Tuesday, 05 Mar 2024
Virginie Joron, lid van het EP en lid van de Commissie juridische zaken. (Ingrid Hoffmann)

“De EU wil haar grenzen openen om zoveel mogelijk migranten op te nemen”

Virginie Joron is lid van het Europees Parlement en lid van de Bijzondere Commissie Covid. De afgelopen maanden en jaren was ze ook getuige van een aantal schandalen waarbij het Parlement en de Europese Commissie betrokken waren. Vandaag praat ze met Epoch Times over deze verschillende zaken.

Begin december publiceerde het mediakanaal Politico lekken waarin een geval van poging tot corruptie van het Europees Parlement door Qatar, Marokko en Mauritanië wordt beschreven. In het artikel wordt met name verwezen naar uitgaven van 3 miljoen euro door Qatar om bijna 300 besluiten van het Europees Parlement te beïnvloeden. Wat betekenen deze nieuwe onthullingen voor jou, een jaar na het schandaal met Eva Kaïli, lid van het Europees Parlement, en haar assistent?

Zoals u zei, kwam deze zaak een jaar geleden aan het licht. Wat mevrouw Kaïli betreft, op het moment dat ze werd ondervraagd door de politie, hield ze zich nogal gedeisd. Vandaag is ze terug in het Parlement en heeft ze haar activiteiten hervat.

Als lid van de Commissie juridische zaken kan ik u vertellen dat er verzoeken waren om de immuniteit op te heffen, welke in feite werden geaccepteerd, en dat parallel aan de onderzoeken de openbare aanklager moest worden vervangen. Er waren dus procedurele problemen. Wat er in feite voor ons is veranderd, is dat er een hele reeks verordeningen zijn ingevoerd om ons te dwingen nog transparanter te zijn, ook al werden we al zeer nauwlettend in de gaten gehouden en moesten we aan een aantal verplichtingen voldoen. Parlementariërs moeten nu voldoen aan nog restrictievere procedures.

Ik wil u eraan herinneren dat het de socialisten waren die op heterdaad werden betrapt. Hun activiteiten werden niet in twijfel getrokken. Dit is nog steeds het geval voor bepaalde leden van het Europees Parlement, zoals Maria Arena (wiens huis werd doorzocht en tegen wie nog steeds een onderzoek loopt bij de Belgische justitie, opmerking van de redactie), die ervan wordt verdacht het alter ego van de heer Panzeri te zijn. Ze is nog steeds lid van het Europees Parlement en blijft zonder problemen werken, alsof er niets is gebeurd.

Dit schandaal is dus onthuld door Politico. We kunnen duidelijk zien dat er corruptiezaken zijn die een directe impact hebben gehad op Europese zaken, dat dit een systeem is dat al een lange tijd bestaat.

De socialisten zaten erachter, maar we wisten het niet, er was geen bewijs, geen directe banden. Ze richtten verenigingen en NGO’s op die bepaalde persoonlijkheden doorgaven. Niemand stelde vragen. Het is duidelijk dat er een soort omerta is. Met andere woorden, als Politico het onderwerp niet aan de orde had gesteld, zou niemand erover gesproken hebben en zou het nu achter ons liggen. Het enige dat voor ons veranderd is, zijn deze nieuwe verplichtingen die ons zijn opgelegd, maar die er uiteindelijk al waren.

Het voormalige parlementslid Panzeri, die het doelwit van het schandaal was, had naar verluidt opgeschept over zijn vermogen om binnen het Parlement te handelen. Qatargate onthult ook de ondoorzichtige manier waarop instellingen werken, waarbij democratische besluitvorming moeilijk te begrijpen is voor de burgers die parlementsleden geacht worden te vertegenwoordigen…

Qatargate is een ernstige zaak omdat het een heel systeem is dat is opgezet tegen een achtergrond van vuil geld en geopolitieke invloed. Het systeem bestond al jaren en er was ook een systeem van verenigingen en ngo’s die hielpen om bepaalde voormalige parlementsleden en publieke figuren te recycleren om Qatar te promoten. Er zijn ook andere landen bij betrokken, zoals Marokko en Mauritanië.

