Tuesday, 06 Dec 2022

XTC reguleren in Nederland?

In Nederland wordt jaarlijks 16 miljard euro uit drugs- en fraude-opbrengsten witgewassen. Nederland is de grootste drugsproducent van Europa en het overgrote deel van de xtc-pillen voor de USA worden in Brabant gemaakt. De enorme hoeveelheden drugs die Nederland binnenkomen en verlaten, hebben een parallelle economie gecreëerd die de hele Nederlandse samenleving doordringt. “Ik noem Nederland een narcostaat omdat de drugs zoveel geld in de legale economie pompen dat die het overneemt. Het ondermijnt de democratie maar ook de economie”, zegt Jan Struijs, voorzitter van de Nederlandse politiebond in een interview met de Zweedse televisie.

Nu wil de overheid, na de regulering van hasj, hennep en marihuana, ook de XTC reguleren, ander woord voor legaliseren.  De ‘coffeeshops’ zijn al jaren het paradepaardje van de Nederlandse regering en de Trimbos [het instituut om dit te implementeren]. Het Trimbos adviseert en begeleid o.a. de coffeeshops-houders met het onzalige gedoogbeleid. Tegelijkertijd overtuigen ze de bevolking, dat dit gedoogbeleid, dus het toelaten van de verkoop van drugs en het gebruik daarvan de beste oplossing is voor Nederland. Ondertussen is het drugsbeleid in Nederland een lachertje en de drugscriminelen zitten nu bovengronds. In de eerste instantie had de regering gedacht dat ze met het ‘harm reductie’ beleid beter zicht zou hebben om het drugprobleem in banen te leiden. Niets is minder waar.

“De drugseconomie concurreert met de officiële economie. Dit heeft bijvoorbeeld geleid tot hogere huizenprijzen, de overname van legale bedrijven door criminelen en het witwassen van geld op grote schaal”, zegt Jan Struijs. De ongelijke concurrentiestrijd doet bedrijven de das om. De grenzen tussen boven- en onderwereld worden steeds vager. Een ander gevolg is dat steeds meer mensen bedreigd, onder druk gezet of uitgebuit worden door criminelen, waaronder lokale politici, bedrijfseigenaren, jongeren, ambtenaren, journalisten en advocaten. We zien dat kinderen, uit sociaal zwakke milieus -de zogenaamde kwetsbare jongeren- vanaf negen en tien jaar oud, al op de uitkijk staan of als koerier worden ingezet. Het Regeerakkoord 2022 heeft een aparte alinea voor steun aan kwetsbare jongeren, maar een en ander lijkt dweilen met de kranen open door het Gedoogbeleid drugs.

Omkoping, afpersing, belangenverstrengeling en corruptie, zijn allemaal kenmerken die niet alleen in Nederland het kenmerk dragen van een liberaal ‘drugsbeleid’. We zien dit ook in andere landen zoals in USA. Marihuanacriminelen overtreden al tientallen jaren de wet. Corruptie en het corrumperen van anderen behoren tot hun vak, zegt Carla Lowe, voorzitter van AALM in USA. In de Californische “gelegaliseerde” cannabis industrie zien we dat dat drugsbeleid niets te maken heeft met de wil, om kinderen in een drugsvrije omgeving op te laten groeien en het drugsgebruik in te dammen. Je zou zeggen dat de politici nu wel hun lesje geleerd hebben, maar nee hoor.

Na het invoeren van het gedoogbeleid in 1976, wilde de Nederlandse Overheid in het Regeerakkoord 2022 de volgende stap nemen. Namelijk onderzoek naar het reguleren van de XTC voor medisch gebruik, niet alleen in Nederland maar in de gehele EU. Dit was besloten toen de regering van Rutte4 aantrad in januari 2022. Dit vermeldden we in ons artikel eerder dit jaar, ‘Ouders in Nederland zijn het zat na 46 jaar gedogen”. Toen vroegen wij ons af hoe de overheid te werk zal gaan.

