“Terwijl president Donald Trump een handelsakkoord met China nastreeft, waarschuwen experts dat het regime een geschiedenis heeft van gebroken beloften en niet te vertrouwen is.”
“De dubbelzinnigheid van de Chinese Communistische Partij (CCP) kan niet worden opgelost door behendig onderhandelen of staatsmanschap, zeiden zij, omdat die voortkomt uit de structuur en ideologie van het regime.”
“De CCP staat erom bekend grote beloften niet na te komen, aldus Bradley Thayer, mede-auteur van Embracing Communist China: America’s Greatest Strategic Failure en lid van het Committee on the Present Danger: China (CPDC).”
“Lenin zei natuurlijk dat afspraken voor communisten net zo broos zijn als taartkorst—ze zijn gemaakt om gebroken te worden,” vertelde hij aan The Epoch Times. “En ik denk dat we Lenins uitspraak in gedachten moeten houden wanneer we aan de CCP denken.”
“Hij noemde verschillende gevallen waarin de CCP afspraken schond.”
De CCP is haar belofte om de toegang tot de Chinese markt te liberaliseren bij haar toetreding tot de Wereldhandelsorganisatie in 2001 nooit nagekomen, zei hij.
Het regime beloofde de kunstmatige eilanden die het in de Zuid-Chinese Zee had teruggewonnen niet te militariseren, maar bouwde er toch militaire installaties op.
“In 2020 voerde Beijing een nationale veiligheidswet in Hongkong in, die de juridische onafhankelijkheid van de regio feitelijk tenietdeed, ondanks de belofte van de CCP bij de overdracht van Hongkong door het VK in 1997 om het juridische en politieke systeem 50 jaar intact te laten.”
De CCP heeft ook haar handelsovereenkomst met de Verenigde Staten uit 2020 niet nageleefd.
De beloften van transparantie na het verzwijgen van de SARS-epidemie door het regime in 2003 gingen in rook op met een nieuwe doofpotaffaire bij het uitbreken van de COVID-19-pandemie, zei hij.
Verschillende andere China-experts uitten een soortgelijk geluid.
“De meeste Chinezen weten direct dat China zich niet aan zijn beloften zal houden; dat weten we gewoon,” aldus Don Xiang, China-expert en presentator van het YouTube-kanaal Digging Into China.
Wereldleiders hebben herhaaldelijk de oneerlijkheid van de CCP door de vingers gezien, in de hoop dat het regime zich uiteindelijk zou hervormen dankzij economische vooruitgang. Volgens deskundigen waren dergelijke verwachtingen echter altijd al onrealistisch.
“Ze denken dat door China rijker te maken en te helpen moderniseren, het politieke systeem van China daadwerkelijk zal veranderen – maar dat is een bewezen mislukking,” aldus Nan Su, China-commentator en hoofdredacteur van de Chinese editie van The Epoch Times.
De wrede campagne die de CCP in 1999 lanceerde om de spirituele groep Falun Gong, die op dat moment minstens 70 miljoen beoefenaars telde, uit te roeien, had een duidelijke wake-up call moeten zijn, zei hij.
“Hoe kun je verwachten dat een regime dat de grootste religieuze vervolging ooit uitvoert, zelf de weg naar democratie inslaat? Dat is gewoon onmogelijk,” zei Nan.
De overheersing van de CCP
Volgens Nan en andere deskundigen komt de neiging tot misleiding van de CCP voort uit haar ideologische kern.
Na de catastrofale Culturele Revolutie onder leiding van Mao Zedong, de oprichter van de CCP, heeft het communistische regime vrijwel alle verheven revolutionaire idealen losgelaten. De huidige interpretatie van het communisme is tegenstrijdig: enerzijds wordt het streven naar socialisme verkondigd, anderzijds wordt bepaald dat eerst een kapitalistische fase van onbepaalde duur moet worden doorlopen. Dat heeft veel westerse waarnemers doen concluderen dat China niet langer een communistisch land is.
