Commentaar
Is er een probleem met het hoger onderwijs in de Verenigde Staten?
Het aantal inschrijvingen aan universiteiten is tussen 1970 en 2010 meer dan verdubbeld, maar tussen 2010 en 2021 met 15 procent gedaald. Wat betekent dit voor middelbare scholieren die twijfelen over een universitaire opleiding?
Stel je voor dat je een laatstejaars middelbare scholier bent in de Verenigde Staten; het is een belangrijk jaar vol grote beslissingen. Wat ga je doen met de rest van je leven? Je ouders, leraren en vrienden hebben het allemaal over de universiteit en de kansen die het hoger onderwijs biedt.
Je vindt de school die je wilt en schrijft je in. Goed nieuws: je bent toegelaten! Op de eerste lesdag loop je de campus van je universiteit op en zie je een merkwaardige tegenstrijdigheid. Je klasgenoten hebben de nieuwste technologie, studeren aan een instelling met een overvloed aan middelen en hebben toegang tot meer informatie dan welke generatie dan ook in de geschiedenis. Toch blijkt uit onderzoek na onderzoek dezelfde verontrustende realiteit: ze zijn angstiger, depressiever en meer dan ooit tevoren ontbreekt het hen aan een zinvol doel.
De symptomen zijn overal zichtbaar. De gemiddelde SAT-scores daalden van 1060 in 2021 naar 1024 in 2024, wat wijst op een consistente daling over meerdere jaren. Geestelijke gezondheidscrises teisteren onze campussen. Afgestudeerden komen terecht op een arbeidsmarkt waar slechts 31 procent in de Verenigde Staten aangeeft betrokken te zijn bij hun werk, terwijl 52 procent niet betrokken is en 17 procent zich zelfs actief afzijdig houdt. Ondanks ongekende toegang tot formeel onderwijs – een voorrecht dat voor de meeste mensen door de geschiedenis heen ondenkbaar was – produceren we een generatie die leren ‘saai’ vindt en werk zinloos.
Er lijkt iets fundamenteels mis te zijn met het onderwijs in Amerika. En het voelt alsof het om een maatschappelijke kwestie gaat. Deze uitdaging gaat niet alleen over budgetten of technologie, maar over het herstellen van de basis van het onderwijs: karakter, moraliteit en betekenis. Misschien is de echte vraag niet of we het ons kunnen veroorloven om deze visie na te streven, maar of we het ons kunnen veroorloven om dat niet te doen.
Moderne onderwijsinstellingen zijn opmerkelijk efficiënt geworden in het afleveren van afgestudeerden die kunnen werken met spreadsheets, rapporten kunnen schrijven en instructies kunnen opvolgen. Wat ze grotendeels hebben opgegeven, is het cultiveren van karakter: het ontwikkelen van mensen die zowel rechtschapen als bekwaam zijn, die naast vaardigheden ook deugden bezitten.
Deze transformatie is niet van de ene op de andere dag gebeurd. Een groot deel ervan is terug te voeren op de invloed van onderwijskundige John Dewey, wiens filosofie het onderwijs verschoven heeft van focus op karaktervorming naar utilitaire doelen. Hoewel sommige aspecten van Dewey’s benadering – zoals ervaringsgericht leren en kritisch denken – hun waarde behouden, heeft zijn bredere invloed ertoe bijgedragen dat waarden worden behandeld als “sociaal geconstrueerd en relatief” in plaats van objectief waarneembare waarheden die het nastreven waard zijn.
Op veel universiteitscampussen in de Verenigde Staten worden studenten steeds vaker aangeduid als ‘klanten’ en ‘cliënten’ in plaats van als ‘studenten’ die worden begeleid door professoren. Succes wordt vaak gemeten aan de hand van de grootte van de beurs en het salaris van afgestudeerden, maar even belangrijk is de vraag: wat voor soort mensen worden onze afgestudeerden?
Wanneer onderwijs en materiële ambities los komen te staan van karaktervorming, heeft dat gevolgen voor de hele samenleving: afnemend vertrouwen, ethische misstanden in leiderschap en een generatie die weliswaar professioneel competent is, maar vaak niet beschikt over het morele kompas dat nodig is om complexe uitdagingen het hoofd te bieden of een zinvolle bijdrage te leveren aan het algemeen belang.
