Het olieverfschilderij heet Teddy en is gemaakt door de 18-jarige Maggie Jiang. Het is het eerste volledig originele werk in haar nog prille artistieke loopbaan. De afgebeelde figuur is geen gewone knuffelbeer, maar de antropomorfe verbeelding van de 26e president van de Verenigde Staten: Theodore “Teddy” Roosevelt.
In juni, toen het land zich voorbereidde op de viering van de 250e verjaardag van de Verenigde Staten, won het schilderij de eerste prijs in de landelijke kunstwedstrijd American Heroes Student Art Contest. De wedstrijd werd georganiseerd door Freedom 250 en de National Endowment for the Humanities. Van 25 juni tot en met 10 juli werd het doek tentoongesteld in het paviljoen voor kunst en cultuur van de Great American State Fair op de National Mall in Washington.
“Toen ik de teddybeer zag en alle symbolen uit Roosevelts verleden herkende, was ik echt overdonderd”, vertelt Maggie’s geschiedenisleraar Michael McCloskey. “Mijn eerste reactie was een brede glimlach en een uitbundige lachbui. De manier waarop ze president Roosevelt, met zijn jongensachtige charme en zijn prestaties, in het schilderij heeft verwerkt, is fantastisch. Het werk is meteen herkenbaar voor iedereen die iets van Theodore Roosevelt weet!”

Een vonk tijdens de geschiedenisles
Het thema van de wedstrijd was ‘Amerikaanse helden’. De deelnemende leerlingen mochten een onderwerp kiezen uit een lijst met iconische figuren uit de Amerikaanse geschiedenis. Voor Maggie was de keuze meteen duidelijk en persoonlijk.
“Ik koos deze president vanwege een geschiedenisleraar die ik enorm bewonder. Hij vertelde me dat Theodore Roosevelt zijn favoriete president was.”
Die leraar was McCloskey. Hij is allesbehalve een traditionele docent en brengt een bijzonder gevarieerde levenservaring mee naar de klas. Hij werkte twaalf jaar als professionele kok, runde vijf jaar een eigen bedrijf in Gettysburg, Pennsylvania, en verkocht mobiele telefoons terwijl hij studeerde. Ook gaf hij historische rondleidingen aan het Army War College in Carlisle Barracks en werkte hij mee aan historische films en historische reconstructies. De afgelopen jaren heeft hij zijn brede ervaring ingezet aan de Northern Academy of the Arts. Daar weet hij jonge leerlingen te boeien met creatieve verhalen en historisch onderzoek.
In de klas beperkt McCloskey zich niet tot het opdreunen van droge feiten en jaartallen. Hij deelt openhartig levenslessen, anekdotes en persoonlijke interesses met zijn leerlingen.
“Wat hij vertelde, heeft mijn creatieve proces enorm geholpen”, zegt Maggie. “Het moment dat de meeste indruk op me maakte, was toen hij uitlegde waarom Roosevelt zijn favoriete president was.”
Geïntrigeerd door de bewondering van haar leraar voor de 26e president, begon Maggie zich grondig in Roosevelts levensverhaal te verdiepen.
“Ik ging enorm veel van hem houden. Hij was iemand met een uitzonderlijke innerlijke kracht”, vertelt ze. “Als ziekelijk kind met ernstige astma bouwde hij door pure discipline en volharding een sterk lichaam op. Later in zijn leven werd hij in de borst geschoten, vlak voordat hij een verkiezingstoespraak zou houden. Toch stond hij erop zijn toespraak van negentig minuten af te maken, terwijl hij bloedde. Zijn onoverwinnelijke moed vervult me met diep respect. Zonder twijfel is hij een van de Amerikaanse helden die ik het meest bewonder.”
McCloskey merkte hoeveel historische kennis in het schilderij was verwerkt.