Eén onderdeel van de ideologie is echter constant gebleven: de overheersing van de CCP. Dit concept wordt in elk belangrijk beleid herhaald en is ook het belangrijkste kenmerk van de Chinese grondwet. Volgens deskundigen is dit niet alleen een wens van een heersende kliek om aan de macht te blijven, maar eerder een absoluut ideologisch dogma dat tot in het irrationele wordt doorgevoerd.
“Loyaliteit aan de Partij betekent in feite dat je je eigen identiteit, je eigen individuele denkwijze opgeeft,” aldus Sean Lin, lid van de CPDC en voormalig officier in het Amerikaanse leger.
Thayer zei dat de absolute noodzaak om de Partij te behouden voortkomt uit haar ideologische wortels in het marxisme en leninisme.
“Wat ze zeggen is dat Marx, Engels en Lenin hen een ‘wetenschappelijk begrip van de samenleving’ hebben gegeven, van hoe de geschiedenis werkt, van de drijvende kracht ervan en van de uiteindelijke uitkomst ervan, namelijk de triomf van het communisme,” zei hij.
Zolang communisten hun heerschappij behouden, zal het socialisme in deze wereldvisie onvermijdelijk verschijnen.
“Dat stelt hen in staat om hun misdaden en heerschappij te rechtvaardigen, omdat ze aan de ‘juiste kant van de geschiedenis’ staan en ‘de wetenschap bevorderen’,” aldus Thayer.
Hieruit volgt dat geen enkel individu of groep voldoende invloed mag verwerven om de Partij te destabiliseren, aldus de deskundigen, en dat het bepalen van wat een bedreiging voor de Partij vormt geen objectieve norm is; wanneer de partijautoriteiten zich beroepen op instandhouding, werkt dat als een psychologische kortsluiting die alle andere overwegingen terzijde schuift.
“Het is groepsdenken,” zei Xiang.
Alom aanwezige dreiging
Volgens deskundigen is de lijst van wat de CCP als een bedreiging beschouwt lang en wordt deze steeds langer. Ze zijn het erover eens dat de Verenigde Staten de belangrijkste vijand van het Chinese regime zijn, maar er zijn nog talloze andere vijanden.
Taiwan vormt alleen al een bedreiging omdat het laat zien dat Chinezen in staat zijn om zonder de CCP een goed functionerende samenleving te vormen.
Religieus geloof is automatisch een vijand omdat gelovigen hun ultieme loyaliteit boven de CCP stellen.
Het bestaan van democratie alleen al vormt een bedreiging, omdat het een verlangen naar alternatieven voor de CCP kan aanwakkeren.
Elke vorm van negatieve informatie over de CCP vormt een bedreiging, omdat dit tot verzet kan leiden.
Alleen al het oneens zijn met het partijbeleid is voldoende om als bedreiging te worden beschouwd. Onder bepaalde omstandigheden staat de Partij intern debat toe, maar dat houdt op zodra de centrale autoriteiten een besluit hebben genomen, aldus Thayer.
“De Partij heeft over die kwestie besloten, en dat verandert niet”, zei hij. “De Partij is onfeilbaar. Ze maakt geen fouten.”
Ook rijkdom vormt een bedreiging, omdat het mensen kan laten denken dat ze de CCP niet nodig hebben, aldus Xiang.
Zelfs mensen die ooit door Peking werden verwelkomd en geprezen, kunnen gemakkelijk tot zijn vijanden gaan behoren, zoals particuliere ondernemers in China het afgelopen decennium hebben ondervonden, aldus Nan.
In feite zijn bedrijven in China alleen in naam particulier, omdat de Partij altijd over hun schouder meekijkt, aldus Xiang. Maar ze oefenen wel degelijk een zekere invloed uit, waardoor ze in de ogen van de CCP een bedreiging vormen.
Veel mensen geven de huidige leider van de Chinese Communistische Partij, Xi Jinping, de schuld van het ondermijnen van particuliere bedrijven. Maar dat proces was al begonnen onder Xi’s voorganger, Hu Jintao, aldus Nan.
