Tijdens de regering Biden was er meer continuïteit dan verandering in het beleid van de VS ten opzichte van China.
Nadat de eerste Trump-regering de acties van Washington tegen de bedreigingen van het communistische regime had aangescherpt, heeft president Joe Biden deze acties voortgezet en verder ontwikkeld.
De regering Biden werkte aan het versterken van allianties in de Stille-Oceaanregio en beperkte de toegang van China tot Amerikaanse technologie. De president voegde ook een nieuwe dimensie toe: een meer multilaterale aanpak om China in bedwang te houden en een meer gerichte aanpak om belangrijke Amerikaanse technologie te beschermen.
De ambitie van Peking om de wereld te domineren zal waarschijnlijk de toon blijven zetten voor de relaties tussen de VS en China, zeggen experts. Dat betekent dat veel van Biden’s nalatenschap op het vlak van China beleid wellicht zal verdergezet worden.
Terugkijkend op zijn presidentiële jaren vertelde Biden het Amerikaanse corps diplomatique op 13 januari dat de Verenigde Staten “in een betere strategische positie verkeren voor langdurige concurrentie met China.” Daarnaast is hij van mening dat hij Amerika en de volgende regering een “zeer sterke hand om te spelen heeft nagelaten, en we laten hen en Amerika meer vrienden en sterkere allianties na.”
James Lewis, een senior vicevoorzitter bij de denktank Center for Strategic and International Studies, zei dat het belangrijkste succes van de regering met betrekking tot China het opbouwen van partnerschappen met bondgenoten en bevriende landen was.
“Dat is een enorm verschil met waar we 10 jaar geleden stonden,” vertelde hij aan The Epoch Times.
Onder Biden hebben de Verenigde Staten hun veiligheidspartnerschap met Australië en het Verenigd Koninkrijk versterkt door nucleair aangedreven onderzeeërs te ontwerpen en bouwen en door geavanceerde defensietechnologieën te delen. Dit partnerschap, bekend onder de naam AUKUS, heeft als doel de collectieve militaire positie van de bondgenoten in de Indo-Stille Oceaan te versterken.
Daarnaast verbeterde de regering de betrekkingen tussen rivaliserende landen in Azië, waaronder Japan, Zuid-Korea en de Filippijnen, door samen met de Verenigde Staten een multilaterale dialoog aan te gaan. Bestaande pacten, zoals het Indo-Stille Oceaan Quadrilateraal Partnerschap – de Verenigde Staten, Australië, Japan en India – kregen nieuwe samenwerkingsverbanden op het gebied van defensie, maritieme veiligheid en de productie van vaccins.
De resultaten werden aangedreven door een “cultuur van open dialoog” en “gewoonten van samenwerking” die Biden’s team ontwikkelde onder de Indo-Stille Oceaanleiders, volgens Kurt Campbell, de tweede diplomaat van het State Department en ervaren Azië-expert.
Shi Shan, een China-expert en medewerker van The Epoch Times, zei dat Aziatische leiders ontvankelijker zijn voor de traditionele diplomatieke stijl van Biden, die hen niet publiekelijk vernedert of uitdaagt. “In de oosterse politiek is respect en waardigheid heel belangrijk.”
Een andere wereld
Toen president Joe Biden het Witte Huis overnam, hoopte China dat er een einde zou komen aan de problemen met de notering van aandelen in New York en de Amerikaanse exportcontroles op halfgeleiders.
Biden zette echter het beleid van Trump voort en zag China op dezelfde manier: een strategische concurrent met het vermogen en de intentie om de door de VS geleide wereldorde te veranderen.
Biden handhaafde alle tarieven van Trump op Chinese goederen – ongeveer 300 miljard dollar per jaar – en verhoogde er vorig jaar nog een paar.
In de loop der jaren is China’s export van zijn overcapaciteit een brandpunt geworden in de betrekkingen tussen de VS en China. Dat was geen toeval volgens Mike Sun, een zakenman uit de VS met tientallen jaren ervaring in het adviseren van buitenlandse investeerders en handelaren in China.
In december 2012, een maand nadat hij de Chinese Communistische Partij (CCP) had overgenomen, bezocht Xi Jinping de kustprovincie Guangdong, de iconische plek van Deng Xiaopings economische hervormingen aan het eind van de jaren zeventig. Tijdens de reis uitte Xi zijn teleurstelling over de ineenstorting van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie in 1991: “Uiteindelijk was niemand een echte man. Niemand kwam zich verzetten.”
Sun hoorde in die toespraak Xi’s toewijding aan de CCP en besefte dat hij het belang van macht voor de Partij en haar leiderschap had onderschat. De economische hervormingen hadden hen niet veranderd. Integendeel, zei hij, de “rode erfgenamen”, of de tweede generatie van de oprichters van communistisch China, met Xi als hun vertegenwoordiger, zagen dat Dengs economische ontwikkelingspad zou leiden tot machtsverlies voor de CCP.
Xi’s oplossing was een nieuw tijdperk waarin de Partij de wereld zou domineren. Om dat te bereiken, moest hij een weg vinden waarop hij niet afhankelijk was van het Westen. Daarom kondigde hij in 2015 het industriebeleid “Made in China 2025” aan en begon hij het anker van de Chinese economie te verleggen van de vastgoedmarkt naar geavanceerde productie. Tegelijkertijd besloot hij een uitweg te zoeken voor China’s decennialange overcapaciteitsprobleem.