“Maggie steekt veel denkwerk, onderzoek en creativiteit in alles wat ze doet. Voor Teddy heeft ze zich grondig verdiept in zijn geschiedenis, en dat is duidelijk in het schilderij terug te vinden. Verschillende symbolen verwijzen naar aspecten van Theodore Roosevelts leven: zijn reizen naar het Amerikaanse Westen, de Nobelprijs voor de Vrede, zijn leiding over de politie van New York, de Rough Riders uit de Spaans-Amerikaanse Oorlog en zijn buitenlandse politiek, bekend als het ‘Big Stick’-beleid. Zelfs op de Amerikaanse vlag staat precies het aantal sterren dat overeenkomt met de periode waarin Roosevelt president was.”

Van bescheiden verwachtingen tot nationale winnaar
Maggies belangstelling voor beeldende kunst ontstond al vroeg. Ze begon op de kleuterschool met tekenen. Tijdens de lagere school leerde ze traditionele Chinese kalligrafie en schilderen met inkt. In het middelbaar onderwijs verfijnde ze haar tekentechniek met potlood- en houtskoolschetsen. Olieverfschilderen was echter een compleet nieuwe discipline. Pas dit jaar begon ze zich daar zelfstandig, buiten de lessen om, in te verdiepen.
Toen Maggie haar werk instuurde, zat ze op de middelbare school van de Northern Academy of the Arts in de staat New York. Ze had bescheiden verwachtingen en benaderde de wedstrijd luchtig: “Ik had niets te verliezen door het gewoon te proberen.” Winnen kwam niet eens bij haar op.
“Toen ik bericht kreeg dat ik in de prijzen was gevallen — en dan ook nog de eerste prijs had gewonnen — was ik compleet verbijsterd”, vertelt Maggie lachend. “Ik dacht: ‘Is dit echt? Heb ik werkelijk de eerste prijs gewonnen?’”
Maggie schrijft haar succes toe aan drie belangrijke bronnen van begeleiding. “Ten eerste de historische kennis die mijn geschiedenisleraar tijdens de lessen heeft overgebracht. Ten tweede het onschatbare advies van mijn kunstdocenten over techniek, compositie en kleur. En bovenal de onvoorwaardelijke steun van mijn ouders.”
De prijs van de waarheid en de ontdekking van vrijheid
Achter deze prestigieuze onderscheiding gaat echter een veel aangrijpender verhaal schuil. De jonge kunstenares, die nog maar net met olieverf was begonnen, beeldde niet alleen een Amerikaanse held uit het verleden af. Ze verwerkte ook haar eigen, moeizaam verworven weg naar persoonlijke en spirituele vrijheid in het schilderij.
Maggie kwam minder dan drie jaar geleden naar de Verenigde Staten. Haar leven aan de Northern Academy of the Arts heeft sindsdien een ingrijpende verandering doorgemaakt. Ze herinnert zich nog levendig de cultuurschok tijdens haar eerste weken in Amerika.
“Alles was totaal anders dan in China.”
In de Verenigde Staten zag ze dat “leraren grappen maken en op een ontspannen manier met leerlingen praten, terwijl klasgenoten zonder aarzeling hun hand opsteken om hun mening te geven”.
Ze was gewend aan een omgeving waarin stilte en conformisme de norm waren. Aanvankelijk wist ze niet goed hoe ze met de nieuwe situatie moest omgaan.
“In het begin wist ik niet hoe ik mijn plek moest vinden”, vertelt ze. “Toch behandelden zowel de leraren als de leerlingen me met oprechte warmte.”
Ze denkt met plezier terug aan het verjaardagsfeestje van een Amerikaanse klasgenoot en aan de activiteiten op school.
“Elke dag bracht weer iets nieuws om me over te verwonderen”, zegt ze.
Maggie groeide op op het Chinese vasteland in een gezin dat Falun Gong beoefende, ook bekend als Falun Dafa. Deze traditionele spirituele meditatiepraktijk wordt sinds 1999 op brute wijze vervolgd door de Chinese Communistische Partij.
Tijdens Maggies jeugd hing de dreiging van overheidsintimidatie voortdurend boven het gezin.
“Het kwam vaak voor dat mijn moeder het doelwit werd van vervolging”, vertelt ze.