Het fundamentele probleem is dat het Parlement resoluties opstelt die landen buiten de Europese Unie sanctioneren. Het probleem is dat deze resoluties geen rechtskracht hebben, maar wel een politieke impact. Waarom zal het Europees Parlement een resolutie aannemen waarin Bahrein wordt veroordeeld omdat het van mening is dat het land de mensenrechten niet respecteert?

“Ik zag het in Lampedusa, ik ging erheen om te zien wat er gebeurde, om het te onderzoeken. Het is geen zeef, we hebben het niet over een paar migranten die erdoorheen komen, nee, het is een doorgang, een snelweg.”

Waarom veroordeelt het Europees Parlement Egypte omdat het van mening is dat het land de mensenrechten niet respecteert? Is dit de rol van het Europees Parlement? Het Parlement heeft nu een heleboel lobby’s die bepaalde belangen willen verdedigen.

Van de ene op de andere dag kun je in de pers lezen dat Brussel heeft besloten een resolutie aan te nemen om Bahrein te sanctioneren. Het land heeft nergens om gevraagd en wordt nu gesanctioneerd door een resolutie. We moeten ons dus afvragen waarom het Europees Parlement zichzelf deze macht geeft. Dat is de kern van het probleem. Het is ook de reden waarom ik geloof dat elke staat soeverein is, dat elke staat vrij is om zijn eigen beleid te maken. Als we een lijst gaan maken, kunnen we elke ochtend onze tijd besteden aan het bestraffen van het ene of het andere land.

Zo komen we in een onderhandelingssituatie terecht. Dit is waar Qatargate om draait: “Verwijder deze of gene resolutie voor ons.” Om te voorkomen dat alle mensenrechtenactivisten Qatar zouden aanvallen en straffen, kwamen we in deze situatie terecht. Uiteindelijk hebben we dit probleem gecreëerd door onszelf deze macht te geven.

Toont QatarGate niet ook de ondoeltreffendheid of het onvermogen aan van het Europees openbaar ministerie tegen corruptie dat werd opgericht, aangezien het een Belgische openbare aanklager was die de zaak moest behandelen? Sommige leden van het Europees Parlement hekelen vandaag het grote potentieel voor penetratie van het Europees Parlement door buitenlandse lobby’s, staten of andere spelers. Deelt u deze mening?

Brussel is een broeinest van lobbyen en dat zal zo blijven. De speciale commissie van Covid, waarvan ik lid ben, heeft bijvoorbeeld gevraagd om de badges van het Pfizer laboratorium af te nemen, omdat het ongepast werd geacht als ze een hoorzitting niet zouden bijwonen. We vroegen dat de leden van deze lobby’s niet langer toegang zouden hebben, en dit werd geweigerd door de Commissie.

Kortom, aan de ene kant zijn er de individuele verplichtingen van de Parlementsleden, die noodzakelijk en nuttig zijn, en aan de andere kant is er een Commissie die de Verdragen niet toepast. Vandaag zouden we inderdaad naar het Europees Hof van Justitie kunnen stappen. Dat is een mogelijkheid. Maar ik denk dat we eerst moeten onderhandelen en praten, en dat is wat de Europese Ombudsman doet.

En inderdaad, het Europees Openbaar Ministerie is vrij onbestaand. Dit is mij opgevallen bij een onderwerp dat voor mij nog belangrijker is dan QatarGate. Ook al weten we dat dit een gevaarlijke kwestie is voor de democratie, maar nogmaals, het is de corruptie van bepaalde mensen die nu geïdentificeerd zijn, en we moeten niet iedereen over dezelfde kam scheren.

Wat volgens mij ernstiger is, is de corruptie rond PfizerGate. Corruptie die door sommigen is opgezet en geaccepteerd. Ik gebruik hier het woord ‘corruptie’, wat een ernstig woord is, en het is het woord dat de Europese Ombudsman vorige week koos na haar onderzoek naar het wanbeheer van de Commissie.

Ze spreekt over de strijd tegen corruptie en legt de link met het schandaal rond het Pfizer-contract tussen mevrouw Van der Leyen en de sms-berichten die zijn uitgewisseld met de heer Bourla, de CEO van Pfizer, die nog steeds niet zijn overgelegd.

