In een spirituele woestijn, ontstaan na tientallen jaren atheïstisch communistisch bewind, is één geloof in China opgestaan om de leegte op te vullen en tientallen miljoenen mensen te inspireren.
Dat geloof is Falun Gong, of Falun Dafa, een spirituele praktijk die ontstond in het begin van de jaren 1990 toen mensen in het land op zoek gingen in hun verleden naar een diepere betekenis.
In een paar jaar tijd verspreidde het zich via mond-tot-mondreclame naar alle uithoeken van het land, met tegen het einde van het decennium meer dan 100 miljoen beoefenaars.
En het begon allemaal in een bescheiden klaslokaal in een stad in het noordoosten.
Op 13 mei 1992 liep Li Hongzhi naar een podium in een auditorium van een middelbare school in zijn geboortestad Changchun om een menigte van ongeveer 180 mensen toe te spreken. Het was zijn 41e verjaardag, een dag die nu wereldwijd gemarkeerd wordt als Wereld Falun Dafa Dag. Elke toehoorder kreeg een boekje van 12 bladzijden met de titel “Falun Gong” met daarin lijntekeningen van meditatieve oefeningen. Negen dagen lang demonstreerde hij elke dag na de lezing de bewegingen in detail en liep hij rond om ieders houding te corrigeren.
In tegenstelling tot de meeste qigongmeesters en hoge ambtenaren in die tijd, sprak Li zonder script. Hij had slechts een klein stukje papier bij zich met daarop een paar aantekeningen en wierp er af en toe een blik op tijdens de urenlange lezingen.
De meeste aanwezigen waren al lange tijd toegewijd aan Qigong en hadden lessen gevolgd bij veel verschillende meesters, maar Li leek anders. In plaats van zich te richten op energetische genezing, legde hij spirituele concepten uit in duidelijke bewoordingen, waarbij hij inging op vragen die velen al jaren hadden.
Al snel stroomden de aanvragen voor lezingen binnen. In de volgende twee jaar reisde Li door het hele land en gaf 56 lezingenreeksen aan meer dan 60.000 mensen. Die mensen verspreidden vervolgens het woord en binnen een paar jaar was ongeveer één op de 13 mensen in dit land van 1,3 miljard mensen begonnen met de beoefening.
‘Wat ik zocht’
Liu Yaqin, een leningverstrekker van de nationale bank, woonde in juli 1994 een van de laatste lezingenreeksen bij in de havenstad Dalian.
Tijdens de hele cursus was Liu zo overweldigd en opgewonden dat ze steeds op de dij van haar vriendin sloeg als er iets werd gezegd dat haar raakte.
“Ik had het gevoel dat dit was wat ik zocht,” vertelde ze aan The Epoch Times.
Toen Liu op haar 40e moeder werd, leed ze aan langdurige complicaties en was ze snel moe. Maar na de lezing van de derde dag lieten de twee vriendinnen de tram links liggen en wandelden ze in plaats daarvan het half uur terug naar huis. Vanaf dat moment, zei Liu, voelde ze zich een ander mens; haar chronische vermoeidheid en kwalen aan haar galblaas en maag verdwenen allemaal.
In 1998 bleek uit een onderzoek onder ongeveer 44.000 Falun Gong-beoefenaars in verschillende delen van China dat 95 tot 99 procent van de ondervraagden verbeteringen in hun gezondheid ondervonden door het beoefenen van Falun Gong. De beoefenaars zeiden dat het geloof niet alleen hun fysieke welzijn had verbeterd, maar ook had geholpen om hun karakter te veranderen.
Een maand nadat Liu de lezingenreeks had bijgewoond, voegde de 20-jarige Koreaanse Chinees Jin Chengquan zich bij ongeveer 4.000 anderen op een bijeenkomst in Yanbian, een regio ten oosten van Changchun waar de grootste etnisch-Koreaanse gemeenschap van China woont.
De leer van de heer Li dat “materie en geest één en hetzelfde zijn” is Jin bijgebleven. Als deze twee met elkaar verbonden zijn, zei Jin, dan is het alleen maar logisch dat iemands innerlijke wereld weerspiegeld wordt aan de buitenkant.
In de leer van Falun Gong, die gebaseerd is op de principes van waarachtigheid, mededogen en tolerantie, ligt de nadruk op introspectie en zelfverfijning. Onderdeel daarvan is het licht opnemen van materiële voordelen.
Later, als eigenaar van een kantoorboekhandel, won Jin het vertrouwen van een leverancier door dit toe te passen.