Bij een bijzonder angstaanjagend incident werd haar moeder willekeurig door de autoriteiten vastgezet. Meer dan twee maanden lang was ze spoorloos. Het jonge meisje leefde dagelijks in angst en vroeg zich af of haar moeder ooit levend zou terugkeren. Die angst staat haar nog altijd helder voor de geest.
“Ik zat toen op de lagere school”, vertelt Maggie. “Op een dag kwam ik thuis om te lunchen en voelde ik meteen dat er iets niet klopte. De sfeer was bedrukt. Mijn moeder zei: ‘Ik moet op zakenreis en misschien zul je me een maand lang niet zien.’ Maar ik wist dat ze huisvrouw was. Ze ging helemaal niet op zakenreis. Ik barstte meteen in tranen uit, klampte me aan haar vast en smeekte: ‘Ga niet weg!’”
Volgens Maggie was het verstikkendste aspect van het leven onder een totalitair regime dat je jezelf niet mocht uiten.
“Op school durfde ik mijn klasgenoten nooit te vertellen wat er in ons gezin leefde, hoe graag ik dat ook wilde”, zegt ze.
Ze herinnert zich een les politieke ideologie in China, waarin de docent officiële staatspropaganda opdreunde die Falun Gong in een kwaad daglicht stelde.
“Op dat moment voelde ik mijn bloed in mijn aderen bevriezen. Ik wilde zo graag opstaan en zeggen: ‘Dat is niet waar!’ Maar uit angst bleven de woorden in mijn keel steken”, vertelt Maggie.
Haar reactie kwam niet voort uit vijandigheid, maar uit diep verdriet.
“Ik voelde geen haat tegenover de leraar. Ik had juist enorm veel medelijden met hem. Hij kende de waarheid eenvoudigweg niet, en daarom zei hij die dingen”, vertelt ze.
Kort voordat ze China verliet, maakte ze nog een andere ingrijpende gebeurtenis mee. Toen de autoriteiten weigerden haar moeder een paspoort te geven, keerde het gezin terug naar hun geboortestad om bij het plaatselijke politiebureau een verzoek in te dienen. Agenten zonderden Maggie af in een verhoorkamer en bestookten haar met vijandige vragen.
Toen de agenten opnieuw lasterlijke uitspraken over haar geloof deden, veranderde er iets in haar.
“Ik voelde een overweldigende verontwaardiging omdat er onrecht werd gedaan”, zegt ze. “Ik keek hen aan en verklaarde: ‘Dat is niet waar. Falun Gong is geen kwaadaardige sekte.’”
Ze geeft toe dat ze doodsbang was. Toch was haar overtuiging dat ze de waarheid moest verdedigen sterker dan haar angst.
Toen Maggie China uiteindelijk verliet en haar vliegtuig in het buitenland landde, overviel haar een overweldigend gevoel van bevrijding.
“Het was geen heimwee of verdriet omdat ik mijn vaderland verliet. Het was een onmiddellijke, diep doorvoelde realisatie: ‘Eindelijk ben ik vrij!’” vertelt ze.
Die ingrijpende bevrijding blijft haar creatieve geest vormen.
“Als ik vandaag iets wil zeggen, doen of creëren, hoef ik niet langer bang te zijn voor wat anderen ervan zullen denken”, zegt Maggie. “In een vrij land als de Verenigde Staten kan ik altijd en overal mijn oprechte mening uiten.”
Kleur en verhaal leren beheersen
De overstap van schetsen naar schilderen bleek een flinke uitdaging.
“De moeilijkheden waren enorm”, vertelt Maggie. “Bij tekenen draait het om toonwaarden — zwart, wit en grijstinten. Bij olieverfschilderen wordt alles daarentegen bepaald door de onderlinge verhoudingen tussen kleuren. Het was een visuele taal die ik nog niet kende.”
“Mijn grootste technische uitdaging was het vinden van kleurharmonie”, zegt ze.
Uit gewoonte benaderde ze licht en schaduw aanvankelijk in zwart-wit: ze voegde zwart toe voor schaduwen en wit voor lichte partijen.
