Tuesday, 06 Dec 2022

Landgoed Nemours: geïnspireerd door het Franse koninkrijk

Gebouwd in 1909 aan het einde van Amerika’s Gilded Age, siert het landgoed Nemours het zuidelijke platteland van Delaware met zijn Franse neoklassieke architectuur en formele tuin. Dit 200 hectare grote landgoed werd aangelegd in opdracht van de Franse industrieel Alfred I. duPont door de architecten John Merven Carrère en Thomas Hastings, die beiden een opleiding in klassieke architectuur volgden aan een École des Beaux-Arts (school voor schone kunsten) in Parijs. Het herenhuis geeft een knipoog naar het zomerpaleis van Lodewijk XV, het Petit Trianon van Versailles.

Het herenhuis is gebouwd op een plateau met een prachtig uitzicht en is omgeven door vijvers en een tuin met parterres, grotendeels bestaande uit ordelijke buxushagen. De hoofdgevel is gericht op een centrale travee die zich bevindt achter zes Korinthische zuilen, en het overdekte voorportaal biedt een panoramisch uitzicht over de regio.

Het landgoed is symmetrisch opgezet op een hellende as met het herenhuis aan de top. Aan de voorkant leidt een terrasvormig gazon met sokkels met daarop met bloemen gevulde Franse urnen het oog naar een grote fontein waar de familie duPont destijds ging zwemmen en varen in roeibootjes. Achter de fontein omringt een doolhof de vergulde beeldentuin, die uitkijkt op het landhuis. Een zuilengalerij bakent de rand af van het bovenste deel van de tuin.

De zuilengalerij is ontworpen met een doorgang naar het lager gelegen deel van het landgoed. Daar kunnen bezoekers de verzonken tuin verkennen, een extra vlakte met grotten, fonteinen en een meer, voordat ze bij een tuinfollie komen die zorgt voor een schilderachtige toevoeging aan het landschap.

Aan het begin van de 20e eeuw was Nemours de grootste residentie in Delaware en beïnvloedde de architectuur in de regio. Doordat de architect op meesterlijke wijze gebruik maakte van de Franse klassieke stijl is het landgoed van Nemours een tijdloze bezienswaardigheid geworden.