Tussen 15 juli en 29 september 2022 werd als test, een pop-up ‘museum’ geopend, in Utrecht, in samenwerking met het Poppi drugsmuseum, zusterorganisatie van stichting Mainline, in Amsterdam. Vroeger bekend als de Junkie bond om de belangen van druggebruikers zeker te stellen. Mainline is anno 2022 een stevig gefinancïeerde Nederlandse organisatie. Nederlandse Nationale Postcodeloterij heeft een bijdrage van 500.000 euro toegekend voor 2022-2023. Mainline werkt om nieuwe trends in de drugscene bespreekbaar te maken. Zij werken voor de verslaafden op alle gebied en voor de ´harm reductie´ politiek niet alleen in Nederland maar ook internationaal.  In de etalage van het pop-up museum hingen de XTC pillen in de etalage met de leuzen’’ voel je goed, voel je strak’’.

Verder waren de ‘harm reduction’ leuzen over hoe schadelijk XTC is en tegelijkertijd in hoeverre jij, de bezoeker, XTC wil kopen en gebruiken. Zij wilden hiermee testen of er vraag is om XTC te reguleren, wat het neer komt op legalisering. Aan de hand van de verschillende XTC-verkooppunten zoals, de XTC-speciaalzaak (winkel), een apotheek (medisch). In de kelder was een club (uitgaansgelegenheid).

Wij kochten on-line kaartjes, a 10 euro, voor een rondleiding maar aangekomen bleek dat er geen rondleiding was. Het entreegeld was bedoeld voor gemaakte kosten, personeel en pandhuur. Bij de ontvangst kregen we een uitleg over het doel en registratie en een code, om de tablets te openen. In de ruimtes werden vragen gesteld. Bijvoorbeeld, moet er een leeftijdsgrens worden ingesteld? Hoeveel pillen mag je dan kopen? Hoe zit het met de marketing? Wat zijn de gezondheid risico’s? Zie je straks overal reclame over XTC? Vragen over gebruik van XTC, bevattende MDMA en de kennis van de risico’s. Na afloop wordt de ingevulde vragenlijst opgeslagen. De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport [VWS], Ernst Kuipers, blijkt dit project enkele dagen voor ons te hebben bezocht. Zijn partij, D66, probeert sinds jaar en dag cannabis en andere drugs te legaliseren, nu ligt dus ook de focus op XTC.

Wetenschappelijk onderzoek?
Alhoewel onbenoemd tijdens ons bezoek, blijken de vragen te zijn ontwikkeld door een team van Bachelor studenten Informatica, aan de Universiteit van Utrecht, als onderdeel van het vak Software- en Gameprojecten. Utrechtse onderzoekers en studenten werkten samen, in opdracht van het drugsmuseum Poppi. Wie dit betaalde, wordt niet duidelijk. Het ontwerp en uitvoering was een software/game animatie hoe je XTC kan kopen. Dat was na enig zoeken te vinden op de site van het departement informatica van de Universiteit in Utrecht. Het had alles te doen met drugsregulering en niets met de preventie noch met de risico’s van XTC. Het spel simuleert hoe de legale verkoop van XTC in de drie verschillende bovengenoemde scenario’s: een apotheek, een smartshop en een nachtclub, eruit kan zien.

 

De betrokken onderzoekers werken bij de Faculteiten, Bètawetenschappen Diergeneeskunde, Geesteswetenschappen, het Utrecht Game Centre en Recht, Economie, Bestuur en Organisatie van de afdeling Criminologie van de Universiteit Utrecht. De onderzoekers staan niet zelf in de winkel maar zullen de verzamelde data – via de game en gesprekken – verzamelen en analyseren. De uitkomsten laten zien in welke setting en onder welke voorwaarden de deelnemers bereid zouden zijn om XTC te kopen als dat ‘legaal’ zou zijn. Dit moet dan als basis liggen voor een EU-regulering, van deze zeer schadelijk drug, XTC.  Het is duidelijk dat de ’wetenschap’ hier een doorslaggevende rol kan maken, wat een schijn van legitimatie oplevert, waar de regering zich achter kan verschuilen.

Dit publieksexperiment, over een zo schadelijke drug als XTC, kan niet als een serieus wetenschappelijk onderzoek gelden, maar meer als een onsmakelijke grap. Nog los van het feit van de vraag of de Universiteit Utrecht niet onder valse voorwenselen bij dit project betrokken is. Moet dit beperkte onderzoek serieus dienen als wetenschappelijke onderbouwing? En kan dit videospelletje, hoe en waar je drugs kan kopen, ten grondslag liggen om in de EU te kunnen presenteren?

