Sunday, 29 May 2022

Het meest majestueuze theater ter wereld: Teatro di San Carlo

Met de Amalfitaanse kust en Pompei als buren en het eiland Capri en Sicilië dichtbij, ligt Napels in het hart van Zuid-Italië. Historisch gezien was het de toegangspoort tot Rome en het noorden. Het was hier dat het Teatro di San Carlo (Theater van San Carlo) werd geboren en uitgroeide tot het culturele hart en het symbolische monument van de op twee na grootste stad van Italië.

Het theater was de inspiratiebron van koning Karel III van Spanje, die in de 18e eeuw heerste over Sicilië en Napels. Hij vertrouwde het ontwerp toe aan architect en Spaanse kolonel Giovanni Antonio Medrano. Het architectonische hoogstandje in neoklassieke stijl werd in 1737 voltooid en in 1816 gerestaureerd door de architect en decorontwerper van het Koninklijk Huis Antonio Niccolini, nadat een brand een groot deel ervan had verwoest. Vandaag de dag is het ‘s werelds oudste nog in gebruik zijnde operagebouw.

Het gebouw heeft een sobere voorgevel. Witte ionische zuilen met gouden ornament vormen een ritme over de bovenste delen en kondigen Apollo en de muzen van de kunsten boven aan. Op straatniveau bestaat de robuuste buitenkant uit een dramatische basis van donkere steen met gewelfde openingen die doorgang verlenen naar een contrasterende foyer van licht marmer.

De monotone foyer van wit marmer en subtiele reliëfs creëert een rustige omgeving die dient om de avondkleding van de gasten te benadrukken. Wanneer men vervolgens het theater binnenstapt, betreedt men een buitenaards rijk van verwondering.

“De eerste indruk is dat je bent meegevoerd naar het paleis van een oosterse keizer. Je ogen zijn verblind, je ziel in vervoering gebracht”, zei de Franse schrijver Stendhal in zijn “Rome, Napels en Florence.”

Op de plafondschildering verschijnt Apollo aan de hemel, die de grootste dichters ter wereld aan Minerva voorstelt. De dichters zegenen de theaterbezoekers met hun goddelijke cultuuraanbod.

Zulke schoonheid trekt je uit de gedachten van het dagelijks leven om het prachtige stralende theater te verkennen. Als je ogen dwalen over de niveaus van de sierlijke balkons, word je ondergedompeld in een levendige gloed van bladgoud, rood fluweel, en de zee van gasten al even sierlijk in hun verfijnde couture.

Als de ogen zich vestigen op het rijk versierde proscenium (de toneelopening) en de lichten doven, de gordijnen opengaan en het theater uit het zicht verdwijnt, wordt de schoonheid ervan een voorspel en is het toneel klaar voor het hoofdgebeuren.

De voorgevel van het Teatro di San Carlo, gezien vanuit een naburig gebouw. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
De foyer op één van de bovenste verdiepingen met lichtgevende kroonluchters en zachte kleuren heeft een luchtige sfeer. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
Een blik vanuit één van de loges. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
Bolvormige kandelaars verlichten de met goud bedekte cherubijnen die op de lambrisering zijn afgebeeld. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
Het plafondfresco nodigt de gasten uit om een hemels rijk binnen te treden. Het midden van het plafond is versierd met een schilderij van Antonio, Giuseppe en Giovanni Cammarano, “Apollo die de grootste dichters ter wereld aan Minerva voorstelt.” (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
De koninklijke loge neemt een sleutelpositie in en strekt zich uit over twee niveaus van de aula. Exotische palmen ondersteunen de loge en de koninklijke kroon vormt het baldakijn. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
Engelen vliegen met kransen en houden draperieën open om de personen in de koninklijke loge te onthullen aan de gasten in de zaal. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
De koninklijke loge is centraal gelegen en biedt een uitstekend uitzicht op het podium. De gebeeldhouwde gouden en rode draperieën omlijsten het uitzicht van binnenuit. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
In het midden van de prosceniumboog speelt zich een eigenaardig tafereel af waarin, in goud, meisjes van muziek en dans op wolken zweven. Boven hen schallen engelen op trompetten om het koninklijke embleem te presenteren. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
De lichten doven, alles is donker, het doek gaat op en de voorstelling begint. Het licht van het podium verlicht zachtjes het voortoneel en de met bladgoud bedekte versiering in het theater. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (7 februari 2022): https://www.theepochtimes.com/the-most-majestic-theater-in-the-world-teatro-di-san-carlo_4257459.html