Het landgoed is aangelegd op een centrale as die zich uitstrekt over ongeveer 500 meter. Op de voorgrond verschijnt de verzonken tuin, die leidt naar een grote fontein waar het vervolgens omhoog loopt naar de zuilengalerij en de siervijver, alvorens aan te komen bij het herenhuis. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
Carrère & Hastings was een van de eerste architectenbureaus uit die tijd die een gespecialiseerd interieurontwerpteam aanbood dat de Franse neoklassieke en renaissancestijlen beheerste. De hoofdingang, met zijn gewelfd plafond, vergulde sierlijsten en marmeren schoorsteenmantel rond de open haard, is te zien door de boogvormige deuropening. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
De salon biedt esthetische harmonie en verrukking. Zachte, crèmekleurige wanden zijn meesterlijk versierd met vergulde sierlijsten, marmeren schouwen en pastelkleurige gordijnen. Elegante rondingen sieren de hoeken van de muren, de kroonlijsten aan het plafond en de poten van het meubilair, waardoor een subtiel sculpturaal effect ontstaat. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
De wintertuin biedt zomerplezier tijdens de wintermaanden. Zonlicht vult de ruimte vol exotische planten, waar prachtige zingende vogels een hint geven naar het uitgestrekte en uitnodigende buitenleven. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
De centrale hoofdtrap vormt een overgang van privévertrekken naar familieactiviteiten. De verfijnde kristallen kroonluchter is omgeven door een elegante smeedijzeren balustrade en een groot wandtapijt. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
De centrale trap is versierd met een prachtige en indrukwekkende kroonluchter, omgeven door een elegante smeedijzeren balustrade en verlicht door het natuurlijke licht dat door het glas-in-loodraam naar binnen schijnt. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
Het herenhuis kijkt ook uit over een formele Franse parterre zijtuin (tuinbedden gerangschikt in een sierontwerp) met symmetrisch gerangschikte patronen gevormd door buxushagen omgeven door rode bloemen. Een wit stenen pad accentueert de patronen. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
Een lotus in de vijver als een feest voor het oog voor de bezoekers van de Engelse tuin vlakbij het landhuis. (Met dank aan Anton Khmelev)
Gezien vanaf de tweede verdieping van het landhuis, is de “Long Walk” een terrasvormig gazon omzoomd met sokkels dat leidt van fonteinen naar de siervijver en de zuilengalerij daarachter. Elke trede van het pad heeft met bloemen gevulde kruiken aan elk uiteinde. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
Rondom de siervijver staan beelden van de in Frankrijk geboren Amerikaanse kunstenaar Henri Crenier die de vier seizoenen voorstellen. De zomer wordt hier afgebeeld met fruit onder de arm, een eekhoorn in de buurt en een engeltje dat naar haar gebaart. (Met dank aan Grace Khmelev)
Een blik door de boog in de zuilengalerij over de schouder van een vergulde sculptuur van beeldhouwer Henri Crenier, die in de richting van het herenhuis kijkt. Aan weerszijden van het beeld staan Carrara marmeren fonteinbeelden van Triton, de god van de zee. Het beeld is omgeven door levensbomen en rode pygmeebes. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
Vanaf het einde van het landgoed kijkt de verzonken tuin aan de ene kant uit over een kunstmatige vijver. Aan de andere kant staat een grote fontein en een zuilengalerij ontworpen door Thomas Hastings. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
De grote fontein in de verzonken tuin staat bovenaan het bassin. Bronzen vissen animeren het fonteinbekken en engeltjes spelen vrolijk boven op de trapsgewijze fontein. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
De “Tempel der Liefde”, een tuinfolly (een pittoreske toevoeging aan een tuinlandschap) bevindt zich aan het einde van het landgoed. De tempel herbergt een standbeeld van Diana, de beschermvrouwe van het platteland, de jacht en de maan door de Franse beeldhouwer Jean-Antoine Houdon. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)
Het standbeeld van Diana, de beschermvrouwe van het platteland, de jacht en de maan kijkt uit over de grote fontein, de zuilengalerij en het herenhuis daarachter. (Met dank aan J.H.Smith/Cartiophotos)

Gepubliceerd door The Epoch Times (1 oktober 2022): Nemours Estate: Of Royal French Inspiration

De gracieuze Villa Melzi aan het Comomeer in Italië

Villa Melzi d’Eril ligt prachtig aan de waterkant van het Comomeer te midden van een zeldzame tuin, op slechts 50 km van Milaan in Lombardije, Noord-Italië.

In het begin van de 19e eeuw wilde Francesco Melzi d’Eril, vice-president van de door Napoleon gestichte Italiaanse Republiek, de villa als zomerverblijf gebruiken. Bij de villa horen een familiekapel, een orangerie die dienst deed als serre, en een paviljoen aan de oever van het meer. Deze werden aangelegd in een wonderlijke tuin met zeldzame exotische planten, beeldhouwwerken en een Aziatisch toevluchtsoord, die herinneringen en verbeelding oproepen aan verre landen.

De Villa werd ontworpen door de in Zwitserland geboren architect, schilder en beeldhouwer Giocondo Albertolli, en gebouwd tussen 1808 en 1815. De neoklassieke stijl is geïnspireerd op de klassieke wortels van het oude Griekenland en heeft een eenvoudige vorm met een subtiele decoratieve expressie. De zachte, vriendelijke tinten van de witte muren met lichtgrijze boorden en blauwe vensterluiken passen bij de sfeer van het meer met de hoge wolken die vaak voorbij drijven alvorens te verdwijnen tussen de achterliggende bergen.