Wij zijn van mening dat als na cannabis, nu XTC aan de beurt is en in de rij van harm reductie valt, ‘’het hek van de dam is’’, heroïne, cocaïne, eenzelfde traject zullen volgen.

Het is na 46 jaar gedogen van drugs in Nederland duidelijk dat het gevolg van het gedoogbeleid desastreus is. Het Nederlandse liberale drugsbeleid is mislukt. Ons voorstel aan de regering is om het roer om te gooien en een restrictief drugsbeleid te gaan invoeren. Hiervoor moeten financiële middelen beschikbaar worden gesteld. Een restrictief drugsbeleid is een humaan drugsbeleid en goed voor zijn bevolking. XTC reguleren is een slecht plan.

Alfred Lagerweij, Moedige Moeders Nederland,
Renée Besseling OVOM, One Voice, One Message

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met de standpunten van The Epoch Times.

Nederland gedoogt na 46 jaar nog steeds drugs

Nederland heeft een lange geschiedenis van falend drugsbeleid die tot op de dag van vandaag voortduurt.

Na de landelijke verkiezingen in maart 2021 duurde het tot 10 januari 2022 voordat een nieuw kabinet aantrad. In het regeerakkoord van Rutte IV (een combinatie van Democraten, Liberalen en Christenen) staan een aantal druggerelateerde elementen:

– Voorkomen dat kwetsbare jongeren, zoals nu het geval is, de misdaad in worden getrokken.

– Een sterke aanpak van criminele beïnvloeding, mede gebaseerd op de lessen die Italië heeft geleerd om de maffia aan te pakken.

– Een voortzetting van de proef Wet gesloten coffeeshopketen met de toevoeging van een grote stad (Utrecht). De resultaten zullen in 2024 in zowel de Tweede als de Eerste Kamer worden gepresenteerd.

– Voortgang van het experiment in 10 gemeenten legaal hennep te kweken en te verkopen.

– Een Staatscommissie gaat de voor- en nadelen van XTC/MDMA (Ecstasy/stimulantia) voor medisch gebruik onderzoeken. Deze commissie zal ook beoordelen hoe dit in de Europese context wordt ontvangen en of er een rechtsgrond is in de internationale drugsverdragen van de Verenigde Naties.

Bovenstaande punten worden de komende maanden uitgewerkt in een voorstel van de nieuwe ministers.

Korte geschiedenis

 Op 1 november 1976 besloot de toenmalige regering, op advies van haar deskundigen, de Opiumwet op te splitsen in onaanvaardbare drugs en drugs met minder ernstige risico’s. Het gedoogbeleid was hiermee een feit. In de media en in de volksmond werden deze twee categorieën de “soft- en harddrugs” genoemd. Alle drugs hebben echter verschillende effecten en zijn vroeg of laat schadelijk voor het individu en de samenleving. De gevolgen van drugs waren toen nog grotendeels onbekend voor politici en medici. Functionarissen van VWS (Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn, en Sport) raadpleegden drugsexperts in Engeland en de Verenigde Staten over de kwestie. Later bleek dat drugsliberalen, die een verbod op cannabis maar niets vonden, deze ambtenaren en daarmee politici in hun greep hadden.

De verharding van ‘softdrugs’

De zogenaamde softdrugs zijn sinds 1976 sterk onderschat. De gebruikers van deze drugs glijden al snel af van ‘soft’- naar harddrugsgebruik. Dit leidt tot polygebruik dat zeer moeilijk te behandelen is. Doordat er een gebrek aan controle was en de politiek totaal niet in het onderwerp geïnteresseerd was, werden de ‘softdrugs’ door veredeling steeds zwaarder. Het THC-gehalte werd hoger, waardoor cannabis formeel onder harddrugs geschaard zouden moeten worden.

De behandeling van verslaafden in Nederland was een tijdlang gericht op abstinentie (onthouding). Maar dat doel is de afgelopen 20 jaar helaas veelal uit het oog verloren. Daarnaast is door de invoering van de privacywetgeving totaal niet meer zichtbaar in hoeverre de huidige (niet op abstinentie gerichte) verslavingsbehandelingen effectief zijn, en of de behandelcentra er hun verdienmodel van maken. Naast verslavingszorginstellingen hebben instellingen voor Jeugdzorg in Nederland lange wachtlijsten, wat de problemen voor patiënten en hun naasten doet verergeren. De vraag naar en het aanbod van drugs in de maatschappij is als een kankergezwel dat groeit als het niet wordt behandeld, en waarvan de cellen zich uiteindelijk door het hele lichaam verspreiden. Het drugsbeleid is daarom een kwestie die ons allen aangaat.