Jin kocht producten bij een groothandelaar op een uur reizen met de trein. Een keer realiseerde Jin zich bij thuiskomst dat hij per ongeluk een betaling van 350 yuan had vergeten – toen meer dan een maandsalaris voor de gemiddelde Chinees. China was nog steeds een op contant geld gebaseerde maatschappij, dus de verkoper was zich niet bewust van de zaak, gezien het volume van de dagelijkse transacties, en er was geen manier om het tekort te traceren naar Jin.
Toen Jin bij zijn volgende bezoek het geld overhandigde, was de leverancier geschokt. “Waar vind je zulke mensen tegenwoordig?” herinnert Jin zich dat de bedrijfseigenaar zei.
Daarna, wanneer de groothandel nieuwe artikelen aanbood, kreeg Jin de eerste keus.
Groeiende populariteit
De heer Li gaf het goede voorbeeld. Tientallen deelnemers aan deze lezingen beschreven hem als bescheiden en welwillend, maar met een vriendelijke en charismatische aantrekkingskracht.
Ouyang Yan uit Peking nam haar 6-jarige dochter mee naar een lokale lezingenreeks in 1993. Toen ze de heer Li zag binnenkomen, herinnert Ouyang zich, zei het meisje dat ze “van deze oom hield”.
Haar dochter kreeg de diagnose ADHD en kon doorgaans niet stilzitten in de klas, maar toch was ze volledig aanwezig tijdens deze lezingen. Later, in een overvolle metro, stonden de twee oog in oog met de heer Li en zijn dochtertje. Voordat Ouyang besefte wat er gebeurde, rende haar dochter naar de man die ze op het podium had gezien en ging bij hem zitten, stralend van geluk.
De lezingen van de heer Li waren altijd snel uitverkocht, waardoor de organisatoren soms extra zalen moesten openen om aan de vraag te voldoen. Tijdens een 10-daagse gezondheidsexpo in Peking in december 1993 herinnert vrijwilligster Mi Ruijing zich dat de Falun Gong-stand overspoeld werd door mensen.
Ondanks zijn groeiende bekendheid, profiteerde de heer Li er niet van om winst te maken. Hij rekende een nominaal bedrag, het equivalent van ongeveer 10 dollar of minder, voor de hele lezingenreeks en gaf mensen die een tweede keer kwamen tickets aan halve prijs – het was nauwelijks genoeg om de kosten te dekken. Zelfs dan schonk hij de opbrengst meer dan eens aan goede doelen en slachtoffers van rampen zoals overstromingen.
Hij hield er een eenvoudige levensstijl op na, herinneren de aanwezigen zich.
Meer dan één persoon die met de heer Li reisde tijdens de lezingen, herinnert zich dat hij leefde op noedels. Eén van hen was Ye Hao, een gepensioneerde hoge politieambtenaar. De groep at vaak de goedkoopste soort worst bij hun noedels, zei hij.
Ye herinnert zich dat de heer Li zijn kleren met de hand waste en ze ’s nachts liet drogen in de open lucht. Mi herinnert zich dat ze tekenen van slijtage zag op de trui en schoenen van de heer Li, maar “geen stofje”.
De heer Li had volgens Mi altijd een aangename glimlach op zijn gezicht.
Hij was punctueel – soms sloeg hij maaltijden over om reistijd in te halen. Als hij Mi ergens voor nodig had, vroeg hij: “Kan je dat doen? Is dat goed?
Mi zei dat ze hierdoor leerde haar eigen van nature hoge stem te dempen en op een zachtere toon tegen anderen te praten.
Tijdens zijn eerste reis naar de Verenigde Staten voor een lezingenreeks, kwam de heer Li aan met slechts één stuk handbagage, herinnert Zhang Erping zich, die de heer Li ontving tijdens zijn bezoek. De heer Li leende een naaisetje van Zhang om zijn eigen kleding te herstellen.
Een nieuwe start
Op een lentedag in 1993 zag Han Lianxiang in een park vlakbij haar huis een handvol mensen die hun armen in een meditatieve houding omhoog hielden.
Ze wist niet wat het was, stak haar handen omhoog om hun houding na te bootsen en voelde haar handen warm worden. Binnen enkele weken zaten zij en haar tienerzoon, Hu Yang, allebei in het Jiche Gymnasium in Dalian, in dezelfde collegezaal waar bankbediende Liu een verandering in haar wereldbeeld ervoer.
Het geroezemoes in het publiek was op de tweede dag al voorbij. Mensen verdrongen zich niet meer voor een betere zitplaats en brachten gevonden waardevolle spullen naar de medewerkers, die ervoor zorgden dat de spullen aan de eigenaars werden teruggegeven, meestal de volgende dag. Han en Hu stonden hun kaartjes op de eerste rij af aan enkele bezoekers die van buiten de stad kwamen.
Hu zei dat hij dankbaar is dat hij op jonge leeftijd in aanraking kwam met Falun Gong.