Verschillende jaren van COVID lock downs verergerden de oude problemen van de Chinese economie. De jeugdwerkloosheid bedroeg meer dan 20 procent voordat China in december 2023 zijn rapportagemethode veranderde. Negatieve directe buitenlandse investeringen toonden aan dat er meer geld wegging uit China dan er binnenkwam in het tweede en derde kwartaal van vorig jaar. Xi bleef echter “nieuwe productiekrachten” promoten, oftewel hoogwaardige productie in selectieve toekomstige industrieën zoals nieuwe energie, kunstmatige intelligentie, kritieke materialen en biotechnologie.
Volgens Sun heeft CCP-leider Xi een enorme gok genomen met zijn industriebeleid en is het onwaarschijnlijk dat dit zal veranderen. Xi geeft niets om de economie zolang het niet tot een financiële crisis of instorting van de vastgoedmarkt komt, zei hij. De Partij is bereid het welzijn van de Chinese bevolking op te offeren voor haar macht.
Buitenlands beleid voor de middenklasse
Nadat China in 2001 lid werd van de Wereldhandelsorganisatie overspoelde zijn goedkope export de Verenigde Staten, waardoor meer dan 2 miljoen Amerikaanse banen verloren gingen, waarvan de helft in de verwerkende industrie. Dit fenomeen, dat meestal de “China Shock” wordt genoemd, heeft Amerikaanse gemeenschappen uitgehold.
De grote impact van China op de gemiddelde Amerikaanse familie bracht Biden ertoe om te pleiten voor een “buitenlands beleid voor de middenklasse”. Hij wilde ervoor zorgen dat de Verenigde Staten, en niet China, de concurrentiestrijd in de 21e eeuw zou winnen door de toegang van Peking tot Amerikaanse hightech te beperken en China in de Indo-Stille Oceaan in bedwang te houden.
De regering nam haar toevlucht tot een combinatie van beleidsmaatregelen om het probleem aan te pakken.
Terwijl de Verenigde Staten partnerschappen opbouwden met andere landen op het gebied van veiligheid, technologie en handel, legden ze tarieven op voor Chinese goederen en beperkten ze de toegang van China tot belangrijke industrietechnologieën zoals halfgeleiders en kunstmatige intelligentie. Tegelijkertijd voorzag de CHIPS and Science Act in federale stimuleringsmaatregelen om binnenlandse groei en innovatie te stimuleren.
Shi zei dat de CCP een hekel heeft aan de “kleine tuin, hoog hek” benadering. Deze uitdrukking beschrijft de keuze van het Biden-team voor strenge controle op een geselecteerde groep technologieën.
De CCP noemt de aanpak een “de facto muur”. Shi zei dat dit komt omdat de algemene impact van het beperken van de toegang tot technologie voor het Chinese regime aanvoelt als een hoog hek.
Parallel aan exportcontroles is Lewis van mening dat de regering Biden goed werk heeft geleverd met het stimuleren van de binnenlandse innovatiecapaciteit, maar niet met een permanent programma. “Ik denk dat dat ons zal achtervolgen,” zei hij.
Hoeveel zal er overblijven van de nalatenschap?
Sun zei dat aangezien Xi en de CCP waarschijnlijk wereldwijde dominantie zullen blijven nastreven, de continuïteit van de Chinese dreiging het raamwerk van Biden’s allianties op zijn plaats zal houden, ongeacht hoe anders de specifieke aanpak van Trump zal zijn.
Rep. Mike Waltz (R-Fla.), de nieuwe nationale veiligheidsadviseur, heeft al aangegeven dat dit het geval zal zijn.
Waltz noemde het Chinese regime de “grootste tegenstander” van de Verenigde Staten en zei op 14 januari dat een van de cruciale beleidspunten met betrekking tot China voor de nieuwe regering zou zijn om “echt door te gaan met het versterken” van de bestaande partnerschappen met Japan, Zuid-Korea en de Filippijnen voor de gedeelde visie van een vrije en open Indo-Stille Oceaan.
Er is meer werk nodig en de allianties in die regio zijn minder hecht dan de regering Biden wil toegeven, aldus Sun. Volgens hem hebben de Verenigde Staten het fundamentele probleem van de afhankelijkheid van Aziatische bondgenoten van de Chinese markt nog niet aangepakt.
Lewis zei dat hij heeft vernomen dat de komende Trump-regering alle beleid zal heroverwegen. Hij ziet echter weinig ruimte voor Trump om een deal met China te sluiten en het roer om te gooien.
China zou iets moeten aanbieden dat aantrekkelijk genoeg is voor Trump, zoals stoppen met spionage of instemmen met het volgen van de regels van de Wereldhandelsorganisatie, waartoe het Chinese regime volgens Lewis niet bereid zou zijn.
Lewis verwacht dan ook geen “terugdraaiing” van Amerika’s China-beleid.
“Wat zou China kunnen bieden dat Trump van gedachten zou doen veranderen?” voegde Lewis eraan toe.
“Wat zouden zij kunnen bieden dat Trump van gedachten zou veranderen, en dat hij ook zou kunnen verkopen op de Hill en aan het Amerikaanse volk?”
Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (20 januari 2025): Biden Oversaw Ramped Up Actions to Counter China Threat