Het ondemocratische drugsbeleid

Het drugsvraagstuk is niet alleen een zaak van politici, experts en verslaafden. Het geeft de ‘deskundige’ met eenzijdige en drugsliberale opvattingen de mogelijkheid om deze via officiële kanalen als waarheid te presenteren. Daarmee is de opvatting van zogenaamd aanvaardbare en onaanvaardbare risico’s uit 1976 al 46 jaar de norm. Het politieke besluit van 1976 was echter volledig in strijd met internationale verdragen. De belangrijkste internationale verdragen in het kader van cannabis zijn het Enkelvoudig Verdrag inzake verdovende middelen en het Verdrag van de Verenigde Naties tegen de sluikhandel in verdovende middelen en psychotrope stoffen. Partijen zijn verplicht wetgevende en administratieve maatregelen te treffen die nodig zijn om de productie van, de handel in, en het bezit van drugs uitsluitend tot geneeskundige en wetenschappelijke doeleinden te beperken. Alle activiteiten die niet op deze doeleinden zijn gericht, zijn strafbare feiten die op passende wijze moeten worden vergolden.

In het verdrag van 1961 staan heroïne en cannabis op dezelfde lijst van verboden middelen. Men kan zeggen dat dit verdrag de grondwet is tegen drugs en hun uitbuiting. Drugs en de uitbuiting daarvan zijn beide onacceptabel. De drie Drugsverdragen van de Verenigde Naties (1961, 1971, 1988) bieden in de meeste landen een gemeenschappelijk kader voor wetgeving. Internationaal zijn er afspraken gemaakt tussen staten en internationale organisaties. De verdragen zijn de hoogste wet op internationaal niveau. Nederland heeft door de jaren heen alle drugsverdragen geratificeerd. Het nationale recht, de Nederlandse Opiumwet, moet dus verenigbaar zijn met deze internationale verdragen.

Nu, 46 jaar later met het resultaat in handen, weten we dat ‘softdrugs’ de drugsindustrie op poten hebben gezet. Deze industrie bestaat uit minstens 44 onderdelen, waaronder ‘coffeeshops’ headshops, growshops, thuiskwekers, postorderbedrijven, gemeenten die cannabis willen kweken, subsidies aan werklozen in de hennepindustrie, groothandel in Hennepzaden. Nederland is de grootste leverancier van nederwiet en XTC. Zachte heelmeesters hebben dus stinkende wonden gemaakt. De geest is uit de fles gehaald en nu maar zien of deze regering erin wil slagen om die geest weer terug in de fles te krijgen.

Professor dr. Ernst Kuipers (D66) zelf een arts, is de nieuwe minister van WVS. Zijn ervaring en achtergrond als arts is belangrijk in zijn nieuwe functie. Wat verontrustend is, is dat zijn partij sinds jaar en dag drugs als cannabis, XTC, cocaïne, paddo’s en GHB (gamma-hydroxybutaanzuur) wil reguleren. Ondanks de desastreuze resultaten van het gedoogbeleid in Nederland, is het de vraag of minister Kuipers de kennis, de wil en de macht heeft om het liberale drugsbeleid om te vormen naar een restrictief drugsbeleid. In een manifest roept D66 samen met mensen (“technocraten”) uit de wetenschap, advocatuur, verslavingszorg, mediawereld en dancescene, op tot een andere aanpak. Zij menen dat mensen nu eenmaal drugs gebruiken en dáárom moeten deze drugs maar gereguleerd worden.

Mensen rijden ook door het rode licht, misbruiken seks, stelen en frauderen, moeten we dat dan ook maar reguleren en gedogen? Is Kuipers sterk genoeg om de oproep van zijn partij en van de technocraten om drugs te reguleren, te negeren? Het wordt interessant om te zien of hij een D66-man of een minister die welzijn en volksgezondheid prioriteit geeft. De bevolking is het zat dat drugs worden getolereerd en geaccepteerd. Mensen willen dat de drugsproblematiek restrictief wordt aangepakt. De ambtenaren en technocraten van 1976 en vandaag zijn geen democratisch gekozen raadgevers. Ze hebben hun eigen agenda. Je zou kunnen zeggen dat je zo een staat binnen een staat krijgt waarin de bevolking geen stem heeft.