Aan de noordkant van het landgoed ligt een Aziatische tuin met een verscheidenheid aan soorten, waaronder Japanse esdoorns. In de Aziatische tuin slingeren paden rond een vijver, steken een brug over en gaan verder de heuvel op. Plateaus langs de heuvel geven uitzicht over de tuinen en het achterliggende meer. Vanaf het meer gezien, vormen de tuinen op de heuvel de achtergrond van de villa.

Terwijl de stad Como gevuld is met vele levendige hotels en villa’s, staat Melzi aan de rand van het water te midden van een lieflijke omgeving. Haar gracieuze aanwezigheid sluit aan bij de geest van het Comomeer en ontroert gasten en voorbijgangers al meer dan 200 jaar op tijdloze wijze.

Villa Melzi staat aan de rand van het meer met daarachter de tuinen. De familiekapel met de groene koepel is hier iets dichter bij de kijker te zien. Op de achtergrond is Bellagio te zien, het punt waar bezoekers tegenwoordig aankomen met de boot en waar het een korte wandeling is naar Villa Melzi, verder terug langs de oever van het meer. (Lanfranconi/Giardini di Villa Melzi)
De villa kijkt uit op het meer en heeft een rustige uitstraling. (JHSmith/Cartiophotos)
Vier leeuwen gebeeldhouwd in Egyptische stijl verwelkomen de gasten in de villa. (Deror_avi/CC0 3.0)
De Lotusvijver wordt gepresenteerd als een offering aan de villa gasten. Hier contrasteren de zachte witte calla-lelies met de harde stenen omgeving. (JHSmith/Cartiophotos)
De Lotusvijver is gecentreerd op het terras aan de oever van het meer voor Villa Melzi. Het is representatief voor het meer, binnen het bereik van de gasten gebracht om het van dichtbij te kunnen bekijken. De kleine vijver vestigt niet te veel aandacht op zichzelf om het brede terras met uitzicht op het Comomeer en het bergachtige terrein als het belangrijkste spektakel te laten. (JHSmith/Cartiophotos)
Villa Melzi kijkt uit over het meer. (Daderot/CCO)
Verscholen aan de zuidkant van het landgoed ligt een spiritueel rijk: de familiekapel. De bezoeker moet het uitgestrekte grasveld, omringd door reusachtige oude bomen, oversteken om deze plek te ontdekken. Er zijn geen paden naar toe. (JHSmith/Cartiophotos)
Het interieur van de kapel is eveneens in neoklassieke stijl. Ze heeft een verfijnd wit interieur, met ornamentele tongewelfjes die uitlopen in een hoge lichtkoepel. De kapel herbergt de graven van de familieleden. (JHSmith/Cartiophotos)
Achthoekige rozetten omzomen de koepel en nemen in omvang af naarmate ze dichter bij de centrale blauwe koepel komen, die naar boven toe oploopt. Dit creëert een uitdijende illusie die de uitgestrekte kosmos en hemelen daarboven voorstelt. (JHSmith/Cartiophotos)
De achthoekige rozetten zijn versierd met fijne bloemmotieven. Het sculpturale karakter van het ornament weerspiegelt de subtiele verschuivingen van het natuurlijke licht in de loop van de dag. (JHSmith/Cartiophotos)
In het paviljoen staan borstbeelden van de Oostenrijkse keizer Ferdinand I (hier afgebeeld) en keizerin Marianna van Savoye, naast de hertog Lodovico Melzi en zijn vrouw Josephine Melzi Barbò. (JHSmith/Cartiophotos)
De heuvel biedt uitkijkpunten over het meer en de bergtoppen die tevoorschijn komen tussen nevelige wolken. (JHSmith/Cartiophotos)
Een elegante smeedijzeren brug strekt zich uit over de “kleine waterlelievijver”. De fijne ontwerpmotieven en het vakmanschap vullen het Aziatische tuinontwerp aan. (JHSmith/Cartiophotos)
Een palet van kleurrijke bloemen siert de tuin. Roze rododendrons en witte azalea’s zijn hier op de voorgrond te zien. De promenade wordt omzoomd door platanen langs de waterkant van het Comomeer. (MT-Afb/Giardini di Villa Melzi)

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (3 juli 2022): Graceful Villa Melzi on Lake Como, Italy

Het meest majestueuze theater ter wereld: Teatro di San Carlo

Met de Amalfitaanse kust en Pompei als buren en het eiland Capri en Sicilië dichtbij, ligt Napels in het hart van Zuid-Italië. Historisch gezien was het de toegangspoort tot Rome en het noorden. Het was hier dat het Teatro di San Carlo (Theater van San Carlo) werd geboren en uitgroeide tot het culturele hart en het symbolische monument van de op twee na grootste stad van Italië.