Toen hij 15 was, raakte hij voortdurend betrokken bij vechtpartijen en ging hij om met buurtkinderen die dingen stalen om sigaretten te kunnen kopen. Han zei dat ze er zeker van was dat hij op een gegeven moment in de gevangenis zou belanden.
Hu zei dat hij, ondanks zijn gedrag destijds, de waarden die hij toen meekreeg al snel begon te waarderen. Zijn familie verwonderde zich over zijn ommekeer van 180 graden en merkte op dat hij plotseling hoffelijk en attent was, wat ze nooit eerder bij hem hadden gezien. Hij deed ongevraagd huishoudelijke taken, groette buren en droeg met plezier zware spullen voor hen de trap op.
“Het is alsof alles opnieuw is begonnen,” vertelde hij aan The Epoch Times.
De eens zo dominante Liu sprak over een soortgelijke verandering in haar karakter.
Ze schreeuwde om haar zin te krijgen en stond geen afwijkende meningen toe in huis. Nadat ze Falun Gong had geleerd, herinnerde haar man haar aan de woorden “waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid” zodra haar temperament oplaaide. Ze kreeg haar emoties onmiddellijk onder controle.
“Ik kan mensen niet steeds de les blijven lezen – ik zou moeten luisteren naar wat ze te zeggen hebben,” vertelde ze aan The Epoch Times.
In Zhuan Falun, een boek samengesteld uit de transcripties van de lezingen van de heer Li, dat een nationale bestseller werd in China, spreekt de heer Li over het behouden van een hart van vriendelijkheid als buffer bij plotselinge conflicten.
George Miao kwam zo’n karaktertest tegen tijdens een treinreis terug van de zuidoostelijke stad Guangzhou in 1994.
In het bijzijn van Miao’s familie en vrienden begon zijn zus hem te verwijten hoe hij zijn drukkerij runde. Miao voelde zich vernederd en sloeg terug. Na een paar zinnen bedwong hij zichzelf en herinnerde zichzelf eraan dat hij de waarde van haar woorden moest afwegen, ongeacht hoe ze werden uitgesproken. Ze maakten het snel weer goed.
Dit reflectieproces is nu zo routine geworden dat het “net als ademhalen is,” vertelde Miao aan The Epoch Times. “Er is niets opmerkelijks aan, want het is gewoon hoe ik van dag tot dag leef.”
Een keerpunt
De cultivatiepraktijk en de voordelen ervan verspreidden zich als een lopend vuurtje.
Wang Yuguang, uit een van de meest noordelijke steden van China, Jiamusi, zei dat meer dan 100 mensen in haar uitgebreide familie Falun Gong begonnen te beoefenen nadat zij was begonnen.
In een openbaar park in de buurt van haar huis zette ze een muziekspeler op om de Falun Gong-oefenmuziek af te spelen. Binnen een maand deden honderden mensen elke ochtend samen met haar de meditatieoefeningen. De groep werd zo groot dat ze zich al snel in tweeën splitsten.
Elders was de trend hetzelfde.
Alleen al in de hoofdstad van China waren honderden Falun Gong-oefenplaatsen. Als je op een weekendochtend door Peking liep, zag je honderden mensen Falun Gong-oefeningen doen in openbare parken en op open pleinen, zeiden Ouyang en Mi.
Langs Chang’an Road, een belangrijke verkeersader in Peking, waren ze zo’n bezienswaardigheid dat “wanneer er bussen passeerden, alle passagiers naar buiten keken,” zei Ouyang.
Functionarissen van de Chinese Communistische Partij (CCP) moedigden mensen aanvankelijk aan om met de beoefening te beginnen. In 1995 nodigde de Chinese ambassade in Frankrijk de heer Li uit om in Parijs over de beoefening te komen praten en organiseerde Frankrijks eerste Falun Gong seminarie van een week.
De Chinese staatszender Dalian Daily publiceerde in 1997 een verhaal over Falun Gong-beoefenaar Sheng Lijian, een man van boven de 70 die vier wegen aanlegde in een plaatselijk dorp met zijn eigen spaargeld. Yangcheng Evening News publiceerde in november 1998 een verhaal over een oefenterrein met 5.000 Falun Gong-beoefenaars, met op de voorpagina foto’s van een 2-jarige en een 93-jarige beoefenaar.
Dat positieve verhaal in 1998 bleek een van de laatste in China te zijn.