“Bij olieverfschilderen werkt die simplistische aanpak niet. Je moet subtiele kleurnuances beheersen en de kleurentheorie goed begrijpen. Ik vond dat bijzonder moeilijk en probeer nog steeds te leren hoe ik kleuren soepel en doeltreffend kan gebruiken”, vertelt ze.

De belangrijkste doorbraak kwam echter op het gebied van het creatieve concept. In voorgaande jaren bestond Maggies werk voornamelijk uit studies naar het werk van andere kunstenaars en tekeningen naar waarneming. Met Teddy maakte ze voor het eerst een origineel werk dat volledig voortkwam uit haar eigen verbeelding en historisch onderzoek.
“Die ervaring was bijzonder vervullend”, zegt ze.
Van de onderliggende geometrie tot het kleinste verhalende detail: elk stukje van het doek moest een weloverwogen functie hebben. Zo ontdekte Maggie de ware kracht van schilderkunst.
“Het belangrijkste inzicht dat ik door dit werk kreeg, was dat een goed schilderij niet alleen vakkundig moet zijn uitgevoerd, maar ook een meeslepend verhaal moet vertellen”, zegt ze.
Trots van een leraar
Voor McCloskey is het een grote voldoening om te zien hoe Maggie zich heeft ontwikkeld.
“Maggie is altijd al creatief en onverschrokken geweest. Ik weet zeker dat er dingen zijn die ze eng vindt, maar ze heeft zich in de klas altijd durven uitspreken. Naarmate ze ouder werd, groeide dat zelfvertrouwen alleen maar”, vertelt hij.
McCloskey merkte haar visuele talent voor het eerst op tijdens een opdracht waarbij leerlingen een historisch Monopolybord moesten ontwerpen. Pas toen hij haar schetsen zag tijdens de jaarlijkse Winter Showcase van de school, besefte hij hoe uitzonderlijk haar kunstenaarschap was.
“Haar talent overdonderde me. Zo’n niveau bereik je alleen als je echt gepassioneerd bent en belangstelling hebt voor techniek, geschiedenis, stijl en verschillende materialen. Maggie heeft zich op al die gebieden toegelegd. Ik ben enorm trots op haar”, zegt hij.
Ook haar integriteit en warme persoonlijkheid vielen hem op.
“Ze is bijzonder trouw aan haar vrienden en bouwt gemakkelijk hechte banden op. Er leek altijd een levendige, bedachtzame innerlijke wereld in haar schuil te gaan. En wat daar ook in omging, je wist dat het bijzonder zou zijn”, vertelt hij.
Afgelopen zomer reisden Maggie en een klasgenoot naar Pennsylvania om McCloskey te bezoeken tijdens zijn seizoenswerk als smid.
“Ze wilden zien wat ik doe als ik niet voor de klas sta”, zegt McCloskey glimlachend. “Toen Maggie aankwam, gaf ze me een gesigneerde, ingelijste afdruk van haar schilderij van Theodore Roosevelt. Ik ben van plan het met trots in mijn klaslokaal op te hangen.”
Als leraar stond McCloskey stil bij de bijzondere betekenis van een leerling die de lessen uit de klas naar een hoger artistiek niveau tilt.
“Wat Maggie heeft bereikt, betekent meer voor me dan ik onder woorden kan brengen”, zegt hij. “Het is waar elke leraar minstens één keer in zijn loopbaan op hoopt: dat een leerling een onderwerp uit de les oppakt, de historische details tot op de bodem uitzoekt en zich het verhaal zo eigen maakt dat hij of zij de eigen visie met het hele land kan delen. Ik kijk er elke dag naar en het tovert telkens weer een glimlach op mijn gezicht. Ik ben ontzettend trots op haar. Haar Teddy Roosevelt is werkelijk fantastisch!”
Lily Yu heeft bijgedragen aan dit verslag.
Gepubliceerd door The Epoch Times (20 oktober 2026): Painting Her Hero: An Award-Winning Student Artist and the History Teacher Who Inspired Her