Het werk van de Ombudsman bewijst dat dit onderwerp niet begraven mag worden. Ze presenteerde dit verslag aan de Commissie vrijheden en rechten van de burger, justitie en binnenlandse zaken en op een persconferentie in Brussel. Ze hekelde ook het stilzwijgen van de reguliere media over dit onderwerp. Dus nogmaals mijn felicitaties aan media als de uwe, Epoch Times. Ik feliciteer Politico met haar werk.

QatarGate is een enorme kwestie. Maar volgens mij is het de boom die het bos verbergt, want PfizerGate gaat over miljarden euro’s die ons binden tot 2027, dat is geld van het publiek.

U bent in september naar Lampedusa geweest om de situatie tijdens de migratiegolf te begrijpen. Er was een poging tot onderhandeling en een overeenkomst tussen de EU en Tunesië die mislukte, net voor deze massale migratiegolf. Opiniepeilingen tonen aan dat een meerderheid van de Europeanen (66% in Frankrijk) tegen ongereguleerde immigratie is en deze wil terugdringen. Is de Europese Unie echt effectief op het gebied van immigratie?

In feite wil de Europese Unie gewoon haar grenzen openen om zoveel mogelijk migranten op te nemen. Je kunt dit zien in het migratiepact. Het beste voorbeeld is dat als een land een migrant weigert, het een boete van 20.000 euro moet betalen. Ik ging erheen om te zien wat er ter plaatse gebeurde, om het te onderzoeken. Het is geen zeef, we hebben het niet over een paar migranten die er doorheen weten te komen, nee, het is een corridor, het is een snelweg. We gaan ze halen van de kusten van Libië, we vernielen de kanalen niet, we vernielen de motoren niet, we brengen ze terug en geven ze alles wat ze nodig hebben om zich te vestigen waar ze willen.

En het is normaal, elke dag is het zo, er wordt niets gedaan. Als je op het vliegveld bent, weet je als je een grens overgaat dat je op een gegeven moment je papieren moet laten zien, alles wordt gescand. Hier zien we dat er een grensovergang is, maar er is niets. Er wordt helemaal geen energie besteed om een manier te vinden om ze terug naar huis te sturen.

Dit is wat ik zag op Lampedusa: er was personeel, de Italiaanse douane, het Rode Kruis, normaal gesproken had er een Frontex-agent moeten zijn, maar die was er niet. En trouwens, een voormalige Franse directeur had, toen hij in functie was, geprobeerd de boten terug te dringen. Hij werd ontslagen. Er is geen wil om op te treden tegen deze golven en uiteindelijk geeft de Europese wet wapens en instrumenten aan de verenigingen die bemiddelen en ook medeplichtig zijn aan wat er gebeurt. Er gaan dus heel wat subsidies naar al die ngo’s die tussenbeide komen met schepen. Er is indertijd zelfs een resolutie ingediend in het Parlement door Raphaël Glucksmann om NGO’s te beschermen. Gelukkig werd die verworpen… maar er is een echte wil om deze golven te bevoordelen.

Viktor Orban, die een muur wil bouwen, wordt nu gestraft. Zijn hele beleid wordt gestraft omdat hij, samen met Polen, als een van de enige landen weigert het immigratiepact uit te voeren. Het moet gezegd worden dat het ook aan Polen en Hongarije te danken is dat dit immigratiepact er nog niet is, want het ligt al sinds 2019 in de la. Voor mij is dit pact de sleutel tot nog meer migratie op ons continent.

In zekere zin beschermen hun posities ons. Ze blokkeren de situatie, maar het is waar dat in het Europees Parlement de Parlementsleden, de meerderheid van de Parlementsleden, afgezien van ons in de Fractie Identiteit en Democratie, voor migratie zijn.

Ik zag in Lampedusa dat dit economische migranten zijn, politieke migranten. Nu hebben ze het zelfs over klimaatmigranten, om te proberen de situatie nog aanvaardbaarder te maken.

Een andere belangrijke kwestie waarover in februari wordt gestemd, is de digitale identiteitsportefeuille, een digitaal hulpmiddel dat beschikbaar is voor de Europeanen en waarin persoonlijke gegevens zoals identiteit, rijbewijs, eventueel een betalingsfaciliteit en gezondheidsgegevens worden opgeslagen. Moeten we vraagtekens zetten bij het feit dat onze identiteit samen met dergelijke persoonlijke gegevens wordt opgeslagen op servers in Brussel?

