De meeste astrofotografen zouden waarschijnlijk al tevreden zijn met een gammele, verlaten schuur als voorgrond voor hun foto’s van de Melkweg. Maar Petr Horálek geeft de voorkeur aan een 15e-eeuws kasteel dat majestueus op een steile rots verheven staat, met daarachter een rode volle maan die dreigend aan de hemel verschijnt.
Eeuwenlang beschermden de steile hellingen van een vulkanische formatie in Oost-Bohemen, Tsjechië, de krijgsheren die zich binnen deze zwaar versterkte gotische vesting bevonden. Het kasteel staat als een eenzame wachter boven het laagland van de Elbe. Na eeuwen van verval, verlatenheid en latere restauratie is het Kasteel van Kunětice tegenwoordig een levend museum.
Op ruim zes kilometer afstand, nabij het dorp Osičky, positioneerde Horálek begin mei op een heldere avond, zijn camera met wiskundige precisie. Zijn doel was duidelijk: de muren en torens van het Kasteel van Kunětice precies vastleggen op het moment dat de volle maan zou opkomen en als een gigantisch amberkleurig juweel aan de horizon zou verschijnen.
Horálek (39), wetenschapsvoorlichter en docent, raakte op zijn elfde geïnteresseerd in astronomie. Tijdens deze fotosessie hield hij rekening met verschillende berekeningen. Tegenover The Epoch Times verklaarde hij dat het nauwkeurig uitlijnen van de baan van de maan achter het kasteel eigenlijk “niet zo moeilijk” is, maar wel een eenvoudige wetenschappelijke aanpak vereist.
“Je moet alleen de azimut van de maan kennen ten opzichte van het kasteel”, zei hij, verwijzend naar de kompasrichting die in graden wordt gemeten vanaf het ware noorden om hemellichamen te lokaliseren. Hij gebruikt apps zoals Planit Pro en PhotoPills om de positie van de maan te bepalen.
Maar de echte truc zit niet in het volgen van de maan — het gaat om het vergroten ervan. Voor dit project maakte Horálek gebruik van een optisch effect dat bekendstaat als lenscompressie. Daardoor lijkt de maanschijf gigantisch, terwijl de muren en torens van het Kasteel van Kunětice relatief klein ogen.
Door kilometers landschap tussen zijn statief en het kasteel te plaatsen, lijkt het gebouw kleiner in zijn zoeker, terwijl de verre maan vrijwel onveranderd blijft. Met zijn 1.400 millimeter telelens vergroot hij vervolgens beide objecten, waardoor het kasteel opnieuw prominent in beeld komt en de maan tot kolossale proporties uitgroeit.
Toch blijft zo’n opname over een grote afstand in het donker altijd een gok. Tijdens het wachten zorgde de wind voor trillingen in zijn lens en dreigden wolken het zicht op de horizon te blokkeren. Na de warmte van overdag daalde de temperatuur scherp, wat atmosferische refractie kon veroorzaken en het beeld kon vervormen. Ondertussen bewoog de maan zich razendsnel door zijn krachtige telelens, waardoor hij slechts enkele seconden had om de perfecte uitlijning vast te leggen.
Hij drukte op de sluiterknop.
Het resultaat overtrof zijn verwachtingen ruimschoots.
“Als het lukt, geeft dat altijd een enorme voldoening”, zei hij. “Vaak werd een fotosessie verpest door wolken die laag boven de horizon hingen.” Andere keren was het simpelweg te laat en verdween het kasteel in het duister.
Juist die onvoorspelbaarheid maakt het volgens hem zo aantrekkelijk. “Elke keer ziet het verschijnsel er volledig anders uit, uniek en onherhaalbaar”, voegde hij eraan toe. Atmosferische afwijkingen maken volgens hem deel uit van de charme.
Horálek woont in Seč en doceert astronomie aan de Silezische Universiteit in Opava. Zijn fascinatie voor de sterrenkunde begon in 1997, toen zijn grootmoeder hem voor het eerst de Grote Beer liet zien.
Pas in 2010 pakte hij voor het eerst een camera op, nadat hij voor een totale zonsverduistering naar de Cookeilanden was gereisd. Dat avontuur motiveerde hem om te sparen voor zijn eigen apparatuur en wakkerde een passie aan die hem, naar eigen zeggen, “nooit meer heeft losgelaten”. Tegenwoordig schrijft hij over astronomie, geeft hij lezingen en zet hij zich in om de publieke belangstelling voor het heelal te vergroten.
“Voor de gemiddelde waarnemer lijkt de nachtelijke hemel vaak saai, onveranderlijk en ver weg”, zei de astrofotograaf. “Veel mensen vinden het daarom niet de moeite waard om er tijd aan te besteden. Maar daarin vergissen ze zich. Er gebeurt zoveel aan de hemel dat een korte blik en een beetje interesse de deur openen naar een compleet andere wereld.”
Horálek fotografeerde het Kasteel van Kunětice voor het eerst tijdens de coronapandemie.
“Toen was alles beperkt en werd dit mijn enige ontsnapping aan de onaangename werkelijkheid”, zei hij.
Terwijl hij tijdens de lockdowns alleen in donkere velden stond, raakte hij gefascineerd door de geschiedenis die schuilgaat achter de muren van het kasteel.
“Het kasteel werd oorspronkelijk gesticht in de 14e eeuw en verwierf later aanzien onder de machtige familie Pernštejn, die het omvormde tot een indrukwekkende gotische vestiging met renaissancistische elementen”, zei hij. “Door de eeuwen heen liep het schade op tijdens oorlogen en periodes van verwaarlozing. Uiteindelijk verviel het tot een ruïne, voordat het in de moderne tijd geleidelijk werd gerestaureerd.”
De grootste aantrekkingskracht van het kasteel ligt volgens Horálek in zijn “ongewone majestueuze uitstraling”. Hij wijst erop dat het kasteel van ver zichtbaar is op meerdere locaties, waardoor spectaculaire composities mogelijk zijn met een volle maan, vallende sterren en af en toe een komeet.
Voor Horálek vormt het vastleggen van de maan achter het historische bouwwerk een verbinding tussen de mensheid en het uitgestrekte heelal.
“De mensheid is uiterst zeldzaam en kwetsbaar in de immense leegte van het universum”, zei hij reflecterend. “We zouden het grillige voorrecht van ons bestaan op deze kwetsbare planeet aarde moeten koesteren.”
Gepubliceerd door The Epoch Times (27 mei 2026): Czech Photographer Captures ‘Unrepeatable’ Red Full Moon Behind 15th-Century Castle