De mensen uit de oudheid begrepen iets wat wij zijn vergeten. In traditionele tijden was de academische wereld bedoeld om mensen te helpen begrijpen wat waar, goed en mooi is. Onderwijs voedde het enige instrument dat we werkelijk bezitten: ons denkvermogen. Het doel was nooit voorbereiding op een baan, maar verlichting tot transcendente idealen die een zinvol leven konden inspireren.
Bedenk eens hoe vervreemd studenten zich tegenwoordig voelen. Wat impliciet tot uiting komt in uitspraken als “Wanneer ga ik dit ooit gebruiken?” is eigenlijk de hoop op een diepgaande beweegreden om te leren. Studenten verlangen naar een transcendente reden om te studeren, maar missen de woorden om dat uit te drukken, dus noemen ze het “saai”.
Er is een hogere reden voor school: om een mens te worden, verlicht door intellectuele wijsheid en rationaliteit, wiens geest opgewassen is tegen welk probleem dan ook. Het is om een intelligent, bedachtzaam en interessant persoon te worden wiens succes een gevoel van voldoening in het hart voedt.
Confucius merkte meer dan 2000 jaar geleden op: “Als iemand driehonderd gedichten kan reciteren, maar niet in staat is om een hem toevertrouwde officiële taak uit te voeren en initiatief te tonen wanneer hij naar het buitenland wordt gestuurd, wat heeft die persoon dan aan al die gedichten?”
Echt onderwijs moet een evenwicht vinden tussen het opvolgen van bevelen en het tonen van initiatief, tussen zelfbeheersing en creatieve besluitvorming.
Zoals Socrates leerde, zijn er twee soorten vrijheid. Er is de vrijheid van licentie – doen wat men wil, wanneer men wil, met zo min mogelijk beperkingen. Ware vrijheid is autonomie — van het Griekse auto-nomos, wat “zelfwet” betekent: het vermogen om persoonlijke doelen en normen te ontwikkelen die verder reiken dan maatschappelijke verwachtingen. Het is het bezitten van een innerlijke wet van het hart, verbonden met zelfbeheersing en bewuste besluitvorming.
Het onderwijs moet opnieuw erkennen dat mensen een spirituele aard hebben, en authentiek onderwijs moet de ziel aanspreken, niet alleen het intellect. Waar anderen onderwijs vooral zien als een middel om macht, status of materieel succes te verwerven, zien wij het als een weg naar zelfoverstijging – een beweging voorbij egocentrische verlangens naar een hoger doel.
Dit is geen anti-materialistische romantiek. Wij vinden dat alle afgestudeerden professioneel succesvol moeten zijn en een zinvolle bijdrage moeten leveren aan het economische leven. Maar we moeten er ook naar streven dat ze dat doen vanuit een fundament van morele helderheid en een transcendent doel dat veerkracht, richting en het vermogen biedt om de mensen om hen heen te verheffen. Dat beschouwen wij als de ware maatstaf voor succes in het onderwijs.
Het doel is wat Plato beschreef in “De Republiek”: de vrije kunsten dienen als “dienstmeiden en helpers” die “het oog van de ziel omhoog richten” naar het goddelijke. Door middel van literatuur, geschiedenis, filosofie, retoriek, wiskunde, wetenschap en kunst leren studenten de goddelijke verlichting te zien die in alle dingen aanwezig is.
Wanneer onderwijs zowel deugdzaamheid als bekwaamheid cultiveert, wanneer het naast capaciteiten ook karakter ontwikkelt, produceert het leiders die niet alleen professioneel succesvol zijn, maar ook de mensen om hen heen inspireren. Het creëert burgers die in staat zijn tot zelfbestuur, innovators die door meer dan alleen winst worden gedreven, en mensen die betekenis vinden voorbij materiële verrijking.
Een uitnodiging aan gezinnen die meer zoeken dan alleen een voorbereiding op een baan voor hun kinderen, aan opvoeders die het nobele doel van hun beroep willen herstellen, en aan iedereen die voelt dat er te veel op het spel staat voor een onvolledig onderwijs. Samen kunnen we een generatie opvoeden die zowel deugdzaamheid als bekwaamheid bezit – klaar om niet alleen de wereld te navigeren zoals die is, maar ook om de wereld te vormen zoals die zou moeten zijn.
De standpunten in dit artikel zijn de mening van de auteur en geven niet noodzakelijkerwijs de mening van The Epoch Times weer.
Gepubliceerd door The Epoch Times (8 oktober 2025): The Hidden Crisis in Our Classrooms: Why Education Without Character Is Failing America
