Commentaar
De recente topontmoeting tussen Trump en Xi in Peking werd gekenmerkt door grootse ceremonies, rode lopers en diplomatiek vertoon, maar leverde geen grote doorbraken op. Daardoor hebben sommige media en analisten ruimte gekregen om vertekende verhalen te verspreiden over de betrekkingen tussen de Verenigde Staten en China, het conflict met Iran en de mondiale machtsverhoudingen.
Hier volgt een nuchtere ontkrachting van de drie meest misleidende mythes.
Mythe 1: De oorlog met Iran heeft de Verenigde Staten verzwakt en Trump zocht hulp bij China
Critici beweren dat het conflict de Amerikaanse strijdkrachten heeft uitgeput, voorraden munitie heeft verminderd die nodig zijn voor een eventuele crisis rond Taiwan, de Straat van Hormuz gesloten hield en de benzineprijzen in de Verenigde Staten heeft opgedreven. Tegelijkertijd zouden China’s strategische reserves en investeringen in groene energie het land hebben beschermd en zelfs zijn geopolitieke invloed hebben vergroot. De verzoenende taal van president Donald Trump tegenover de Chinese leider Xi Jinping wordt daarbij aangehaald als bewijs dat een verzwakte president steun zocht bij China.
De Verenigde Staten hebben inderdaad kosten moeten dragen, waaronder hogere energieprijzen die de inflatie aanwakkeren. Maar het is misleidend om de zwaardere gevolgen voor China te negeren. Ondanks de investeringen in groene energie blijft China ’s werelds grootste olie-importeur, terwijl het verbruik nog steeds stijgt. Het grootste deel van die olie komt uit het Midden-Oosten via de Straat van Hormuz.
Sinds het begin van dit jaar hebben de maatregelen van de regering-Trump — waaronder de verwijdering van Nicolás Maduro uit Venezuela en militaire operaties samen met Israël tegen Iran — de toegang van Peking tot afgeprijsde ruwe olie uit belangrijke bronnen beperkt. Daardoor hebben stijgende olie- en gasprijzen een aanzienlijke impact gehad op de Chinese maakindustrie. De export vertraagde, fabrieken sloten hun deuren en de consumentenbestedingen kwamen onder druk te staan.
Het is dan ook redelijk te concluderen dat het conflict met Iran China harder heeft getroffen dan de Verenigde Staten. Dat verklaart waarom China er bij Iran op aandrong de Straat van Hormuz zo snel mogelijk te heropenen vóór de top tussen Trump en Xi.
De oorlog toonde bovendien de militaire superioriteit van de Verenigde Staten, terwijl tekortkomingen in materieel dat aan China wordt gelinkt aan het licht kwamen. Slechts enkele dagen voor de top kregen de voormalige defensieministers Wei Fenghe en Li Shangfu voorwaardelijke doodstraffen wegens omkoping en corruptie — een duidelijk teken van Xi’s gebrek aan vertrouwen in de gevechtskracht en loyaliteit van het Volksbevrijdingsleger.
Trumps lovende woorden over Xi passen in het patroon van zijn eerste ambtstermijn: persoonlijke complimenten gecombineerd met harde maatregelen. Destijds prees Trump Xi terwijl hij tegelijkertijd een handelsoorlog tegen China begon en het Chinese consulaat in Houston liet sluiten.
Vorige maand, terwijl Trump zich in vriendelijke bewoordingen over Xi uitliet, ondernamen de Verenigde Staten ook belangrijke stappen tegen Chinese agenten. Eileen Wang, burgemeester van Arcadia in Californië, stemde ermee in schuld te bekennen aan het optreden als illegale agent voor China. In New York werd Lu Jianwang veroordeeld voor het runnen van een geheime Chinese “politiepost”.
Voordat de Amerikaanse delegatie Peking verliet, werden alle door China verstrekte voorwerpen — waaronder badges, legitimatiebewijzen, souvenirs, geschenkzakken en vooral wegwerptelefoons — weggegooid in een afvalcontainer naast Air Force One. De instructie was duidelijk: niets van Chinese oorsprong mocht mee aan boord. Die voorzorgsmaatregel was bedoeld om mogelijke hack- of volgoperaties door Chinese actoren te voorkomen, zeker omdat China wordt beschouwd als de actiefste en meest gedurfde staatsactor op het gebied van cyberspionage.
Deze ontwikkelingen laten zien dat retoriek vooral theater is. President Trump en zijn team beschouwen China als een serieuze tegenstander en zijn bereid die uitdaging rechtstreeks aan te gaan.
Mythe 2: China is een opkomende macht, de Verenigde Staten zijn in verval
Xi verwees in zijn opmerkingen naar de “Val van Thucydides” — een concept dat populair werd gemaakt door Harvard-professor Graham Allison. Daarbij riep hij het beeld op van het oude Athene tegenover Sparta om te suggereren dat een tanend Amerika, bang voor een opkomend China, uiteindelijk tot een conflict zou kunnen komen, vooral over Taiwan.
