Ik had nooit gedacht dat ik tijdens een bevalling een glimp van de hemel zou opvangen – totdat ik over een brug rende om het leven van mijn dochter te redden.
Ik besefte hoe weinig we weten over het menselijk bestaan en het wonderbaarlijke geheel dat mogelijk bestaat buiten de grenzen van wat de wetenschap kan verklaren.
Mijn verhaal: rennen over de brug
Ik beviel thuis van mijn dochter Trinity, die vier kilo woog. Het was een moment vol vreugde, totdat ik merkte dat haar ogen leeg waren. Ze huilde niet, knipperde niet met haar ogen en bewoog niet.
Toen schoot er een pijnscheut door mijn lichaam – erger dan welke wee dan ook. In een oogwenk verloor ik een gevaarlijke hoeveelheid bloed en viel ik flauw.
Wat er daarna gebeurde, overtrof al mijn verwachtingen.
Ik rende over een brug naar mijn moeder en stiefvader, die beiden kort daarvoor waren overleden. Ze stonden in een stralende, natuurlijke omgeving die ik nog nooit had gezien, met levendige kleuren, majestueuze bomen en gouden licht. Er was geen angst. Alleen kalmte.
Mijn moeder wiegde Trinity in haar armen, allebei sereen, alsof ze op mij wachtten. Op de een of andere manier wist ik dat ik snel bij hen moest zien te komen opdat mijn baby het zou overleven.
Ik sprintte over de brug, bereikte hen eindelijk en riep: “Ik moet mijn baby hebben, nu meteen.” Mijn stiefvader glimlachte. “Dat weten we,” zei hij. Mijn moeder gaf Trinity heel voorzichtig aan mij.
Ik draaide me meteen om en begon terug te rennen. Maar de brug begon voor mijn ogen te vervagen en verdween snel, centimeter voor centimeter. Ik sprong over het verdwijnende pad, mijn baby stevig in mijn armen geklemd, en werd wakker op de vloer, precies waar ik was flauwgevallen.
Terwijl ik snakte naar adem, vroeg ik: “Waar is de baby?”
In de kamer ernaast hoorde ik de dokter zeggen: “Kom op, kom op. Je kunt het. Ademhalen.”
Tegen alle verwachtingen in
Eindelijk huilde Trinity – een prachtige, hartverscheurende kreet die de stilte doorbrak.
Het was haar eerste ademhaling na vele minuten zonder leven.
De volgende 18 uur gleed ik in en uit bewustzijn. Mijn hemoglobine was gedaald tot een gevaarlijk niveau van 5 gram per deciliter – ver onder de normale waarde voor vrouwen, die doorgaans tussen 12 en 15 ligt. Volgens medische normen was overleving onwaarschijnlijk.
Toch herstelde ik op de een of andere manier zonder bloedtransfusie of enige medische ingreep.
Een week later, tijdens een controle bij mijn vaste arts – die niet bij mijn bevalling aanwezig was – bekeek ze mijn dossier, schudde ongelovig haar hoofd en noemde het een wonder. “Je had dood moeten zijn,” zei ze.
Trinity is ook volledig hersteld. Ze is nu 4 jaar oud en maakt het uitstekend.
Wanneer wetenschap het onbekende ontmoet
Bijna-doodervaringen doen zich voor tijdens medische noodsituaties zoals een hartaanval, een ernstige bloeding, een beroerte, een hersenletsel, verdrinking en zuurstoftekort. Ongeveer de helft van de volwassenen en tot 85 procent van de kinderen die bijna zijn gestorven, melden dat ze deze ervaringen hebben gehad. Mensen beschrijven vaak dat ze buiten hun lichaam zweefden, zich vredig voelden, overleden familieleden zagen, tunnels of helder licht opmerkten en ze geloofden dat de ervaring echt was, geen droom.
Sceptici zouden kunnen aanvoeren dat het ernstige bloedverlies dat ik heb gehad een extreme fysiologische toestand heeft veroorzaakt, die misschien een levendig droomachtig fenomeen of een hallucinatie heeft aangewakkerd, gevormd door mijn spirituele overtuigingen. Ik begrijp dit standpunt.