Samengevat is het Europese digitale identiteitspaspoort, of ID Wallet, een instrument waarmee burgers hun identiteitskaart, rijbewijs, vaccinaties en medische gegevens kunnen samenvoegen.

De Commissie zegt dat het optioneel en niet-bindend is en dat het bijvoorbeeld een Franse burger in staat zal stellen om een medisch voorschrift in Italië te gebruiken. Op papier is het idee prima, maar de vraag is: wie gaat deze gegevens beheren?

We weten allemaal dat het beheer van gezondheidsgegevens goud waard is. Het probleem is dat de meeste datacenters Amerikaans zijn, en als ze eenmaal onder Amerikaanse vlag varen, kunnen ze onze gezondheidsgegevens naar eigen inzicht gebruiken. We zijn er niet in geslaagd om gegevenssoevereiniteit, en dus gegevensbescherming, te verdedigen.

Dat is wat ik heb betoogd in de commissie: er is geen probleem als het administratief, optioneel en gratis is. Aan de andere kant weet ik, omdat ik 20 jaar in de verzekeringsbranche heb gewerkt, hoe het is om ziektekostenverzekeringen samen te stellen. Als een verzekeraar een medisch dossier voor zich heeft, kunnen ze weten welke ziektes iemand heeft en zo kunnen ze als verzekeraar iemand uitsluiten of de prijs van een bepaalde dekking verhogen.

Voor mij zijn gezondheidsgegevens heilig. Ter herinnering: met het gezondheidspaspoort hebben we gezien dat er pogingen werden gedaan om het medisch dossier van mensen te bagatelliseren door vaccinatiestatus toe te wijzen en te controleren. Anderhalf jaar lang werd de gezondheidstoestand van mensen gebagatelliseerd, en nu wordt het opgenomen in deze Wallet, waarbij ons wordt verkocht dat het voor ons welzijn is, om ons leven gemakkelijker te maken. We moeten niet vergeten dat we nog steeds midden in een crisis zitten. Ook al praten we er niet elke dag over, deze crisiscontext bestaat nog steeds, ondanks het feit dat de pandemie niet meer onder ons is, is er nog steeds een vaccinatiestrategie.

Tijdens de Covid-crisis hadden we wat ik zou omschrijven als een autoritair regime. Het feit dat we tools hebben die al deze gegevens bevatten is problematisch, ten eerste omdat het beheer van deze gegevens openstaat voor de publieke en de private sector, zelfs als deze laatste ‘gecertificeerd’ is. Als Microsoft onze gegevens beheert, zijn ze nog steeds privé, zelfs als ze ‘gecertificeerd Frankrijk’ zijn. We hebben het tenslotte over gegevens die de Verenigde Staten passeren en vervolgens worden doorverkocht aan verzekeraars, bankiers, wetenschappelijke onderzoekers—het is onmogelijk om te weten… Alles is mogelijk in deze wereld. Voor mij zijn gezondheidsgegevens de rode lijn. Waarom geen diploma’s, waarom geen huurcontracten, waarom geen identiteitskaarten, maar niet de gezondheidsgegevens?

Gepubliceerd door The Epoch Times (21 december 2023): « L’UE cherche à ouvrir les frontières pour accepter le maximum de migrants », affirme Virginie Joron

Hoe u ons kunt helpen om u op de hoogte te blijven houden

Epoch Times is een onafhankelijke nieuwsorganisatie die niet beïnvloed wordt door een regering, bedrijf of politieke partij. Vanaf de oprichting is Epoch Times geconfronteerd met pogingen om de waarheid te onderdrukken – vooral door de Chinese Communistische Partij. Maar we zullen niet buigen. De Nederlandstalige editie van Epoch Times biedt op dit moment geen betalende abonnementen aan en aanvaardt op dit moment geen donaties. U kan echter wel bijdragen aan de verdere groei van onze publicatie door onze artikelen te liken en te her-posten op sociale media en door uw familie, vrienden en collega’s over Epoch Times te vertellen. Deze dingen zijn echt waardevol voor ons.