Moedige Moeders (M.M.)

Sinds 2004 zijn er een aantal Moedige Moeders-groepen in Nederland actief om op te komen voor hun verslaafde kinderen. Ze maken politici duidelijk dat het negeren en gedogen van drugs ook ernstige gevolgen heeft voor ouders en naasten van de verslaafden. Moedige Moeders werd aanvankelijk helemaal niet serieus genomen door de geestelijke gezondheidszorg (GGZ). Er is nauwelijks inspanning, interesse of promotie voor de preventie en/of het vroegtijdig ingrijpen bij drugsgebruik. Deze maatregelen zijn belangrijk en kunnen een verder afglijden in de maatschappij en naar verslaving voorkomen. Helaas is het vertrouwen en de moed om de verkoop van drugs te stoppen ver te zoeken. Hetzelfde geldt voor de zorg voor beginnende gebruikers. Het belang van het afkicken en ex-verslaafden weer terug te brengen in de maatschappij is zeer groot om terugval te voorkomen. Deze zorg hoort bij een – hierboven al genoemd – restrictief drugsbeleid dat we nodig hebben en wettelijk verplicht zijn uit te voeren. Hierin moet worden geïnvesteerd, en daarover valt niet te discussiëren. 

Een minister van Welzijn en Volksgezondheid heeft een grote verantwoordelijkheid voor de gezondheid van de burgers in het land. De geschiedenis leert dat je veel kunt doen als je de juiste man op de juiste plek hebt. De Nederlanders hebben genoeg geleden en betaald in al die 46 jaar liberaal drugsbeleid. De financiële kosten en menselijke tragedies zullen met een restrictief drugsbeleid lager zijn. Het vertrouwen in de overheid kan daardoor worden hersteld. Zonder twijfel weten we allemaal, ook minister Kuipers, dat voorkomen beter is dan genezen.

Renée Besseling, auteur van “Ouders een natuurlijke hindernis  tegen drugs?

Alfred Lagerweij, Bestuurslid Moedige Moeders, Nederland

Rechts – Links onder de loep

Als ik naar de winkel rijd, sla ik rechtsaf. Als ik naar het centrum ga, sla ik linksaf. Het is een concrete en eenvoudige handeling. In de meeste situaties die we in het dagelijks leven tegenkomen, heeft rechts of links geen bijzondere lading. Het wordt anders en meer beladen wanneer deze woorden in totaal andere contexten worden gebruikt, zoals in die van levensbeschouwing of politiek. Dan worden rechts en links wazig en abstracter voor mij. 

Rechts en links in de politiek zijn eigenlijk terug te voeren op de Franse Revolutie. Reeds in 1789, toen edelen, priesters, burgers en advocaten samen in de Nationale Vergadering begonnen te discussiëren, maakten de conservatieven en de koninklijke familie er een gewoonte van om rechts van de voorzitter in de vergaderzaal te zitten. Links zaten de Republikeinen en in het midden bevond zich een ongeorganiseerde groep die het “tuig van de richel” werd genoemd.

Gewoonlijk willen wij mensen in een hokje plaatsen, meten en categoriseren. Soms kun je echter meer meevoelen met de ene of de andere kant als het bijvoorbeeld om politiek gaat. Sommige mensen denken dat hun standpunt het juiste is. Er zijn er ook die vinden dat beide kanten een punt hebben en kiezen ervoor om in het midden te gaan staan, zonder een directe positie in te nemen. Anderen menen dat ze hun eigen partijprogramma hebben dat naar behoefte naar rechts of links kan leunen.

Onlangs is in de Verenigde Staten ontdekt dat de zogenaamde oligarchen (de nieuwe rijken) – waarvan Twitter-oprichter Jack Dorsey en Facebook-oprichter Mark Zuckerberg de bekendsten zijn – verschillende linkse organisaties, verkiezingsfunctionarissen, mainstream media en politici hebben omgekocht. Marxistische gedachten en ideeën die al lang in de verschillende lagen van de samenleving zijn geslopen, komen nu in verschillende vormen aan de oppervlakte in grotere delen van de westerse wereld. Hoe komt het dat deze superrijke mensen marxisten steunen? 

