die vrees gerechtvaardigd. Als we kijken naar de reactie op COVID-19, dan zien we dat de WHO het gebrekkige Chinese model van opsluitingen, sluiting van scholen, maskers en sociale distantiëring heeft gepusht—en bijna elk land heeft dat overgenomen. Een internationale overeenkomst zou zo’n reactie alleen maar intensiveren en uniformer maken tussen landen. Daarom beschreef het Mises Institute, een libertaire economische denktank, het verdrag als “het einde van nationale soevereiniteit en vrijheid”. Zelfs Amnesty International heeft het verdrag bekritiseerd en gezegd dat het de mensenrechten niet respecteert.

In februari diende Senator Ron Johnson (R-Wis.) wetsvoorstel S.444 in bij het Congres, dat vereist dat de Senaat elk verdrag of overeenkomst over internationale pandemiepreventie met de WHO ratificeert. Andere vertegenwoordigers van het Congres, zoals Rep. Chris Smith (R-N.J.), hebben hun eigen verklaringen uitgegeven waarin ze eisen dat de Verenigde Staten niet toetreedt tot het verdrag. Sens. Kevin Cramer (R-N.D.) en Jim Risch (R-Idaho) hebben een resolutie ingediend om te voorkomen dat de president het verdrag ondertekent.

In een toespraak voor het Congres in maart zei Cramer het volgende: “De Wereldgezondheidsorganisatie heeft bewezen niet in staat te zijn de Chinese Communistische Partij verantwoordelijk te houden voor haar rol in de COVID-19 pandemie. Het opgeven van de Amerikaanse soevereiniteit aan een internationale entiteit als deze zou de Amerikaanse uitmuntendheid doen verwateren.”

Soortgelijke debatten zijn gaande in het Verenigd Koninkrijk, waar leden van het Britse parlement zich ook verzetten tegen het verdrag, dat volgens hen de WHO de bevoegdheid zou geven om in het hele land sluitingen af te dwingen.

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (6 juni 2023): WHO Pandemic Treaty Is a Threat to Liberty

Markten reageren slecht op CCP Congres

Xi Jinping

Nieuwsanalyse

De herschikking van het leiderschap van de Chinese Communistische Partij (CCP) en de toespraak van Xi tot het 20e partijcongres in China hebben de beleggers schrik aangejaagd, waardoor de toch al noodlijdende economie zonder uitzicht op verbetering nog wordt verergerd.

Op 24 oktober reageerden de markten op de afsluiting van het 20e Nationale Partijcongres van de CCP. Buitenlandse beleggers verkochten voor $2,5 miljard aan Chinese aandelen via Hongkong, met de grootste verliezen sinds 2008 tot gevolg. Tegelijkertijd bereikte de yuan een dieptepunt in 14 jaar met een koers van 7,3 ten opzichte van de dollar. De beursindex Hang Seng in Hongkong daalde met meer dan 6 procent, terwijl in de Verenigde Staten de Golden Dragon-index van Chinese bedrijven die op Nasdaq staan genoteerd met 14 procent daalde en 93 miljard dollar aan waarde verloor. Zowel de Shanghai Composite als de Shenzhen Component indexen verloren ongeveer 2 procent, terwijl de China CSI 300 met 2,93 procent daalde.

Vooral internetbedrijven werden zwaar getroffen. De Chinese technologiesector wordt van beide kanten van de Stille Oceaan aangevallen. Door het harde optreden van Xi heeft de sector al 1,5 biljoen dollar verloren en het Amerikaanse verbod op chips kan de verliezen nog verder doen dalen.

Tijdens Xi’s toespraak op het partijcongres waren er geen aanwijzingen dat hij zijn zero-COVID beleid, dat China’s economische groei belemmert, zou versoepelen. De dag na de afsluiting van het congres werden 28 steden in verschillende mate afgesloten. 207,7 miljoen mensen, die 8,5 procent van het BBP van het land vertegenwoordigen, werden door deze blokkades getroffen.