El Escorial: Een bron voor het Spaanse Rijk

Koning Filips II erfde het Spaanse Rijk in 1556, met gebieden op alle continenten die de Europeanen toen kenden. Tijdens zijn bewind bereikten de Spaanse koninkrijken het hoogtepunt van hun invloed en macht.

De koning werd “Filips de Voorzichtige” genoemd vanwege zijn zorg en aandacht voor de toekomst. Hij was toegewijd aan God; hij verdedigde het katholicisme in Europa om het geloof te behouden.

In 1559 benoemde Filips Juan Bautista de Toledo tot koninklijk architect. Bautista had het grootste deel van zijn carrière gewerkt aan de Sint-Pietersbasiliek in het Vaticaan in Rome. Samen bedachten zij het ontwerp van El Escorial als de smeltkroes van het Spaanse Rijk.

Filips zag El Escorial als een centrum voor spiritueel leven en voor studies. De omgeving was bedoeld om de breedte van wijsheid, cultuur en verfijning te bevorderen. Het was zowel een klooster, een basiliek, een bibliotheek, een school en een ziekenhuis, als een Spaans koninklijk paleis.

Filips was de grootste beschermheer van de Spaanse kunst en cultuur tijdens de vroege fase van de Spaanse Gouden Eeuw, een periode waarin kunst en literatuur floreerden. Vandaar dat El Escorial ook een enorme kunstcollectie bezat.

De eerste steen van El Escorial werd gelegd op 23 april 1563. Het gebouw werd voltooid in 1584, minder dan 21 jaar later. Het gebouw zou 400 jaar lang dienen als bron voor het Spaanse Rijk en zou worden beschouwd als het heilige centrum van de katholieke wereld.

Het gebouwencomplex heeft de vorm van een reusachtige vierhoek van ongeveer 224 bij 152 meter, die een reeks elkaar kruisende gangen, binnenplaatsen en zalen omvat. (Toerisme Madrid/CC BY-SA 2.0)
Het klooster van Sint-Laurentius is ontworpen in hoog-renaissancestijl. Sint-Laurentius kijkt uit over het voorplein met daaronder het wapenschild van koning Filips II. (Jebulon/CC BY-SA 1.0)
Achter het voorportaal ligt het Binnenhof der Koningen, dat zijn naam dankt aan de belangrijke heersers uit het Oude Testament die op de voorgevel van de basiliek zijn gebeeldhouwd. Koning Salomo, die de monumentale tempel in Jeruzalem bouwde, staat net rechts van het midden. (Jose Luis Filpo Cabana/CC BY-SA 1.2)
De hoofdbibliotheek was toegankelijk voor zowel geleerden als monniken. De fresco’s op het tongewelf stellen de zeven vrije kunsten voor, bestaande uit het quadrivium (astronomie, wiskunde, geometrie en muziek) en het trivium, bestaande uit retorica, grammatica en dialectiek (logica). Zij omvatten de volle breedte van geleerdheid en wijsheid. (Xauxa Håkan Svensson/CC BY-SA 3.0)
De formele tuin van de Frailes op de voorgrond en het koelbad (achter) dat werd gebruikt om het paleis te koelen en ijs op te slaan. (Unoquha/CC BY-SA 4.0)

James Howard Smith, architectuurfotograaf, ontwerper en oprichter van Cartio, wil inspireren tot het waarderen van klassieke architectuur.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (14 juni 2021): https://www.theepochtimes.com/el-escorial-a-wellspring-for-the-spanish-empire_3853059.html