Het idee is dat het de kapitalisten (rechts) zijn, die andere mensen onderdrukken en uitbuiten voor hun eigen gewin en belang. Deze gedachte leeft al lang in de samenleving. Anderzijds wekken socialisten en communisten (links) de indruk dat alleen zij de mensen zekerheid kunnen bieden (economisch en sociaal) door mensen van de wieg tot het graf door de staat te laten verzorgen: de zogenaamde sociale zekerheid. Tegelijkertijd weten de meesten van ons dat degenen die bedrijven, geld, en ideeën hebben, of actief zijn op hun eigen manier, banen kunnen creëren en/of de samenleving kunnen ondersteunen. Zelfstandigen werken, net als gewone arbeiders, hard en dat kan best zwaar zijn, zeker in deze tijden. Als een samenleving zich wil ontwikkelen en bloeien, zijn alle krachten nodig. 

Wetten en regels zijn gemaakt om vraag en aanbod te laten werken. Maar ze zijn beperkt als je de gouden regel van respect niet volgt en elkaars kennis en verschillen niet respecteert. Verder zijn er traditionele ongeschreven regels zoals moraal, waarden en normen, evenals gezond verstand – alleen dan kan een samenleving bloeien en goed functioneren. 

De oligarchen waarnaar hierboven wordt verwezen, zijn eigenlijk alleen aan de oppervlakte zogenaamde kapitalisten. In werkelijkheid zijn ze beïnvloed door de communistische en marxistische theorie. Hun doel is niet in de eerste plaats om op te komen voor het vrije individu en het welzijn van de mensen te bevorderen. Ze willen macht en controle over anderen krijgen om mensen in de gewenste richting te kunnen sturen. Toen Facebook zijn product op de markt bracht, was het doel om de wereld te ‘verkleinen’ en mensen dichter bij elkaar te brengen. Maar met de resultaten in de hand, zien we vandaag dat er twee kanten aan de medaille zijn en dat de bedoelingen niet zo onschuldig waren als ze ons wilden doen geloven. Uiteindelijk treden deze zelfverkozen oligarchen steeds meer op als regering, ook al worden ze niet door het volk gekozen, noch in de Verenigde Staten noch in de rest van de wereld. Het feit dat een paar mensen zoveel macht hebben over een grote meerderheid van de wereldbevolking is gevaarlijk en niet verenigbaar met de normen, waarden, wetten en principes van de vrije wereld. De gouden regel van het tonen van respect, van het waarderen van moraal, ethiek, waarden en normen staat weliswaar in hun vaandel, maar de praktijk pakt anders uit.

Hierdoor worden steeds meer delen van de privacy van de wereldbevolking geschonden. Veel informatie kan worden opgeslagen en in verkeerde handen terechtkomen en voor het verkeerde doel worden gebruikt. Het kan ook worden gebruikt om gewone mensen te onderdrukken, het zwijgen op te leggen, te intimideren en op te sluiten. We zien machtshonger in communistische landen en onder de oligarchen, die deels in de schaduw werken en sterke elementen van misdaad hebben en vergelijkbaar zijn met het maffia-regime. Steeds meer mensen in de wereld beginnen dit te merken en voelen zich overweldigd. De media hebben de bevolking nauwelijks geïnformeerd wat er aan de hand is en sommige politici beseffen niet of onvoldoende dat ze niet kunnen en zouden mogen samenwerken met het kwaad. Het vertrouwen in de media en de politiek is de afgelopen tijd flink afgenomen. Steeds meer mensen realiseren zich dat ze zijn misleid en op een dwaalspoor zijn gebracht. Mensen halen informatie ergens anders vandaan. Ze reflecteren en vormen hun eigen mening over wat er werkelijk aan de hand is en stellen zichzelf de vraag: wat kan ik zelf doen?