Het theater was de inspiratiebron van koning Karel III van Spanje, die in de 18e eeuw heerste over Sicilië en Napels. Hij vertrouwde het ontwerp toe aan architect en Spaanse kolonel Giovanni Antonio Medrano. Het architectonische hoogstandje in neoklassieke stijl werd in 1737 voltooid en in 1816 gerestaureerd door de architect en decorontwerper van het Koninklijk Huis Antonio Niccolini, nadat een brand een groot deel ervan had verwoest. Vandaag de dag is het ‘s werelds oudste nog in gebruik zijnde operagebouw.

Het gebouw heeft een sobere voorgevel. Witte ionische zuilen met gouden ornament vormen een ritme over de bovenste delen en kondigen Apollo en de muzen van de kunsten boven aan. Op straatniveau bestaat de robuuste buitenkant uit een dramatische basis van donkere steen met gewelfde openingen die doorgang verlenen naar een contrasterende foyer van licht marmer.

De monotone foyer van wit marmer en subtiele reliëfs creëert een rustige omgeving die dient om de avondkleding van de gasten te benadrukken. Wanneer men vervolgens het theater binnenstapt, betreedt men een buitenaards rijk van verwondering.

“De eerste indruk is dat je bent meegevoerd naar het paleis van een oosterse keizer. Je ogen zijn verblind, je ziel in vervoering gebracht”, zei de Franse schrijver Stendhal in zijn “Rome, Napels en Florence.”

Op de plafondschildering verschijnt Apollo aan de hemel, die de grootste dichters ter wereld aan Minerva voorstelt. De dichters zegenen de theaterbezoekers met hun goddelijke cultuuraanbod.

Zulke schoonheid trekt je uit de gedachten van het dagelijks leven om het prachtige stralende theater te verkennen. Als je ogen dwalen over de niveaus van de sierlijke balkons, word je ondergedompeld in een levendige gloed van bladgoud, rood fluweel, en de zee van gasten al even sierlijk in hun verfijnde couture.

Als de ogen zich vestigen op het rijk versierde proscenium (de toneelopening) en de lichten doven, de gordijnen opengaan en het theater uit het zicht verdwijnt, wordt de schoonheid ervan een voorspel en is het toneel klaar voor het hoofdgebeuren.

De voorgevel van het Teatro di San Carlo, gezien vanuit een naburig gebouw. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
De foyer op één van de bovenste verdiepingen met lichtgevende kroonluchters en zachte kleuren heeft een luchtige sfeer. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
Een blik vanuit één van de loges. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
Bolvormige kandelaars verlichten de met goud bedekte cherubijnen die op de lambrisering zijn afgebeeld. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
Het plafondfresco nodigt de gasten uit om een hemels rijk binnen te treden. Het midden van het plafond is versierd met een schilderij van Antonio, Giuseppe en Giovanni Cammarano, “Apollo die de grootste dichters ter wereld aan Minerva voorstelt.” (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
De koninklijke loge neemt een sleutelpositie in en strekt zich uit over twee niveaus van de aula. Exotische palmen ondersteunen de loge en de koninklijke kroon vormt het baldakijn. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
Engelen vliegen met kransen en houden draperieën open om de personen in de koninklijke loge te onthullen aan de gasten in de zaal. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
De koninklijke loge is centraal gelegen en biedt een uitstekend uitzicht op het podium. De gebeeldhouwde gouden en rode draperieën omlijsten het uitzicht van binnenuit. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
In het midden van de prosceniumboog speelt zich een eigenaardig tafereel af waarin, in goud, meisjes van muziek en dans op wolken zweven. Boven hen schallen engelen op trompetten om het koninklijke embleem te presenteren. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)
De lichten doven, alles is donker, het doek gaat op en de voorstelling begint. Het licht van het podium verlicht zachtjes het voortoneel en de met bladgoud bedekte versiering in het theater. (Luciano Romano/Teatro di San Carlo)

