Thursday, 18 Apr 2024
Als je op een dieptepunt in je leven bent, onthoud dan dat je niet alleen bent. (Biba Kayewich)

Beloof me dat je nog één zonsopgang wacht

Een schrijfster herinnert zich het levensveranderende advies van haar moeder.

Net toen ik in de puberteit kwam, net toen alle passie van het leven zich klaarmaakte om mijn lichaam binnen te stromen – samen met hormonen, toekomstdromen en openbaringen van de geest – leerde mijn moeder me de belangrijkste les van mijn leven.

Ze ging naast me op bed zitten en gaf aan dat dit een ‘moeder-dochter’-gesprek was, van het meest serieuze soort. “Er komt misschien een dag,” begon ze peinzend, “dat je het gevoel hebt dat je niet meer verder kunt.” Vragend fronste ik mijn wenkbrauwen.

“Om de een of andere reden,” ging ze verder, “kan het leven overweldigend lijken. Misschien wil je niet eens meer dat het doorgaat. Als dat ooit gebeurt, wil ik dat je me één ding belooft…” Mijn mond hing open terwijl ik aandachtig luisterde naar deze mysterieuze les. “Ik wil dat je belooft dat je naar bed gaat en wacht tot de ochtend om de zonsopgang te zien. Geef het één … zonsopgang meer. Dingen zullen er anders uitzien. Dingen zien er altijd anders uit als je wacht om nog één zonsopgang te zien. Beloofd?”

“Ik beloof het,” zei ik. Op dat moment kon mijn jonge geest niet echt bedenken wat me ooit het gevoel zou kunnen geven dat mama beschreef, maar ik wist dat het belangrijk was en bewaarde het in de “als ik dit ooit nodig heb, weet ik waar het is” hoek van mijn hoofd.

Toen ik 12 jaar later uit elkaar ging met een verloofde, begreep ik wat mijn moeder me jaren eerder had geleerd. Ik zou mezelf niet echt pijn hebben gedaan, dat wist ik, maar de pijn was zo groot dat ik niet wist hoe ik de kracht zou vinden om door te gaan. Ik viel in tranen op mijn knieën en zei: “Nog één zonsopgang, ma. Ik weet dat ik het beloofd heb.”

Als je op een dieptepunt in je leven bent, onthoud dan dat je niet alleen bent. (Biba Kayewich)

Ik merkte dat er zelfs een paar zonsopgangen voor nodig waren. Maar het verbazingwekkende was dat ze gelijk had. Alles ziet er de volgende dag anders uit. Dezelfde problemen en pijn hangen misschien als drukkende stormwolken boven ons, maar de volgende dag voelt niet meer als het einde van de wereld. Het voelt alsof het leven doorgaat, strompelend, misschien onwennig in het begin, maar God zij dank, in al zijn glorie, gaat het leven door!

Uiteindelijk vind je nieuwe liefde, maak je nieuwe vrienden, voel je de wind door je haren en de zon op je gezicht, en zeg je: “Het voelt goed om te leven!”

Had iedereen maar zo’n moeder als de mijne. Maar die heeft niet iedereen.

Ik had ooit een vriend wiens jongere zus met Pasen thuiskwam van de universiteit. Hij had geen andere broer of zus en hij was zo trots op dat meisje, zo vol liefde voor haar, dat hij gewoon barstte van de spanning totdat we haar allemaal konden ontmoeten.

Hij moest die dag werken en kon haar niet ophalen van het vliegveld, dus hadden ze gepland om elkaar later te ontmoeten op het oude landgoed. Hij ging naar binnen en trof haar dood aan nadat ze een schot in haar borst had gekregen, liggend in de slaapkamer die ze twee jaar eerder zo levendig had verlaten. Het lijkt erop dat haar vriendje hartstochtelijk zijn liefde had gezworen toen ze uit elkaar gingen op het vliegveld 1000 kilometer verderop, terwijl hij in het geheim van plan was geweest om de relatie per telefoon te beëindigen zodra ze thuis zou komen. Helaas wist ze niet van wachten op nog een zonsopgang.

Zelfs in haar kist, met haar oude baljurk aan, was haar broer nog steeds trots op haar: “God, wat is ze mooi, hè?” vroeg hij ons. “Ik zei toch dat ze dat was. Ik wou dat je haar had kunnen ontmoeten.”