De huidige kijk op rechts en links is zo gepolariseerd dat men nauwelijks meer naar elkaar wil of kan luisteren. Je voelt je onbegrepen en aangevallen als je de mening van de meerderheid niet deelt en je wordt vaak het recht op je eigen mening ontzegd. Als we niet naar elkaar luisteren, raken we verstrikt in een denken dat vaak gevoed wordt door de media en de zogenaamde experts en factcheckers. Als je maar één kant van het verhaal toelaat en aanmoedigt, heeft de democratie haar punt gemist en is ze haar doel voorbijgeschoten. Een samenleving bestaande uit Nederlanders met allerlei verschillen en achtergronden, kan worden vergeleken met de vleugels van een vliegtuig, die nodig zijn voor evenwicht. Diversiteit zorgt voor een dynamiek die zich ontwikkelt zolang we elkaars opvattingen respecteren en tegelijkertijd de normen, regels en wetten van het land respecteren. Het verdelen van mensen in rechts en links is geen vanzelfsprekende wet. Het is politiek.

Ik geloof dat echt kapitalisme tegenwoordig verkeerd wordt begrepen in de westerse wereld, niet in de laatste plaats hier in ons land. Kapitalisme gaat om aanmoediging, dat het individu zich tot zijn volle potentie kan ontwikkelen, ongeacht of je met twee lege handen begint of van kinds af aan goede omstandigheden hebt gehad. Dan pas kan je je eigen lot bepalen. Vertrouw niet volledig op de staat.

In het Marxisme en communisme daarentegen is het de staat die het altijd het beste weet en het beste met je voor heeft. Daar moet de inwoner zijn plaats kennen, zich aansluiten bij de gelederen en bij voorkeur niet voor zichzelf of zijn familie denken. Er is vaak een geromantiseerd beeld van het socialisme en communisme in Nederland. In de loop van de jaren heb ik veel mensen ontmoet en gesproken die in (voormalige) communistische landen zijn geboren, inclusief China. Zij beschrijven een heel andere realiteit. Wie van ons zou ervoor kiezen om zijn vrijheid op te offeren? Wie wil gecontroleerd, monddood gemaakt worden of onder toezicht worden gebracht – wat angst in de samenleving brengt? Iedereen antwoordt waarschijnlijk “niemand” op deze vraag, of men nu linkse of rechtse sympathieën heeft. Mensen willen vrij zijn; vrijheid van geloof, godsdienst of tradities hebben en die naar eigen inzicht uitoefenen zonder inmenging van de Staat. De vraag is hebben we tegenwoordig die vrijheid in ons dagelijkse leven?

Je kunt je afvragen of er een verborgen agenda is waar we langzaam maar zeker naartoe gaan, namelijk een wereldregering. De globalisering die nu gaande is, wordt door de meeste media en onze politici alleen maar als goed beschouwd. Een van de doelen van de VN is Agenda 2030, die tot doel heeft “armoede, onrecht en ongelijkheid terug te dringen en de klimaatcrisis in de komende 15 jaar op te lossen.” Deze doelen en mooie woorden klinken als bekende indoctrinatie en propaganda voor mijn vrienden die uit Oost-Europa en China komen. Ze horen dit al van kinds af aan en laten zich niet misleiden door deze utopie die alleen in de theorieboeken te vinden is. Ze hadden als volwassenen nooit hoeven vluchten en hun land verlaten als de realiteit in hun eigen land anders was geweest. Evenmin willen ze het ene communistische regime door het andere socialistische vervangen, zoals een van mijn kennissen zei. Iedereen die de geschiedenis kent en heeft gelezen, weet dat het doel van Marx en Lenin was dat het communisme zich over de hele wereld, en in de vrije wereld via het socialisme zou verspreiden. Iedereen die haar doel helpt verwezenlijken, noemde Lenin “de nuttige idioten”.

Als je terugkijkt in de geschiedenis, kun je zien dat het communisme als kanker op deze planeet is. Het verspreidt zich en heeft veel dood en verderf veroorzaakt onder de mensen. Niet alleen in de Sovjet-Unie en China, maar ook in andere landen over de hele wereld. Als we een samenleving accepteren waarin de vrijheid van meningsuiting en de onafhankelijke media worden gecontroleerd en beperkt, komt onze vrijheid in gevaar. Elk democratisch land zou er echt naar moeten streven om zijn mensen te helpen bloeien, zich goed te voelen en te verwijderen wat schadelijk is voor de mensheid. De vraag is in welke wereld wil ik leven, moeilijker is het niet. Het gaat op zich niet om rechts en links, het is groter dan dat. Het gaat over macht en controle versus de vrije wereld.

Renée Besseling

Co-founder of EURAD A network for prevention, treatment and recovery

Schrijfster van het boek Parents a Natural Preventive Against Drugs

The Dutch Experience