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (7 februari 2022): The Most Majestic Theater in the World: Teatro di San Carlo

 

El Escorial: Een bron voor het Spaanse Rijk

Koning Filips II erfde het Spaanse Rijk in 1556, met gebieden op alle continenten die de Europeanen toen kenden. Tijdens zijn bewind bereikten de Spaanse koninkrijken het hoogtepunt van hun invloed en macht.

De koning werd “Filips de Voorzichtige” genoemd vanwege zijn zorg en aandacht voor de toekomst. Hij was toegewijd aan God; hij verdedigde het katholicisme in Europa om het geloof te behouden.

In 1559 benoemde Filips Juan Bautista de Toledo tot koninklijk architect. Bautista had het grootste deel van zijn carrière gewerkt aan de Sint-Pietersbasiliek in het Vaticaan in Rome. Samen bedachten zij het ontwerp van El Escorial als de smeltkroes van het Spaanse Rijk.

Filips zag El Escorial als een centrum voor spiritueel leven en voor studies. De omgeving was bedoeld om de breedte van wijsheid, cultuur en verfijning te bevorderen. Het was zowel een klooster, een basiliek, een bibliotheek, een school en een ziekenhuis, als een Spaans koninklijk paleis.

Filips was de grootste beschermheer van de Spaanse kunst en cultuur tijdens de vroege fase van de Spaanse Gouden Eeuw, een periode waarin kunst en literatuur floreerden. Vandaar dat El Escorial ook een enorme kunstcollectie bezat.

De eerste steen van El Escorial werd gelegd op 23 april 1563. Het gebouw werd voltooid in 1584, minder dan 21 jaar later. Het gebouw zou 400 jaar lang dienen als bron voor het Spaanse Rijk en zou worden beschouwd als het heilige centrum van de katholieke wereld.

Het gebouwencomplex heeft de vorm van een reusachtige vierhoek van ongeveer 224 bij 152 meter, die een reeks elkaar kruisende gangen, binnenplaatsen en zalen omvat. (Toerisme Madrid/CC BY-SA 2.0)
Het klooster van Sint-Laurentius is ontworpen in hoog-renaissancestijl. Sint-Laurentius kijkt uit over het voorplein met daaronder het wapenschild van koning Filips II. (Jebulon/CC BY-SA 1.0)
Achter het voorportaal ligt het Binnenhof der Koningen, dat zijn naam dankt aan de belangrijke heersers uit het Oude Testament die op de voorgevel van de basiliek zijn gebeeldhouwd. Koning Salomo, die de monumentale tempel in Jeruzalem bouwde, staat net rechts van het midden. (Jose Luis Filpo Cabana/CC BY-SA 1.2)
De hoofdbibliotheek was toegankelijk voor zowel geleerden als monniken. De fresco’s op het tongewelf stellen de zeven vrije kunsten voor, bestaande uit het quadrivium (astronomie, wiskunde, geometrie en muziek) en het trivium, bestaande uit retorica, grammatica en dialectiek (logica). Zij omvatten de volle breedte van geleerdheid en wijsheid. (Xauxa Håkan Svensson/CC BY-SA 3.0)
De formele tuin van de Frailes op de voorgrond en het koelbad (achter) dat werd gebruikt om het paleis te koelen en ijs op te slaan. (Unoquha/CC BY-SA 4.0)

James Howard Smith, architectuurfotograaf, ontwerper en oprichter van Cartio, wil inspireren tot het waarderen van klassieke architectuur.

Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (14 juni 2021): El Escorial: A Wellspring for the Spanish Empire