De opvoedingsstijl is de afgelopen generaties geëvolueerd van strenge controle naar een tolerante, stimulerende aanpak, en auteur Joe Newman heeft zich in de discussie gemengd om een evenwichtiger koers uit te stippelen die zowel het gezag van de volwassene als de autonomie van het kind respecteert.
In zijn in eigen beheer uitgegeven boek ‘Raising Lions: The Art of Compassionate Discipline’ beschrijft Newman hoe de moderne cultuur – in haar streven om zelfstandigheid en emotioneel bewustzijn te bevorderen – het ouderlijk gezag heeft verzwakt en eigenzinnige kinderen heeft aangemoedigd.
Op basis van zijn jarenlange ervaring in het werken met kinderen die vaak als lastpakken worden gezien, schreef Newman dat het meeste probleemgedrag bij jongeren kan worden teruggedrongen door het veranderen van de manier waarop de volwassenen om hen heen zich gedragen.
Volgens Newman gedijen kinderen wanneer volwassenen hun gezag terugwinnen zonder te moraliseren. Wanneer temperamentvolle jongeren – die hij als ‘leeuwen’ beschouwt – met zelfvertrouwen en structuur worden begeleid, waarbij ook hun onafhankelijkheid wordt gerespecteerd, ontwikkelen ze de zelfregulering die nodig is voor hun psychisch welzijn.
Succes vanuit de basis
Het boek ‘Raising Lions’ begon als een in eigen beheer uitgegeven project. In het begin verkocht Newman slechts een paar honderd exemplaren, maar al snel merkten leraren in hun klaslokalen hoe krachtig zijn praktische wijsheid was en begonnen ze het boek aan te bevelen bij collega’s en ouders.
Steeds meer scholen vroegen Newman om hun personeel te trainen, en zijn kleine, onafhankelijke initiatief is uitgegroeid tot een beweging onder onderwijzers en gezinnen.
In het onderzoek van het project werd verwezen naar een studie uit 2018 van de Universiteit van Californië in Santa Barbara, waaruit bleek dat het afwijkende gedrag in klaslokalen waar zijn methode werd toegepast met bijna 50 procent was afgenomen.
Newmans persoonlijke ervaringen geven zijn ideeën een uniek perspectief. Als kind werd bij hem ADHD vastgesteld, kreeg hij Ritaline voorgeschreven en werd hem vaak voorgehouden dat zijn gedrag afwijkend was.
Jarenlang droeg hij die stempel, zonder goed te weten hoe hij zijn energie kon loskoppelen van de kritiek die daarmee gepaard ging.
Als volwassene ging Newman aan de slag met kinderen wiens problemen hem aan zijn eigen ervaringen deden denken. Daarbij besefte hij dat dezelfde intensiteit die hij vroeger als een probleem zag, een kracht kon worden als die op een standvastige en empathische manier werd begeleid.
Volgens Newman tasten kinderen grenzen af om hun omgeving te leren begrijpen, en volwassenen die daarop reageren met structuur, consistentie en kalmte, bieden de stabiliteit die kinderen nodig hebben om zelfbeheersing te ontwikkelen.
Ongewenst gedrag in een ander daglicht stellen
Een van de meest opvallende kenmerken van zijn methode is de niet-bestraffende ‘pauze’-aanpak, die hij ontwikkelde toen hij met emotioneel labiele en impulsieve kinderen werkte op een zomerkamp in Pennsylvania.
Hij bedacht een systeem waarmee kinderen die zich misdroegen even konden pauzeren, zich konden herpakken en weer bij de groep konden aansluiten, zonder dat ze daarvoor werden vernederd of uitgescholden.
Als een kind zich misdroeg, zei hij gewoon: ‘Ik wil dat je even een pauze neemt.’ Hij hield geen preek, herhaalde hun wangedrag niet en ging niet moraliseren.
Als de weerstand aanhield, verlengde hij op kalme wijze de pauze of gaf hij hen even een andere plaats, waarbij hij een neutrale toon aanhield. Na verloop van tijd leerden de kinderen zichzelf te beheersen zonder in opstand te komen of wrok te koesteren.
Als tiener had Newman vaak ruzie met zijn vader over kleine klusjes, zoals de vuilnis buiten zetten. De herhaalde opmerkingen van zijn vader, die bedoeld waren om hem te helpen, wekten juist een opstandige houding op. Elke nieuwe aansporing gaf hem het gevoel dat hij het niet kon, alsof de woorden van zijn vader hem de kans ontnamen om zelfstandig te handelen.
Volgens Newman kan moraliseren, zelfs als het goed bedoeld is, het gevoel van autonomie bij een eigenzinnig kind ondermijnen en opstandig gedrag in de hand werken.
Leraren die zijn methode toepasten, meldden dat wanneer verbale aanmaningen werden vervangen door rustige, consequente handelingen, de leerlingen zich beter konden concentreren en minder snel uit hun slof schoten.
In de klaslokalen en gezinnen die Newman beschrijft, sturen volwassenen de kinderen aan door middel van duidelijke grenzen en concrete handelingen in plaats van discussies, en leren kinderen dat vrijheid begeleiding nodig heeft; zo ontwikkelen ze zelfbeheersing en een gevoel van verantwoordelijkheid.
Uit Newmans aanpak blijkt dat discipline zelfverzekerd kan zijn zonder straffend te zijn, duidelijk zonder controlerend te zijn, en empathisch zonder de structuur uit het oog te verliezen.
Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (23 november 2025): Raising Lions: A Bold New Way to Parent Strong Kids
