Een oud netwerk van pelgrimspaden doorkruist Europa. Ze komen samen bij het graf van Sint-Jacob in het noordwesten van Spanje, als bloedvaten die naar het hart leiden. Deze wegen staan bekend als de Camino de Santiago, of de Weg van Sint-Jacob. Elk jaar lopen honderdduizenden pelgrims deze routes, op dezelfde paden als ontelbare generaties pelgrims voor hen. De traditie gaat helemaal terug tot de negende eeuw, toen de routes voor het eerst werden vastgelegd.
Deze paden hebben door de eeuwen heen de liederen en stappen van ontelbare pelgrims gekend. Zoveel levensverhalen, zoveel reizen, zowel spiritueel als fysiek, hebben de Camino doorkruist en zijn als stof neergedwarreld in de geschiedenis van de weg. Pelgrims op de Camino dragen speciale paspoorten die zich in de loop van de reis vullen met stempels van historische plaatsen langs de routes, zoals het geheugen van de wandelaars zich vult met stempels van gezichten, uitzichten, ervaringen en innerlijke openbaringen.
Mensen lopen de Camino om veel verschillende redenen. Sommigen lopen de Camino de Santiago als een persoonlijke uitdaging. Anderen doen het om zich terug te trekken uit het dagelijks leven en diepere zelfkennis of perspectief te krijgen. En sommigen doen het om dezelfde reden als de pelgrims in de Middeleeuwen: spirituele groei en religieuze toewijding.
Een niet-religieuze, Amerikaanse tegenhanger van de Camino is de Appalachian Trail, die zich over ruim 3540 km door het Oosten van de Verenigde Staten slingert.
“Een van de redenen waarom veel mensen de Appalachian Trail doen, is dat ze een nederlaag hebben geleden en iets willen bereiken,” vertelde een wandelaar die het hele pad heeft afgelegd en zichzelf “Mosey” noemde, aan The Epoch Times. “[Het lopen van de trail] geeft mij het gevoel dat ik iets bereikt heb.”
Wat de beweegredenen van de wandelaars ook zijn, de blijvende populariteit van paden zoals de Camino of de Appalachian Trail bewijst de diepgaande beloningen van zoiets simpels als wandelen. Zelfs degenen onder ons die niet de steile, zonovergoten paden van de Camino of de ruige ravijnen van de Appalachian Trail hebben getrotseerd, hebben waarschijnlijk de therapeutische kracht van wandelen ervaren.
Een beslissing, probleem of conflict zorgt ervoor dat je van binnen in de knoop zit; je maakt een wandeling om je gedachten te kalmeren. Het zonlicht sijpelt langzaam door het lappendeken van bladeren over de weg en de vogels kwetteren zachtjes. Het leven vertraagt. Het ritme van je voetstappen brengt je tot rust en laat de zijrivieren van je gedachten in één kanaal samenvloeien. En op de een of andere manier, als je klaar bent met de wandeling, is die knoop van binnen losser geworden, misschien zelfs verdwenen. Je hebt enkele van de vele voordelen van wandelen ervaren.
Henry David Thoreau vond wandelen zo onmisbaar voor zijn gezondheid dat hij schreef: “Ik denk dat ik mijn gezondheid en geest niet kan behouden tenzij ik minstens vier uur per dag – en meestal meer dan dat – door de bossen en velden zwerf, absoluut vrij van alle wereldse verplichtingen.”
Wetenschappelijk onderzoek heeft Thoreau’s intuïtieve begrip van de voordelen van wandelen versterkt. Onderzoek heeft aangetoond dat wandelen depressie, verdriet en angst kan verminderen. Soms zijn er maar 10 minuten wandelen nodig om je stemming te verbeteren. Wandelen verhoogt de zuurstofstroom door het lichaam en stimuleert het niveau van epinefrine en noradrenaline. Regelmatig wandelen kan ook het cortisolniveau verlagen, waardoor de effecten van stress afnemen. Onderzoekers hebben ook vastgesteld dat wandelen de creativiteit en helderheid van denken bevordert.
Dit alles verklaart waarom zelfs een korte wandeling je kan helpen om problemen, beslissingen en dilemma’s te verwerken. Maar naast de mentale gezondheid verbetert wandelen ook de gezondheid van je hele lichaam. Uit een onderzoek van Harvard University bleek dat mensen die een uur per dag stevig wandelen de effecten van obesitasbevorderende genen met de helft kunnen verminderen. Wandelen blijkt ook het risico op borstkanker en gewrichtspijn te verminderen en de immuunfunctie te verbeteren. Uit een onderzoek bleek dat mensen die vijf keer per week minstens 20 minuten wandelden 43 procent minder vaak ziek waren dan mensen die maar één keer per week sportten.
Mosey, de veteraan van de Appalachian Trail, zei dat hij dit soort mentale en fysieke oppeppers had ervaren tijdens zijn maandenlange trektocht.
“Ik lijd aan migraine,” vertelde hij aan The Epoch Times. “Ik heb meestal een of twee migrainegevallen per maand. In de vijf maanden dat ik aan het wandelen was, heb ik geen enkele keer migraine gehad.”
“Weet je, er is een connectie. Er is een soort … metafysische verbinding die je met het land hebt [tijdens het wandelen].”
Dat de ooit alledaagse praktijk van een rustige, meditatieve wandeling tegenwoordig niet meer zo gewoon is, wordt geïllustreerd door de social media trend van “stil wandelen”. “Stil wandelen” betekent gewoon wandelen zonder de auditieve afleidingen van muziek en podcasts, die zo standaard zijn geworden. Er is iets deprimerend grappigs aan het feit dat wat duizenden jaren lang als een gewone activiteit werd beschouwd, nu een speciale naam en verhaal krijgt op sociale media. In ieder geval is deze socialemediatrend gezond en natuurlijk.
In antwoord op de paradox van Zeno, die beweerde dat beweging een illusie is, zei Augustinus: “Solvitur ambulando” ofwel “Het wordt opgelost door te wandelen.” Zeno’s argument kan overtuigend lijken, maar gezond verstand toont de nutteloosheid van deze abstracte redenering aan. We weten dat beweging echt is omdat we kunnen genieten van een wandeling.
De les hier is dat een concrete ervaring van de werkelijkheid, zoals wandelen, soms meer wijsheid kan brengen dan eindeloze hypothetische veronderstellingen die los staan van de werkelijkheid. Soms is de echte oplossing voor de raadsels waar we voor staan het binden van onze schoenen en het naar buiten gaan voor een wandeling.
Grotere problemen vragen om grotere wandelingen – dat is een van de redenen waarom mensen een wandeling van meerdere weken maken, zoals de Camino, met al zijn ups en downs, beproevingen en triomfen. Sommigen noemen de Camino een metafoor voor het leven. Misschien is dat wel het echte geheim van de kracht van wandelen: Het herinnert ons eraan dat het leven een reis is. Zon volgt op regen en panoramische uitzichten begroeten degenen die steile heuvels beklimmen. En misschien nog wel het belangrijkste: het herinnert ons eraan hoe belangrijk het is om de ene voet voor de andere te zetten.
Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (27 februari 2025): The Surprising Benefits of Walking