Communistische topfunctionarissen hielden de populariteit en invloed van Falun Gong toen met argusogen in de gaten. Jin, de Koreaans-Chinese beoefenaar, herinnert zich dat hij een regeringsbron hoorde vertellen over hoe de toenmalige leider van de CCP, Jiang Zemin, een zwaar getroffen stad had bezocht tijdens een grote overstroming. Jiang merkte een groep vrijwilligers op die hard aan het werk waren in de frontlinie en geloofde dat het leden van de Communistische Partij waren, aldus Jin. Jiang’s gezicht betrok toen hij hoorde dat het allemaal Falun Gong-beoefenaars waren. Het boek “Unbridled Evil: The Corrupt Reign of Jiang Zemin in China” dat The Epoch Times in 2012 in het Chinees publiceerde, beschrijft hetzelfde incident.
In april 1999 werden in de metropool Tianjin, in de buurt van Peking, tientallen Falun Gong-beoefenaars door de politie in elkaar geslagen en gearresteerd. Ze vroegen om een rectificatie nadat een artikel in een door de staat uitgegeven tijdschrift was gepubliceerd waarin de Falun Gong werd aangevallen.
Beoefenaars uit Tianjin gingen naar de stadsfunctionarissen om beroep aan te tekenen tegen de arrestaties. Ze kregen te horen dat ze naar Peking moesten gaan om hun zaak te bepleiten.
Tienduizend mensen uit alle delen van China arriveerden in de hoofdstad. De vreedzame bijeenkomst op Zhongnanhai, het complex van de leiders van de CCP, staat nu bekend als de 25 april oproep. De beoefenaars vertrokken nadat de autoriteiten beloofden de gevangenen vrij te laten en garandeerden dat ze hun geloof vrij zouden kunnen belijden.
Dat is echter nooit gebeurd. In plaats daarvan lanceerde Jiang drie maanden later een meedogenloze uitroeiingscampagne, gericht tegen alle beoefenaars, die tot op de dag van vandaag voortduurt.
In de afgelopen 26 jaar zijn deze ooit modelburgers, alleen omdat ze hun geloof wilden belijden, naar gevangenissen en werkkampen gestuurd, waar de meesten zijn gemarteld en velen de dood vonden.
Mi leed tijdens haar gevangenschap aan schurft en een maagperforatie en verloor daardoor driekwart van haar maag. Uiteindelijk ontsnapte ze uit China en ging in New York wonen.
Sinds 2000 is de heer Li vier keer genomineerd voor de Nobelprijs voor de Vrede. Meer dan 25 leden van het Europees Parlement hebben hem genomineerd voor de Sacharovprijs, die eert wie zijn leven wijdt aan mensenrechten en vrijheid van denken.
Elk jaar op 13 mei brengen functionarissen over de hele wereld groeten over ter herdenking van Wereld Falun Dafa Dag, de verjaardag van de introductie van Falun Gong; ze maken ook van de gelegenheid gebruik om de voortdurende misbruiken tegen het geloof in China te veroordelen.
In een video die The Epoch Times dit jaar deelde voor deze gelegenheid, zei afgevaardigde Pat Ryan (D-N.Y.) dat hij geen geschikter moment kon bedenken om aan te kondigen dat de Falun Gong Protection Act, is aangenomen. Hij is mede-indiener van deze beschermingswet die “de CCP verantwoordelijk moet houden voor zijn afschuwelijke orgaanoogst en andere mensenrechtenschendingen”.
“Ik zal me blijven inzetten om dit door de Senaat te krijgen, om het door de president te laten ondertekenen en ik zal altijd vechten om de vrijheid van godsdienst voor al mijn kiezers te beschermen,” zei hij.
In een resolutie die de senaat van New York in januari aannam, stelden wetgevers vast dat Falun Gong meer dan 3000 onderscheidingen heeft ontvangen.
“Voor de mensen in China is Falun Dafa een bron van kracht in het aangezicht van onderdrukking,” aldus de resolutie. Voor miljoenen mensen over de hele wereld heeft Falun Gong “een betere gezondheid en innerlijke vrede” gebracht.
Ouyang, die 32 jaar geleden met haar dochter de lezingen van de heer Li in Peking bijwoonde, vertelde hoe Falun Gong tientallen miljoenen mensen heeft geholpen om een betere versie van zichzelf te worden.
Ze werkte op de administratie van een staatsuniversiteit. Nadat ze haar baan had opgezegd, hoorde ze dat haar baas haar had beschouwd als zijn beste werknemer.
Als de vervolging er niet was geweest, zouden veel meer mensen zich waarschijnlijk bij de praktijk hebben aangesloten, zei ze en voegde eraan toe: “Hoeveel beter zou China dan zijn?”
Pat Ryan (D-N.Y.) in een video ter gelegenheid van de 26e Wereld Falun Dafa Dag. Met dank aan het kantoor van afgevaardigde Pat Ryan
Gepubliceerd door The Epoch Times (7 mei 2025): How Falun Gong Spread and Transformed China in the ’90s