De CCP stond particulier ondernemerschap alleen toe omdat de Culturele Revolutie het land op de rand van een economische ineenstorting had gebracht. Het regime had simpelweg “het geld nodig”, aldus Nan.
Naarmate de particuliere economie groeide, was het echter onvermijdelijk dat de CCP zich uiteindelijk bedreigd zou voelen door haar invloed, aldus de deskundigen.
Falun Gong
De vervolging van Falun Gong, ook bekend als Falun Dafa, is een goed voorbeeld van de grilligheid van de CCP als het gaat om bedreigingen van haar heerschappij, aldus de deskundigen.
Na de publieke introductie in 1992 werd Falun Gong, een spirituele discipline gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid, door veel Chinezen gezien als een veilig geloofssysteem omdat het de vorm aannam van qigong – een brede categorie van energiebewegingsoefeningen die populair waren in de Chinese samenleving – en bij tijd en wijle werd ondersteund door de staatsmedia. Toen er eind jaren negentig artikelen in de media van de CCP verschenen waarin Falun Gong werd bekritiseerd, kwam dat als een schok voor de beoefenaars, die zich er terdege van bewust waren dat veroordelingen in de media historisch gezien altijd een voorbode waren van komende zuiveringen.
“In hun optiek ben je ten dode opgeschreven zodra je in de media wordt bekritiseerd”, zei Ian Johnson, voormalig verslaggever van de Wall Street Journal, in een podcastinterview in februari.
Johnson ontving in 2001 een Pulitzerprijs voor zijn verslaggeving over de vervolging van Falun Gong.
Volgens hem sluiten de praktijken van Falun Gong goed aan bij de Chinese volksreligies die in het hele land populair zijn. “Er was eigenlijk niets ongewoons aan Falun Gong,” aldus Johnson.
De populariteit van Falun Gong – die volgens overheidsonderzoeken uit 1999 minstens 70 miljoen aanhangers telde – werd door de toenmalige CCP-leider Jiang Zemin als een bedreiging beschouwd. Sommige media meldden destijds dat Jiang een persoonlijke afkeer had van Falun Gong en het wilde vernietigen om de Partij vóór het aanstaande partijcongres onder zijn bewind te krijgen.
Hoewel het Permanent Comité van het Politbureau, het hoogste besluitvormende orgaan van de CCP, de vervolging niet unaniem steunde, slaagde Jiang erin deze door te drukken “in een wanhopige poging om zijn eigen macht te versterken,” aldus het Falun Dafa Informatiecentrum.
“Jiang Zemins excuus om de vervolging te starten was destijds het argument dat Falun Gong probeerde de steun van het volk weg te halen bij de Partij. Toen deze reden eenmaal was gegeven, hield iedereen zijn mond,” aldus Heng He, een China-commentator en medewerker van Epoch Times.
Voor partijleden is er geen discussie mogelijk zodra het voortbestaan van de CCP op het spel staat, aldus de deskundigen.
Sommige Falun Gong-beoefenaars vertelden eerder aan The Epoch Times hoe schokkend de verandering in de behandeling van de groep door de CCP was toen de vervolging op 20 juli 1999 begon.
Sommigen herinnerden zich dat de toon van de staatsmedia ten opzichte van Falun Gong vrijwel van de ene op de andere dag van positief naar negatief was omgeslagen.
De vervolgingscampagne had verwoestende gevolgen voor Falun Gong-beoefenaars. Miljoenen mensen werden opgesloten in gevangenissen, werkkampen en zelfs psychiatrische instellingen en onderworpen aan martelingen, volgens mensenrechtenorganisaties en rapporten van de VN.
Maar het heeft ook de samenleving als geheel ernstig geschaad, aldus de deskundigen.
Ten eerste werd daarmee elke schijn van rechtvaardigheid uit het Chinese rechtssysteem weggenomen.
“Het hele rechtssysteem en het politiekorps in diskrediet brengen door zomaar onschuldige, vriendelijke mensen te arresteren, te martelen en te vermoorden – dat is de samenleving kapotmaken,” aldus Lin.
