Thursday, 18 Apr 2024
Badge van het Staatsveiligheidscomité van de USSR (KGB)

Democratieën staan machteloos tegenover de erfenissen van KGB-achtige structuren

Opinie

Voor leiders en regeringsleden onder de vijftig jaar zijn de communistische regimes niet meer dan een hoofdstuk in de geschiedenisboeken. Een ernstige vergissing. Vijfendertig jaar na de val van de Berlijnse Muur, toen alles ons deed geloven dat de historische parenthese van het communisme voor eens en voor altijd was afgesloten, wordt de vrije wereld nog steeds geconfronteerd met de hardnekkige invloed van zijn voortzetters.

De netwerken van de erfgenamen van het communisme produceren een veelheid aan libertaire projecten en behouden een onaangetaste invloed op de nationale economieën. De oude staatsveiligheidsdiensten hebben hun macht behouden, zelfs nu er nieuwe vormen van bestuur zijn ontstaan.

De slachtoffers van het communisme lopen in de miljoenen. Deskundigen schatten dat communistische regimes meer dan 100 miljoen van hun eigen burgers hebben vermoord, veel meer dan alle andere genociden uit de recente geschiedenis bij elkaar. Maar wat de communistische regimes des te meer afschuwelijk maakte, was het nationale apparaat dat speciaal was opgezet om individuele vrijheden te beperken en te onderdrukken.

Staatsveiligheidsdiensten speelden een centrale rol in dit apparaat. Zij belichaamden het meest gevreesde en wrede deel van communistische regimes. De KGB (Sovjet-Unie), de Stasi (Oost-Duitsland), de Securitate (Roemenië), de “StB” (Statni Bezpecnost) in Tsjechoslowakije of de “DS” (Comité voor Staatsveiligheid) in Bulgarije waren de afkortingen die het meest gevreesd werden door verschillende generaties mannen en vrouwen.

Vanaf de jaren ’70, na de Praagse Lente van 1968, werd de Stasi met zijn personeel, financiële en technische middelen de belangrijkste partner van de KGB. Toen de Stasi in 1989 verdween, had het ongeveer 280.000 agenten in dienst. Haar macht was zonder vergelijk: zelfs de KGB had slechts één informant per 595 burgers in dienst; in Oost-Duitsland was dat er één per 180.

In Roemenië, onder de communistische dictatuur, oefende het Departement van Staatsveiligheid (Departamentul Securității Statului), of “Securitate”, permanente terreur uit over haar burgers. Het had het op twee na grootste archief (na de KGB en de Stasi) over haar burgers en was de meest meedogenloze geheime dienst in Europa, met meer dan 10.000 slachtoffers op zijn naam.

China is een speciaal geval. Guojia Anquanbu, of kortweg Guoanbu, is het Chinese inlichtingen-, veiligheids- en geheime politieagentschap dat verantwoordelijk is voor contraspionage, buitenlandse inlichtingendiensten en politieke veiligheid. Het werd in 1983 opgericht onder leiding van Deng Xiaoping en wordt eenenveertig jaar later nog steeds beschouwd als een van de machtigste agentschappen. Geen enkel domein op het gebied van politiek, economie, maatschappij, industrie, cultuur of vijandige propaganda ontsnapt aan zijn controle.

Nationale veiligheidswetten hebben de Guoanbu uitgebreide bevoegdheden gegeven. De inlichtingenwet van 2017 vereist bijvoorbeeld dat Chinese bedrijven en burgers “samenwerken met, steun verlenen aan of bijstand verlenen aan nationale inlichtingendiensten”. De wet vereist ook dat infrastructuurbeheerders de persoonlijke gegevens van hun gebruikers in China opslaan en hun apparatuur laten controleren. Als gevolg hiervan zijn telecom- en IT-operators in China verplicht om samen te werken met de autoriteiten.

De plotselinge verdwijning van de Sovjet-Unie in december 1991 werd een zeer riskante periode voor de meeste van deze agentschappen, maar het werd ook een zeer succesvolle transformatie. Het overleven van de staatsveiligheidsdiensten bewees dat geen enkele bevrijding vanzelfsprekend is. Sinds de jaren 90 van de vorige eeuw zijn corruptie van het politieke en justitiële systeem, financiële en investeringsfraude, afpersing, manipulatie van verkiezingen en bescherming van grootschalige smokkel, wapen- en drugshandel hun specialiteit geworden.