 China-lockdown
Mensen met een pas van twee tot drie uur uit hun woonwijk spreken met bewoners die opgesloten zitten tijdens een COVID-19 lockdown in de wijk Jing’an in Shanghai op 27 mei 2022. (Hector Retamal/AFP via Getty Images)

In zijn toespraak herhaalde Xi ook zijn doelstelling dat China in 2035 een land met een middeninkomen en een moderne socialistische macht moet zijn en in 2049 de wereld moet aanvoeren “in termen van samengestelde nationale kracht en internationale invloed”. Uit de marktreactie blijkt dat beleggers zich bewust zijn van de tegenstrijdigheid tussen de door Xi geformuleerde doelstellingen en zijn beleid. Een invasie van Taiwan lijkt ook waarschijnlijker nu Xi publiekelijk heeft verklaard dat China het recht heeft geweld te gebruiken om het eiland te annexeren. Een oorlog zou de laatste hand leggen aan een economie die al in de problemen zit.

De enorme staatsschuld, de COVID-19 beperkingen en de verschillende hardhandige maatregelen, zoals die tegen de technologie, deden al twijfels rijzen over de haalbaarheid van deze doelstellingen. Maar na de veranderingen in de regering reageren beleggers alsof ze geloven dat Xi’s doelen onhaalbaar zijn.

De economie lijkt voor Xi minder prioriteit te hebben, wat het bereiken van de doelstellingen voor 2035 en 2049 nog onwaarschijnlijker maakt. Xi’s boodschap suggereert dat hij zijn aandacht verlegt van economie naar veiligheid. Het woord “veiligheid” kwam tijdens zijn toespraak tot het CCP-congres 91 keer voor. Hij benadrukte ook dat het marxisme werkt en dat hij de rol van de CCP in de Chinese samenleving en de rol van staatsbedrijven in de economie wil vergroten. Dit alles heeft het vertrouwen van beleggers in het vermogen van de Chinese economie om zich snel te herstellen niet vergroot.

Het begrotingstekort van China is in het derde kwartaal van 2022 opgelopen tot bijna 1 biljoen dollar, drie keer zoveel als in dezelfde periode vorig jaar. Een daling van de consumentenbestedingen en een daling van 28,3 procent in de verkoop van onroerend goed drijven het BBP naar beneden. In combinatie met belastingverlagingen om de economie te stimuleren, zijn de overheidsinkomsten sinds vorig jaar met 6,6 percent gedaald.

De meeste analisten verwachten dat de CCP haar greep op de economie zal blijven verscherpen, met strengere beperkingen op technologie en uitgebreide COVID-lockdowns. Geconfronteerd met een verhoogd risico zullen beleggers meer rendement eisen op Chinese investeringen, en met het huidige beleid lijkt het onwaarschijnlijk dat dat rendement er komt. Tot nu toe hebben beleggers dit jaar voor 16 miljard dollar aan Amerikaanse certificaten van aandelen van Chinese bedrijven verkocht.

Aangezien Xi meerdere topfuncties in de Chinese regering bekleedt en het politbureau vol bondgenoten zit, is er niemand die hem kan vertellen dat zijn beleid destructief is. Omdat hij geen verantwoording hoeft af te leggen en zich geen zorgen hoeft te maken dat hij wordt aangeklaagd of geen vierde termijn krijgt, heeft Xi de vrijheid om te doen wat hij wil.

Xi vergeet een les die Deng Xiaoping heeft geleerd. Onder Mao was de macht geconcentreerd bij één man die een catastrofaal economisch beleid voerde waardoor tientallen miljoenen de hongerdood stierven en honderden miljoenen in armoede leden. Toen Deng aan de macht kwam, begon hij de economie te dereguleren, wat leidde tot een ongekende economische groei en een verbetering van de gemiddelde levensstandaard. Nu is de macht weer in handen van één man die het land terugbrengt naar de tijd van strengere overheidscontroles volgens marxistische principes. Hij vervangt de Mao Zedong Gedachte door de Xi Jinping Gedachte.

Xi is nu de “kern van de partij” en heeft absolute macht over de economie en het volk. En zoals het gezegde luidt: absolute macht corrumpeert absoluut.

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (24 november 2022): Markets React Badly to CCP Congress