Het heeft ook het medische beroep corrupt gemaakt, aangezien het regime al snel begon met het gebruiken van gedetineerde Falun Gong-beoefenaars als bron van organen voor transplantaties, waarbij ze werden gedood.
“Elke normale arts in een normale samenleving kan zich waarschijnlijk niet voorstellen dat hij iemand zou doden, zijn organen zou verwijderen en die in het lichaam van iemand anders zou plaatsen, toch?” zei Lin.
“Normale mensen zullen dit niet kunnen doen, maar de CCP is in staat om een groot team van artsen in China hiervoor in te zetten.”
Veel mensen in China, zelfs binnen de CCP, zijn zich bewust van het probleem, maar kunnen er niets aan doen, aldus de deskundigen.
“Als de beslissing eenmaal genomen is, is het bijna onmogelijk om nog terug te komen op die koers,” aldus Heng.
In 2019 concludeerde het onafhankelijke China Tribunaal na een onderzoek dat Falun Gong-beoefenaars de belangrijkste bron van organen zijn voor de lucratieve transplantatie-industrie van de CCP. Het tribunaal zei dat gedwongen orgaanoogst “al jarenlang op grote schaal plaatsvindt in heel China”.
Gebrek aan legitimiteit
De deskundigen zeiden dat het in de aard van de CCP ligt om altijd een vijand te zoeken om tegen te strijden.
“Je leeft gewoon je leven, je bent geen vijand van de regering, en dan ineens ben je dat wel, en zit je in de gevangenis. Zo kan het gaan,” zei Shelly Zhang, onderzoeker en producent van China Uncensored, het grootste YouTube-kanaal over China dat kritisch is over de CCP, in een recente aflevering van “Let’s Talk About It” met Lane Kendall.
“En dat overkomt op een bepaald moment ongeveer 10 procent van de Chinese bevolking, omdat ze altijd een deel van hun bevolking moeten onderdrukken.”
De extreme onzekerheid van de CCP komt voort uit een gebrek aan legitimiteit, aldus de deskundigen.
Van oudsher ontlenen regeringen hun legitimiteit aan een goddelijk mandaat. Op sommige plaatsen is die bron vervangen door de wil van het volk, die tot uiting komt via verkiezingen. De CCP verwerpt echter beide, aldus Thayer.
Aanvankelijk ontleende de CCP haar legitimiteit aan utopische beloften. Maar de illusie van de communistische utopie is volledig verdwenen onder de Chinezen, die door de verschrikkingen van de Culturele Revolutie in apathie zijn gestort. Sindsdien kan de Partij alleen nog maar pseudo-legitimiteit ontlenen aan beloften van economische groei, aldus Heng.
Maar dat is geen duurzame manier om het bestuur te rechtvaardigen, zei hij, eraan toevoegend dat “geen enkel ander land economische groei als enige bron van legitimiteit claimt”.
Xi probeerde het probleem op te lossen door grootse nationalistische verhalen te verspreiden, zoals ‘het Oosten is in opkomst en het Westen is in verval’. Toch is het effect volgens Lin beperkt gebleven.
“Ik denk dat de meeste mensen in de top van de Chinese Communistische Partij niet geloven dat het Westen in verval is en China in opkomst is,” aldus Lin. “Waarschijnlijk is Xi Jinping de enige die daar echt van overtuigd is.”
Nu de Chinese economie de afgelopen jaren in zwaar weer verkeert, zoekt de CCP opnieuw naar buitenlandse investeerders als reddingsboei, maar dat zou slechts een tijdelijke maatregel zijn, aangezien het regime de particuliere economie nog steeds als een bedreiging ziet, aldus de deskundigen.
Uiteindelijk is de enige oplossing voor het gebrek aan legitimiteit van de CCP het elimineren van alle andere alternatieven, aldus Thayer. De ideologie van de CCP is cirkelvormig: zij moet heersen omdat zij moet regeren, aldus de deskundigen.
