Tuesday, 06 Dec 2022
President Joe Biden spreekt buiten het Independence National Historical Park in Philadelphia, Pa, op 1 september 2022. (Jim Watson/AFP via Getty Images)

Angst, fascisme, en democratie

Commentaar

Regeringen gebruiken de angst voor dreigend gevaar om hun eigen macht uit te breiden en hun eigen beleid op te leggen aan sceptische bevolkingen. Dit soort apocalyptisch paniekzaaierij houdt sommige mensen in een permanente staat van angst die hun gezondheid en geestelijke gezondheid bedreigt.

Zoals Michael Brendan Dougherty van National Review zei over president Joe Biden’s laatste verlenging van Amerika’s COVID-noodtoestand met zijn buitengewone uitvoerende bevoegdheden: “Elke noodtoestand vervormt de overheid en erodeert onze weerstand tegen ingrijpende bevoegdheden.”

Een vreemd aspect van het huidige midterm verkiezingsseizoen is dat de campagnethema’s van de zittende partij—de vermeende bedreiging van de democratie en abortus “rechten”—dringend en alarmerend zijn, maar weinig te maken hebben met de belangrijkste zorgen van de kiezers: de economie en de inflatie. De meeste kiezers, zo blijkt uit een nieuwe opiniepeiling, zien wel een bedreiging voor de democratie, maar die komt van de media of de Democraten, niet van MAGA Republikeinen.

Fascisme en de bedreiging voor de democratie

Een belangrijke strategie van de Democratische campagnes was de focus op de bedreiging voor de democratie die volgens hen uitgaat van de Republikeinen. Het idee was om de rel van 6 januari centraal te stellen in hun campagne en “MAGA Republikeinen” of soms de hele Republikeinse Partij te demoniseren. In zijn toespraak van 1 september voor een bijeenkomst voor Independence Hall in Philadelphia noemde Biden zijn tegenstanders “semi-fascisten”. De bijeenkomst zelf was een sinister gebeuren in fascistische stijl, waarbij de president met zijn armen zwaaide en schreeuwde alsof hij de Italiaanse fascist Benito Mussolini imiteerde. Met twee geüniformeerde mariniers achter zich, beledigde Biden de halve bevolking in bewoordingen die ongekend zijn in de Amerikaanse geschiedenis.

De suggestie, die soms expliciet is, is dat de verkiezing van een Republikein op eender welke positie zelf een bedreiging vormt voor de democratie. We hebben, zo lijkt het, een onbepaalde periode van één partij nodig om de democratie van zichzelf te redden.

Geloven de Democraten wat zij zeggen over Republikeinen die fascisten of semi-fascisten zijn, een dreigend gevaar voor de democratie? Sommige commentatoren, zoals Norman Podhoretz van Commentary, denken van wel, maar vinden het dan vreemd dat ze zo onwetend zijn over hun eigen rol in het ondermijnen van het democratisch republicanisme. Zijn liberale pogingen om het Hooggerechtshof te delegitimeren, om de constitutionele macht en het gezag van de wetgevende macht te verdringen of te negeren geen aanvallen op de constitutionele democratie?

Zoals Podhoretz zegt: “Het meest flagrante voorbeeld in de Amerikaanse geschiedenis van deze aanval [op de grondwettelijke orde] en deze berusting [van de wetgevende macht] kwam in augustus, toen president Biden aankondigde dat hij een uitvoerend bevel zou gebruiken om de schuld van maar liefst 60 miljoen Amerikanen op het gebied van studieleningen af te lossen tegen een prijs die wordt geschat op 500 miljard tot 1 biljoen dollar.” Zoals hij zegt, dit is geld dat het Congres niet heeft toegewezen of goedgekeurd.

Geloven de Democraten het echt?

Democraten en hun aanhangers in de media doen zich voor als verdedigers van de democratie. Kiezers geloven dat niet. Het zijn de Democraten die hun tegenstanders als fascisten afschilderen terwijl ze streven naar een eenpartijstaat.

Charles Cooke van National Review stelt dat de Democraten zelf door hun acties laten zien dat ze hun eigen retoriek niet geloven. Ze geloven niet echt dat de democratie op het spel staat bij de tussentijdse verkiezingen.

Het was Hillary Clinton die haar verkiezingsverlies in 2016 aan Donald Trump afwees. Jimmy Carter noemde de naar behoren gekozen Trump een onwettige president. Stacey Abrams deed alsof ze de gouverneursverkiezingen van 2018 in Georgia had gewonnen en werd daarin gesteund door vooraanstaande Democraten als Clinton, Elizabeth Warren, Cory Booker en Eric Holder.