Er was één ding waar we allemaal zeker van waren. … dat als ze de keuze had om dat moment, die dag te herbeleven … ze voor het leven zou kiezen. Ze zou er niet voor kiezen om een heel leven weg te gooien vanwege één stomme jongen op school. Ze zou er niet voor kiezen om haar lieve broer het trauma te laten doormaken dat de rest van zijn leven doordrong. Ze kon niet voorzien, zoals jongeren dat vaak niet kunnen, dat de herinnering aan die jongen over een paar jaar verleden tijd zou zijn en dat ze zou uitbarsten van vreugde als ze haar diploma bij het afstuderen in ontvangst zou nemen, vol hoge verwachtingen over het leven dat voor haar lag.

Later in mijn eigen leven moest ik de dood van mijn moeder meemaken door medische nalatigheid op de eerste hulp. Ze had jaren bij mij gewoond en ik had die ochtend de hulpdiensten voor haar gebeld. “Ik haat het om naar het ziekenhuis te gaan; ze gaan me waarschijnlijk vermoorden!” grapte ze terwijl we in de woonkamer zaten te wachten tot de ambulance kwam.

Toen ik die avond alleen thuiskwam – een vermoeide, met tranen besmeurde volwassene die zich als een weeskind van 5 voelde – vond ik dat het weer tijd was om mijn belofte na te komen: “Nog één zonsopgang, ma,” fluisterde ik tegen mezelf.

In mijn geval geloof ik dat mijn moeder, vader en mijn hele familie in de hemel zijn. Mijn christelijk geloof overspoelt me elke dag met zegeningen en duwt me om door te gaan, om te blijven vechten; om niet alleen te leven maar om het leven volledig te omarmen. Ik probeer elke ochtend op te staan en te zeggen: “Ik ben hier en God heeft me de kracht gegeven om deze wereld vandaag een beetje gelukkiger te maken! Kijk maar wat ik ga doen!”

Dat wil ik met je delen. Wat er nu ook met je aan de hand is, beloof me dat je het nog één zonsopgang gunt. Als je geen enkele reden kunt bedenken om verder te gaan in deze wereld, weet dan dat je niet de enige bent. Bijna iedereen voelt zich wel eens zo down, maar we komen er wel doorheen.

Neem het kleinste, meest onbeduidende ding dat je kunt bedenken dat je gelukkig maakt en plan om het morgen te ervaren: een dampende kop koffie ‘s ochtends, de manier waarop het zonlicht door de keukengordijnen schijnt, een video op je iPhone die je aan het lachen maakt, een sms’je van een vriend met die domme emoji die je doet glimlachen. Wat het ook is, het maakt deel uit van jouw unieke leven en het is belangrijk.

Het maakt niet uit of je 18 of 81 bent, herinner jezelf eraan dat elke dag een schone lei is om op te schrijven en een nieuw begin. Haal er het beste uit. Laat iemand weten dat je om hem geeft. Wees een schouder om op uit te huilen. Help een vreemde. Glimlach alsof je het meent. Want dit leven, wat er nu ook gebeurt, is het enige dat je zult krijgen. Houd het vast met elke vezel van je wezen, want het is echt elke zonsopgang waard, zelfs als het nu niet zo voelt.

Zelfmoord is wereldwijd een maatschappelijke epidemie en een onthutsende crisis voor de volksgezondheid. Als jij of iemand die je kent zelfmoord overweegt, bel of sms dan 1813 (België) of 113 (Nederland) voor vertrouwelijke, gratis ondersteuning, of neem contact op met een vriend of geliefde.

Gepubliceerd door The Epoch Times (4 maart 2024): Promise Me You’ll Wait for One More Sunrise

Hoe u ons kunt helpen om u op de hoogte te blijven houden

Epoch Times is een onafhankelijke nieuwsorganisatie die niet beïnvloed wordt door een regering, bedrijf of politieke partij. Vanaf de oprichting is Epoch Times geconfronteerd met pogingen om de waarheid te onderdrukken – vooral door de Chinese Communistische Partij. Maar we zullen niet buigen. De Nederlandstalige editie van Epoch Times biedt op dit moment geen betalende abonnementen aan en aanvaardt op dit moment geen donaties. U kan echter wel bijdragen aan de verdere groei van onze publicatie door onze artikelen te liken en te her-posten op sociale media en door uw familie, vrienden en collega’s over Epoch Times te vertellen. Deze dingen zijn echt waardevol voor ons.