“Dat is precies hun mentaliteit. De CCP moet heersen. Dat is alles. Alles wat ze doen, draait daar om. Ze geven niets om het welzijn van het Chinese volk of de ontwikkeling van de economie,” aldus Xiang.
“Natuurlijk kunnen ze de economie ontwikkelen, maar als de ontwikkeling van de economie in strijd is met de regels van de CCP, zullen ze niet aarzelen om de economie te vernietigen.”
Hervorming is onmogelijk
In een gewone dictatuur kunnen de heerser en zijn kliek hun ideologie aanpassen als dat in hun belang is. Volgens deskundigen laat het systeem van de CCP een dergelijke overgang echter niet toe.
Ten eerste wordt elke Chinees vanaf zijn geboorte geïndoctrineerd met de beruchte propagandaslogan van de CCP: “Zonder de CCP zal er geen China zijn.” De begrippen natie, welvaart, stabiliteit en zelfs overleven staan synoniem voor de Partij.
Ten tweede is binnen de CCP loyaliteit aan de Partij de belangrijkste vereiste voor promotie. Voordat iemand een positie met betekenisvolle macht bereikt, wordt zijn houding ten opzichte van de Partij herhaaldelijk onder de loep genomen, aldus Nan.
“Als je eindelijk de top bereikt, stelt die leider altijd het leiderschap van de Communistische Partij als hoogste prioriteit,” zei hij.
De strikte handhaving van de partijdiscipline versterkt de naleving van deze hoofdregel nog verder. CCP-functionarissen zijn zich er terdege van bewust dat zodra een kwestie wordt uitgeroepen tot een zaak van belang voor de stabiliteit van het regime, elke vorm van afwijkende mening aanleiding kan zijn voor zuivering, aldus verschillende deskundigen.
“Het zit als het ware ingebakken in de hoofden van Chinese mensen,” zei Xiang.
Ten derde zijn CCP-functionarissen de belangrijkste begunstigden van het bewind van de Partij. Hun gevestigde belangen zijn verbonden met hun officiële positie. Een bedreiging voor de Partij betekent dus een bedreiging voor hen persoonlijk.
“Als je tot de inner circle van de Partij behoort, krijg je ondanks de spanningen, moeilijkheden en meedogenloosheid die daar heersen, ook een behoorlijk groot financieel aandeel. En dus ga je daarin mee,” aldus Thayer.
Wanneer buitenlandse leiders en diplomaten met China onderhandelen, merken ze altijd dat sommige functionarissen in de hoogste regionen van de Partij “gemakkelijk in de omgang” zijn, aldus Nan, die daarbij het voorbeeld noemt van de voormalige premiers Wen Jiabao en Zhu Rongji.
“Die mensen waarvan je vindt dat ze een gezond verstand hebben,” zei hij.
Deze functionarissen zijn echter nooit verantwoordelijk voor het nemen van belangrijke beslissingen over de koers van het regime. Ze worden door de Partij geselecteerd om de dagelijkse gang van zaken en de uitvoering van het beleid te regelen. Zelfs als het beleid destructief of irrationeel is, zullen ze toch een manier proberen te vinden om het in praktijk te brengen, zei hij.
Ten slotte is de CCP zo georganiseerd dat ingrijpende hervormingen niet mogelijk zijn.
De structuur ervan is afgeleid van de Sovjet-militaire organisatie, waarin een militaire officier op elk niveau een politieke commissaris toegewezen kreeg. In elk geval was het de commissaris die de echte macht uitoefende. Op dezelfde manier heeft op elk niveau van het Chinese regime, van dorpshoofd tot premier, de bijbehorende partijfunctionaris altijd een hogere rang.
“De uiteindelijke beslisser is altijd de partijsecretaris van dat bestuursniveau,” zei Nan.
Omdat de partijstructuur parallel loopt aan de regeringsstructuur, is haar enige doel ideologische conformiteit. Als China het communisme echt zou afschaffen, zou de Partij geen praktisch nut meer hebben en zou ze ineenstorten, aldus Heng.
Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (1 september 2025): Experts Warn US of CCP Duplicity as Trade Talks Continue