De meeste van deze agentschappen hebben zich aangepast aan het nieuwe pro-democratische politieke klimaat en zijn erin geslaagd om aanzienlijke voordelen te behalen, zonder ooit de controle over toezichtstructuren of financiële stromen te verliezen. Samengesteld uit gedisciplineerde, goed opgeleide mensen, had geen enkele andere structuur hun effectiviteit kunnen evenaren in de beginjaren van de democratie in Oost-Europa. Onder het mom van het verdedigen van nationale belangen zijn de oude veiligheidsdiensten blijven bestaan wat heeft geleid tot het uitbreiden van hun macht over de besluitvorming tot op de dag van vandaag.

Westerse en Amerikaanse democratieën hebben hun rol en invloed grotendeels onderschat en negeerden liever hoe schadelijk deze veiligheidsdiensten zijn op lange termijn. In sommige gevallen hebben ze hun acties zelfs door de vingers gezien, met als doel de Oost-Europese landen in hun kielzog te houden door ze geleidelijk aan de invloed van Rusland te onttrekken.

Hierdoor konden de erfgenamen van de communistische terreurorganisaties ongestraft hun financiële en politieke macht vergroten. Op dit moment bekleden de afstammelingen van de hoge ambtenaren, die in het verleden verantwoordelijk waren voor deze agentschappen, posten als minister, burgemeester, ambassadeur, enz. Deze keten van politieke en economische invloed, vakkundig georkestreerd en in stand gehouden door netwerken van voormalige staatsveiligheidsagenten die in symbiose werken met figuren uit de georganiseerde misdaad, kent geen voorspelbaar einde. Deze voor hen florerende combinatie is desastreus voor het geloof van de bevolking in democratische waarden.

In de afgelopen decennia zijn de voormalige Oostbloklanden gestagneerd om drie belangrijke redenen: ten eerste, door het ondermijnen van de fundamenten van de rechtsstaat door corruptie, is onrechtvaardigheid blijven doorwerken in de samenleving, wat een belangrijke factor is geweest in demotivatie, apathie en verminderde sociale betrokkenheid. Ten tweede heeft de onzekerheid over de basisrechten investeringen vertraagd, zelfs als ze op het hoogste politieke niveau waren goedgekeurd. Ten derde werden massale bankleningen en financiële steun van de Europese Unie alleen toegekend aan partners die geselecteerd werden door de topambtenaren van deze voormalige staatsveiligheidsdiensten. Van zodra hun opvolgers aan de macht kwamen, kreeg hun natuurlijke en gelegaliseerde brutaliteit vorm via de arbitraire acties van belastingdiensten of openbare aanklagers die voor hen werkten.

Hun partnerschappen en de export van hun methodes naar de landen van de Europese Unie en de Verenigde Staten blijven een tastbare bedreiging voor de westerse samenlevingen. Het verzuim om zich krachtiger te verzetten tegen hun illegale methodes en praktijken was een beoordelingsfout die bijdroeg tot de verzwakking van democratieën.

Maar sinds de COVID-19 pandemie hebben we opnieuw behoefte aan een stap terug. Bepaalde elites in de Westerse wereld zijn steeds meer geneigd om te geloven dat een strakkere en strengere controle van de bevolking hen oneindige macht zal garanderen. Zelfs in de stoutste dromen van voormalige communistische leiders zouden ze nooit gedacht hebben dat ze burgers een certificaat konden opleggen waarmee ze een brood konden gaan kopen, zoals dat het geval was tijdens de opeenvolgende lockdowns.

De toekomst zit vol valkuilen die erop gericht zijn burgers nog meer van hun vrijheid te beroven. De volgende stappen zullen draaien om digitale identiteit en digitale valuta, waarover momenteel wordt gediscussieerd als middel om de klimaatcrisis te bestrijden. Aangezien de weg naar de hel geplaveid is met goede bedoelingen, zal dit waarschijnlijk ontaarden in een nieuwe vorm van autoritarisme met communistische trekjes, centrale planning en meer controle over het privéleven van mensen. Zonder adequaat antwoord stevenen we af op de “verchinezing” van onze wereld.

De meningen in dit artikel zijn die van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (1 maart 2024): Les démocraties démunies face aux héritiers des structures KGBistes

 

Hoe u ons kunt helpen om u op de hoogte te blijven houden

Epoch Times is een onafhankelijke nieuwsorganisatie die niet beïnvloed wordt door een regering, bedrijf of politieke partij. Vanaf de oprichting is Epoch Times geconfronteerd met pogingen om de waarheid te onderdrukken – vooral door de Chinese Communistische Partij. Maar we zullen niet buigen. De Nederlandstalige editie van Epoch Times biedt op dit moment geen betalende abonnementen aan en aanvaardt op dit moment geen donaties. U kan echter wel bijdragen aan de verdere groei van onze publicatie door onze artikelen te liken en te her-posten op sociale media en door uw familie, vrienden en collega’s over Epoch Times te vertellen. Deze dingen zijn echt waardevol voor ons.