Het Haagse Bos in Den Haag is niet bepaald het Central Park van New York, maar de twee openbare groengebieden vertonen wel overeenkomsten. Het zijn allebei oases in de stad, met idyllische vijvers en wandelpaden, en ze hebben allebei met veel ophef de zeldzame en exotische mandarijneend geherbergd.
Deze prachtige vogel, vaak de mooiste eend ter wereld genoemd, zou in New York City waarschijnlijk een verdwaald huisdier of een ontsnapte dierentuinbewoner zijn, en niet afkomstig uit een inheemse populatie. In Nederland leeft echter een verwilderde populatie van ongeveer 800 mandarijneenden, ontstaan uit exemplaren die ooit in gevangenschap werden gehouden. Dat lijkt misschien niet veel, maar het biedt wel meer fotomogelijkheden dan elders in de wereld.
Het was dan ook groot nieuws toen er in 2018 een exemplaar in Central Park werd gespot, wat een mediastorm veroorzaakte en drommen fotografen aantrok. Voor Dick van Duijn (41), een amateurfotograaf uit Nederland, was het in 2025 eveneens een bijzonder moment toen hij voor het eerst een mandarijneend in een vijver in Den Haag zag zwemmen — een ervaring die hij niet snel zal vergeten.
“De kleuren, patronen en het totale uiterlijk lijken bijna onwerkelijk”, vertelde Van Duijn aan The Epoch Times na zijn ontmoeting met de mannelijke mandarijneend. “Het is zonder twijfel een van de meest verbluffende eenden ter wereld.”
Zoals bij de meeste eendensoorten is er bij deze opvallende vogel sprake van sterk seksueel dimorfisme: alleen de mannetjes beschikken over het uitbundige kleurenpalet waar mandarijneenden om bekendstaan. Hun paarse kuif en goudoranje bakkebaarden en snor contrasteren fel met de markante witte oogstrepen. De diepe tinten kastanjebruin, smaragdgroen en het intense rood van de snavel dragen bij aan hun naam — de sierlijke gewaden van mandarijnambtenaren in China komen al snel in gedachten. De vrouwtjes daarentegen hebben een soberder verenkleed in grijsbruine tinten.
Van Duijn, wiens familie een viskraam runt in Noordwijk en die de wereld rondreist om wilde dieren te fotograferen, hoorde via de website observation.org over een waarneming van een mandarijneend in de buurt van zijn woonplaats. Hij pakte zijn fotografie-uitrusting, sprong in de auto en reed in een halfuur zuidwaarts naar Den Haag, waar de eend in lokale parken was gezien.
“Ik plande mijn bezoek en koos een dag met geschikte weersomstandigheden”, aldus Van Duijn. Een bewolkte lucht zorgde voor minder harde contrasten, waardoor de kleuren natuurlijker en beter in balans oogden.
“Toen ik aankwam, was het park rustig, met alleen het zachte geluid van vogels en water op de achtergrond”, zei hij. “Het vinden van de eenden vergde nog steeds wat geduld. Hoewel ik de globale locatie wist, moest ik het gebied zorgvuldig afspeuren en wachten op het juiste moment. Uiteindelijk zag ik ze rustig in de vijver zwemmen.”
Hij stelde zijn camera op en maakte, naar eigen zeggen, optimaal gebruik van het zachte licht om “de beelden vast te leggen die ik voor ogen had”.
“Als fotograaf denk ik altijd na over compositie, dus probeerde ik het tafereel zo eenvoudig en natuurlijk mogelijk te houden”, zei hij. “Uiteindelijk zaten er een aantal foto’s tussen die er echt uitsprongen.”
Van Duijn had nog nooit eerder een mandarijneend in het wild gezien, voegde hij eraan toe. “Dus die eerste ontmoeting was voor mij als fotograaf absoluut een bijzonder moment.”
Hoewel mandarijneenden niet met uitsterven worden bedreigd, gedijen ze in hun oorspronkelijke leefgebieden — zoals Oost-Rusland, China en Korea — goed; in Japan zijn de aantallen nog vrij stabiel, met zo’n 5.000 broedparen. De 18e-eeuwse ontdekkingsreiziger Engelbert Kaempfer, die uitgebreid schreef over de Japanse geschiedenis, maakte al melding van de soort:
“Er zijn daar eveneens verschillende soorten eenden”, schreef Kaempfer in “De geschiedenis van Japan”. “Eén soort in het bijzonder kan ik niet onvermeld laten vanwege de verbluffende schoonheid van het mannetje, genaamd Kinmodsui. Deze eend is zo geweldig dat ik, toen mij een gekleurde afbeelding werd getoond, mijn eigen ogen nauwelijks kon geloven — totdat ik de vogel zelf zag, aangezien hij daar zeer algemeen voorkomt.”
Het voortbestaan van de mandarijneend is historisch gezien geen vanzelfsprekendheid geweest. Ontbossing in het Verre Oosten verkleinde hun oorspronkelijke leefgebied in Azië, terwijl stropers hen lange tijd als trofee hebben bejaagd vanwege hun koninklijke uiterlijk.
Tegenwoordig doen mandarijneenden het juist opvallend goed in delen van Europa en het Verenigd Koninkrijk, waar ze zich in grotere aantallen als niet-inheemse soort hebben gevestigd.
Verschillende bijzondere eigenschappen hebben deze vogel geholpen te overleven — niet alleen tegen jagers, maar ook tegen natuurlijke vijanden. Net als andere eenden voeren ze in de zomer een soort “verdwijntruc” uit door hun opvallende veren tijdelijk te verliezen. Daardoor ontstaat een onopvallend verenkleed waarmee de mannetjes op de vrouwtjes gaan lijken. En in tegenstelling tot veel andere eenden, die op de grond nestelen, zijn mandarijneenden — met hun scherpe klauwen — boombewoners die nesten maken in boomholtes, soms op wel negen meter hoogte. Hun kuikens zijn ware waaghalzen: direct na het uitkomen springen ze uit het nest, waarbij ze onderweg soms takken raken.
Wat leefgebieden betreft heeft de mandarijneend zich nog niet echt in Noord-Amerika gevestigd. Maar terwijl New Yorkers mogelijk nog enkele jaren moeten wachten op een terugkeer van de soort, is één ding duidelijk: in Den Haag zullen ze zich blijven thuis voelen — hoe zeldzaam ze ook zijn.
Gepubliceerd door The Epoch Times (2 mei 2026): ‘World’s Most Beautiful Duck’ Sighted in Park in the Netherlands—And This Photographer Got Snapshots
