Tuesday, 06 Dec 2022

Agenda2030 als rookgordijn

Bijna alle overheden in deze wereld beloven de Agenda2030 van de Verenigde Naties uit te gaan voeren. Niet alleen de EU, de VS (al sinds de Obama tijd), en het merendeel van de Westerse landen in de Verenigde Naties hebben dit beloofd, maar ook de zogenaamde tegenstanders van het Westen. De Shanghai samenwerkingsorganisatie, waar ondertussen het merendeel van de wereldbevolking deel van uitmaakt en die geleid wordt door de strategische tegenstanders van het Westen (China en Rusland), beaamde in September dit jaar nog maar weer eens dat ze de VN doelen nastreven.

Hoe is dit mogelijk? Hoe kunnen zowel vriend als vijand in het internationale verkeer gezamenlijk voor Agenda2030 zijn?

De eerste mogelijkheid is natuurlijk dat Agenda2030 universeel goed is en in ieders belang, voor zowel vriend als vijand. Je kent de feel-good statements wel die hierbij horen: “Gezamelijke bedreigingen vergen gezamenlijke oplossingen”, “we willen allen een goed leven”, etc.

Effe serieus.

De tweede mogelijkheid is dat Agenda2030 alles kan betekenen wat je erin wilt zien. Net zoals de universele rechten van de mens. Of de Millenium Goals. Of de ‘Sustainable development goals’. Of het ‘brede welvaartsbegrip’ wat de Nederlandse regering zegt te gaan nastreven na 2022. Het zijn stuk voor stuk enorme verlanglijsten vol met goed-klinkende wensen waar geen enkele echte verantwoordelijkheid uit vloeit. Het is zoals het voornemen van een fictief politicus in een VPRO programma lang geleden: “Geen gezeik, iedereen rijk”.

Als je die verlanglijsten uit elkaar pulkt zie je inderdaad dat alles en zijn tegendeel erin staat en ze dus nietszeggend zijn. De ‘Sustainable Development Goals’, die onderdeel van Agenda2030 zijn en bijvoorbeeld ook in de Great Reset terugkomen, bevatten zowel economische groei als het tegendeel van die groei, zoals minder gebruik van grondstoffen. Ze bevatten zowel voedselveiligheid (dus meer grond in gebruik van de mens) en zijn tegendeel (meer puur natuur). Ze bevatten de belangen van werkers (hoge lonen en lage huren) en eigenaren (hoge winsten). Etc.

Die verlanglijstjes zijn volstrekt nutteloos voor echte beleidssturing, maar fantastisch voor beleidsrookgordijnen.

Waarom zijn ze nutteloos voor serieuze beleidssturing? Zijn er dan echt geen statistieken die heel duidelijk ‘goed’ zijn waar je van bovenaf op kunt sturen? Beleid van bovenaf sturen op basis van statistieken mislukt om dezelfde reden dat de Soviet Unie mislukte: je hebt niet echt controle en kan alleen doen alsof.

Neem bijvoorbeeld “een laag moordcijfer”, wat inderdaad een SDG indicator is en dus ook bij Agenda2030 hoort. Prachtig voornemen toch? Wie wil er nou niet lagere moordcijfers? Waarom zou je beleidsmakers niet willen aanspreken op hoge moordcijfers?

Het probleem met beleidsmakers verantwoordelijk te houden voor moordcijfers is dat die cijfers zo makkelijk te flessen zijn. Ga je daar echt op proberen te sturen dan gaan die statistieken hun betekenis verliezen. Laat ik een aantal methodes noemen die daadwerkelijk gebruikt zijn door autoriteiten in deze wereld [1]: de autoriteiten kunnen weigeren vermoorde buitenlanders te erkennen als moorden in eigen land (dus drugsbendes die mekaar uitmoorden kunnen dan uit de statistieken gehouden worden); de politie en de medische stand kan de lijken eeuwig in de koelhuizen houden, waardoor ze als ‘nog niet definitief aangeduid als vermoord’ gelden[2]; de politie en de medische stand kan moorden binnen families aanduiden als ongelukken of zelfs als ‘vermisten’ (dit komt vooral voor als meisjes door vaders vermoord worden); en natuurlijk kun je gewoon weigeren om iets moord te noemen door het doodslag of iets anders te noemen.

Als je dus daadwerkelijk moordcijfers gaat gebruiken om beleidsmakers verantwoordelijk te houden zul je juist minder opgeloste moorden krijgen omdat instanties dan doodleuk veel moorden gaan herdefiniëren. Eenzelfde probleem heb je met nagenoeg alle Sustainable Development Goals, waarin honderden indicatoren zitten die te flessen zijn zonder dat je dingen eigenlijk beter maakt. Als vage indicatie van waar je wellicht verbeteringen kunt maken zijn die indicatoren handig, maar zodra je top-down gaat sturen op basis van die indicatoren krijg je problemen.