Een Democratische Partij die geloofde dat de Amerikaanse democratie op het spel stond, betoogt Cooke, “zou zich politiek, cultureel en fiscaal gematigd hebben”, maar heeft dat niet gedaan. Ze zouden een deel van hun extreme ideologische agenda hebben opgeofferd of uitgesteld om de economische crisis aan te pakken die hun daling in de peilingen heeft veroorzaakt. Zij zouden niet hebben toegestaan dat de Democratische president maanden voor de tussentijdse verkiezingen een reeks impeachable overtredingen beging. De partij zou niet, terwijl ze haar tegenstanders als fascisten afschilderde, ” bewust de kandidaten verheven, die ze nu als existentiële bedreigingen ziet, in de hoop dat ze gemakkelijker te verslaan zijn op de verkiezingsdag.”

Verschillende commentatoren hebben soortgelijke contrasten getrokken tussen wat Democraten zeggen te geloven en de manier waarop ze handelen. Lance Morrow in de Wall Street Journal stelde met betrekking tot Biden’s “semi-fascistische” toespraak:

“Als er tegenwoordig in Amerika fascisten zijn, dan zijn ze te vinden onder de linkse stammen. Het zijn de heer Biden en zijn mensen (inclusief het leeuwendeel van de media), wier meningen sinds 6 januari 2021 zijn verhard tot het absolute geloof dat elke partij of politiek geloofssysteem behalve dat van henzelf illegitiem is—ontoelaatbaar, onmenselijk, monsterlijk, en (een leuke bijkomstigheid) een bedreiging voor de democratie. De evolutie van hun bovenmatige emoties—hun fanatiek geworden sentimentaliteit—heeft ertoe geleid dat zij in 2022 de formule van Mussolini omarmen: “Alles binnen de staat, niets buiten de staat, niets tegen de staat. Of tegen de partij. (Mensen vergeten, als ze het ooit geweten hebben, dat zowel Hitler als Mussolini begonnen zijn als socialisten). De staat en de Democratische Partij moeten spreken en handelen als één, en alle afwijkende meningen onderdrukken.”

Fascisme in Amerika

De term fascisme, zoals Bruce Kuklick (geciteerd door John Wilson) zegt in zijn komende boek, “Fascism Comes to America: A Century of Obsession in Politics and Culture”, “drukt meer afkeer uit dan dat het een realiteit of een groeiend besef van realiteiten aanduidt.”

Het beschrijft geen van beide partijen in de Verenigde Staten, maar het is een krachtige belediging. Een president die, zoals de apologeten van Biden hem voorstelden in de verkiezingscampagne van 2020, de stormachtige wateren van partijvijandigheid wilde verenigen en kalmeren, zou de term niet hebben gebruikt. Die helende en verenigende houding heeft zijn eerste dag in functie niet overleefd.

In termen van inzet voor economische, politieke, en culturele vrijheid is er een duidelijk verschil tussen de partijen. Democraten neigen sterker naar totalitarisme, streven naar een sterkere staat, met meer controle over de rest van de samenleving—familie, onderwijs, economie, religieuze en andere civiele organisaties—en minder tolerantie voor ideologische verschillen en diversiteit, inclusief andere politieke overtuigingen dan die van henzelf. Dat is de collectivistische ideologie van het corporatisme, omarmd door Mussolini, waarin de economie werd beheerd door staatsambtenaren door grote belangengroepen onder de staat te brengen.

Wat straatgeweld en intimidatie betreft, waarmee de Italiaanse fascisten vaak worden geassocieerd, noch de Democratische noch de Republikeinse partij doet dat, hoewel er gewelddadige elementen zijn in de marge van beide—zoals we hebben gezien met de maandenlange rellen, brandstichting, en geweld in verband met de Black Lives Matter-beweging in 2020, en met doxing en moordpogingen tegen Republikeinse wetgevers en rechters van het Hooggerechtshof.

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (1 november 2022): Fear, Fascism, and Democracy

Hoe u ons kunt helpen om u op de hoogte te blijven houden

Epoch Times is een onafhankelijke nieuwsorganisatie die niet beïnvloed wordt door een regering, bedrijf of politieke partij. Vanaf de oprichting is Epoch Times geconfronteerd met pogingen om de waarheid te onderdrukken – vooral door de Chinese Communistische Partij. Maar we zullen niet buigen. De Nederlandstalige editie van Epoch Times biedt op dit moment geen betalende abonnementen aan en aanvaardt op dit moment geen donaties. U kan echter wel bijdragen aan de verdere groei van onze publicatie door onze artikelen te liken en te her-posten op sociale media en door uw familie, vrienden en collega’s over Epoch Times te vertellen. Deze dingen zijn echt waardevol voor ons.

GERELATEERD

PAUL ADAMS