Deze voorstelling van zaken negeert echter de groeiende binnenlandse problemen waarmee China onder Xi wordt geconfronteerd: een instortende vastgoedmarkt, verlammende schulden bij lokale overheden, een zelf veroorzaakte demografische crisis als gevolg van het eenkindbeleid, hoge jeugdwerkloosheid en een surveillancestaat die innovatie afremt. Hoewel China vooroploopt op het gebied van elektrische voertuigen, zonne-energie en bepaalde AI-hardware, zijn die successen onvoldoende om de zwakte van de rest van de economie te compenseren.Volgens deze analyse wijzen al deze factoren erop dat China eerder een structurele neergang doormaakt dan een onstuitbare opmars beleeft.
Xi’s historische vergelijking is bovendien ironisch: Athene was een democratie, terwijl China een autoritaire eenpartijstaat is.
De Verenigde Staten beschikken nog altijd over duidelijke voordelen op het gebied van energie-onafhankelijkheid, innovatiekracht, vrije markten en de rechtsstaat. Trump arriveerde in Peking met ongeveer zeventien topbestuurders van bedrijven die samen een beurswaarde van circa 16 biljoen dollar (13,8 biljoen euro) vertegenwoordigen — meer dan het volledige bruto binnenlands product van veel landen. Dat vormt een krachtige demonstratie van de economische slagkracht van de Verenigde Staten.
Ook Xi’s ontvangst van Trump ondermijnt zijn eigen verhaal dat “Amerika in verval is”. Xi behandelt leiders van landen die hij als zwakker beschouwt vaak als ondergeschikten — zie de recente diplomatieke vernedering van de Britse premier Keir Starmer. Trump daarentegen werd ontvangen met alle staatsie die daarbij hoort, inclusief een zeldzame persoonlijke rondleiding door het afgeschermde leiderschapscomplex Zhongnanhai.
Een Chinese gebruiker van X merkte op: “Eigenlijk zouden Chinezen Trump dankbaar moeten zijn. Zonder zijn bezoek aan China zouden gewone Chinezen waarschijnlijk nooit hebben gezien hoe Zhongnanhai eruitziet. Je komt niet eens door de poort van Xinhua.”
Het lijkt erop dat Xi’s pogingen om Trump te vleien weleens averechts kunnen hebben gewerkt.
Mythe 3: De top was een mislukking omdat er geen grote doorbraken waren
Hoewel Trump sprak over mogelijke Chinese aankopen van Boeing-vliegtuigen en Amerikaanse sojabonen, eindigde de langverwachte top zonder grote doorbraak. Critici bestempelden de bijeenkomst als een mislukking vanwege het uitblijven van omvangrijke akkoorden over handel, Iran, Taiwan of technologie.
Tegelijkertijd betekende het uitblijven van grote aankondigingen ook dat er geen onverstandige concessies werden gedaan op kernbelangen van de Verenigde Staten. Tijdens de top waarschuwde Xi Trump dat een verkeerde aanpak van Taiwan zou kunnen leiden tot “een uiterst gevaarlijke situatie”. Toch veranderden noch Xi’s vleierij, noch zijn dreigementen het officiële Amerikaanse standpunt over Taiwan. Xi’s nadruk op Taiwan zou zelfs averechts kunnen hebben gewerkt. Tijdens de terugvlucht verklaarde Trump dat hij eerst met de Taiwanese president Lai Ching-te zou spreken voordat hij een besluit neemt over een groot pakket wapenverkopen. Een rechtstreeks gesprek tussen de presidenten van de Verenigde Staten en Taiwan zou sinds 1979 zonder precedent zijn en Xi op zichzelf al woedend maken.
De recente top tussen Trump en Xi laat zien hoe diplomatie tussen grootmachten werkt: oppervlakkige vleierij en indrukwekkende ceremonies verhullen een onderliggende houding van vastberadenheid en waakzaamheid. Verhalen over Amerikaans verval en de onvermijdelijke opkomst van China negeren volgens deze analyse de concrete stappen die de regering-Trump heeft gezet, waaronder het benutten van energie als machtsmiddel, maatregelen tegen spionage en de aanzienlijke binnenlandse beperkingen waarmee Peking kampt.
Gezien China’s reputatie van het ondertekenen van overeenkomsten die het later niet volledig naleeft — zoals bij het handelsakkoord van Fase Eén — blijven gematigde verwachtingen, consistente druk en een realistische vorm van betrokkenheid volgens de auteur de verstandigste aanpak voor Amerikaans strategisch succes op de lange termijn.
Oorspronkelijk gepubliceerd op Confucius Never Said; herdrukt met toestemming van The Daily Signal, een publicatie van The Heritage Foundation.
Gepubliceerd door The Epoch Times (4 juni 2026): Debunking 3 Myths From the Trump-Xi Summit