Die verlanglijstjes worden dus niet integraal voor beleid gebruikt. Goed beleid wordt eerder bottom-up gestuurd vanuit een besef van welke veranderingen en structuren “nou eigenlijk werken”. De top-down excuses worden daar dan later bij verzonnen. Zo zijn we bijvoorbeeld bij de markteconomie uitgekomen: door schade en schande in de geschiedenis ondervonden te hebben wat wel en niet werkt. Beslist niet omdat diepgravende analyse van 900 SDGs aantoonde dat de markteconomie beter is.

Die top-down verlanglijstjes horen bij het grapje dat politici net als vlooien op de rug van de olifant zijn die doen alsof ze de olifant begrijpen. Vlooien die zogenaamd de olifant besturen met verlanglijstjes. Wij moeten daar als onder-vlooien niet intrappen: die lijstjes zijn quasi-religieuse documenten die bedoeld zijn het gepeupel het idee te geven dat hun leiders een goed plan hebben. De ‘experts’ die die lijstjes opstellen wanen zich goden die alles perfect kunnen meten en afdwingen. Dat soort onzin hoort een beetje bij de mensheid (we willen bijna allemaal die besturende vlo zijn of geloven dat die olifant te besturen valt) maar je moet het niet te serieus nemen.

Die onmogelijke verlanglijstjes zijn erg handig voor dictaturen want je kunt ieder mogelijk beleid wel vergoelijken met een beroep op zo’n lijst. Wil je de boeren subsidiëren noem je het voedselveiligheid. Wil je ze hun land afpakken beroep je je op natuurkwaliteit. Wil je helemaal van ze af dan beroep je je op ‘carbon-footprint’ want des te kleiner de bevolking des te kleiner die footprint.

Dit verklaart dus waarom vriend en vijand allemaal Agenda2030 zeggen na te streven: die regeringen weten dat het onzin is en hun nergens toe verplicht, maar het bekt lekker en is een handig rookgordijn om interne tegenstanders mee te verwarren over het eigenlijke beleid. Verschillende regeringen doen verschillende dingen terwijl ze claimen hetzelfde na te streven, erop vertrouwend dat weinigen het doorhebben of het eigenlijk wat kan schelen. Dat enorme circus van verlanglijstjes is een lucratieve bullshit industrie, vooral voor statistische organisaties.

Als verzetsbeweging is het moeilijk om ‘tegen’ zulke verlanglijstjes te zijn. Dan word je meteen geframed als tegen mensenrechten te zijn, of tegen ontwikkeling, of tegen de natuur. Want tja, wie ‘Universal Human Rights’ of ‘SDGs’ of ‘Agenda2030’ opzoekt zal fraaie voornemens vinden waar het lastig is tegen te zijn.

Dat is voor dictaturen een groot voordeel van die rookgordijnen: iedere tegenstander kan worden weggezet als een club die tegen het vage ideaal van die verlanglijstjes is. Je verdoet dan je tijd als tegenbeweging om te proberen aan te tonen hoe slecht die verlanglijsjes zijn. Het is blazen tegen de mist, want het zijn volstrekt loze lijstjes die helemaal niet serieus voor beleid gebruikt kunnen worden.

De Agenda2030 van de Verenigde Naties betekent dus helemaal niets. Puur gebakken lucht. Het hele idee dat regeringen Agenda2030 aan het uitvoeren zijn, laat staan ‘versneld aan het uitvoeren’ zijn, is onzin. Ze doen wat ze willen en noemen het Agenda2030. In het belang van liefde en waarheid moeten we de focus houden op wat regeringen eigenlijk doen.

[1] Dit is natuurlijk goed bekend in de beleidswereld (zie hier voor een klagende hoofdcommissaris: https://www.bbc.com/news/uk-25022680). Kijk ook voor de grap maar eens naar de moordcijfers in landen in het Midden Oosten waar ze erg happig zijn op die Sustainable Development Goals en graag willen claimen dat ze minder geweldadig zijn dan de Amerikanen.

[2] Deze vernuftige truc werd mij door medici verteld die dit meemaakten in hun eigen stad waar de politie inderdaad werd beloond voor lagere moordcijfers.

Paul Frijters is emeritus hoogleraar welzijnseconomie aan de afdeling sociaal beleid van de London School of Economics, Verenigd Koninkrijk. Hij is gespecialiseerd in toegepaste micro-econometrie, waaronder arbeids-, geluks- en gezondheidseconomie.

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.

Hoe u ons kunt helpen om u op de hoogte te blijven houden

Epoch Times is een onafhankelijke nieuwsorganisatie die niet beïnvloed wordt door een regering, bedrijf of politieke partij. Vanaf de oprichting is Epoch Times geconfronteerd met pogingen om de waarheid te onderdrukken – vooral door de Chinese Communistische Partij. Maar we zullen niet buigen. De Nederlandstalige editie van Epoch Times biedt op dit moment geen betalende abonnementen aan en aanvaardt op dit moment geen donaties. U kan echter wel bijdragen aan de verdere groei van onze publicatie door onze artikelen te liken en te her-posten op sociale media en door uw familie, vrienden en collega’s over Epoch Times te vertellen. Deze dingen zijn echt waardevol voor ons.

GERELATEERD

PAUL FRIJTERS