Als wetenschapper heb ik geleerd om deze verschijnselen te beschouwen als biologische artefacten – hallucinaties die worden veroorzaakt door een golf van neurochemicaliën wanneer het zuurstofgehalte daalt.
Maar wat me blijft achtervolgen, is niet de mechanica, maar de timing. Trinity haalde haar eerste adem op het moment dat ik weer bij bewustzijn kwam. Hoe groot is die kans?
Wat ik weet, is dat het net zo echt voelde als het moment waarop ik nu leef. En ik ben niet de enige.
Dr. Bruce Greyson, een van de meest vooraanstaande onderzoekers op het gebied van bijna-doodervaringen, meldde dat mensen deze gebeurtenissen vaak beschrijven als net zo echt als het dagelijks leven.
Sommige onderzoekers beweren dat bijna-doodervaringen een glimp kunnen zijn van het bewustzijn buiten het fysieke lichaam.
In 2001 publiceerde de Nederlandse cardioloog Pim van Lommel een baanbrekend onderzoek onder 344 mensen die een hartstilstand hadden overleefd. Achttien procent van hen meldde een bijna-doodervaring terwijl hun hersenen geen activiteit vertoonden en hun hart was gestopt met kloppen. Deze bevindingen zetten vraagtekens bij de gangbare opvatting dat het bewustzijn ophoudt wanneer de hersenfuncties stoppen – een idee dat voor mij, met mijn westerse wetenschappelijke opleiding, ondenkbaar was.
De AWARE-AWAreness during REsuscitation-studie uit 2014, de grootste in zijn soort, onderzocht meer dan 2000 gevallen van hartstilstand in verschillende landen. Onder hen was een patiënt die, ondanks dat hij klinisch dood was, nauwkeurig de gebeurtenissen en de gebruikte hulpmiddelen tijdens zijn reanimatie beschreef – details die later door het medisch personeel werden bevestigd.
Deze studies suggereren dat bewustzijn mogelijk niet beperkt is tot hersenfuncties alleen – een vraag die ik nooit serieus had overwogen voordat ik met de dood in aanraking kwam.
Een nieuw perspectief
Of ze nu voortkomen uit veranderde bewustzijnstoestanden of biochemische verschijnselen, bijna-doodervaringen worden vaak beschreven als ingrijpend transformatief. Veel mensen die ze meemaken, melden een blijvende verandering in hun perspectief: minder angst voor de dood, een hernieuwd gevoel van zingeving, meer compassie, een sterkere focus op het huidige moment en een diepere waardering voor het leven.
Dat geldt zeker voor mij.
Mijn bijna-doodervaring heeft niet alleen het leven van Trinity gered, maar ook het mijne veranderd.
Ik ben niet langer bang voor de dood, omdat ik de hemel heb gezien – een rijk vol licht, liefde en dierbaren.
Ik voel me nooit alleen, omdat ik weet dat mijn moeder en stiefvader over me waken.
Ik leef nu met een hart dat verankerd is in dankbaarheid voor elke ademhaling, elke zonsopgang, elk moment van dit prachtige leven.
Er is geen ruimte meer voor drama of het meedogenloze streven naar succes. Ik maak me geen zorgen meer over het beklimmen van de bedrijfsladder of het streven naar het droomgezin.
Mijn focus is verschoven naar relaties: volledig aanwezig zijn en de mensen van wie ik houd laten weten dat ze gewaardeerd en geaccepteerd worden zoals ze zijn.
Elke keer als ik Trinity achter vlinders zie rennen in de achtertuin, word ik herinnerd aan de wonderen die zich in één moment kunnen ontvouwen – of in 20 minuten stilte.
Of mijn bijna-doodervaring nu een biochemische hallucinatie was of een kortstondige overgang naar een hoger rijk, het heeft me geleerd dat de wetenschap alleen niet alle antwoorden kan – en mag – claimen. Geloof, intuïtie en spirituele zoektochten hebben ook een plaats in ons streven naar waarheid.
Uiteindelijk, ook al heeft de wetenschap nog geen brug naar ‘de andere kant’ gebouwd, zijn er krachtige verhalen van mensen die eroverheen zijn gerend – en zijn teruggekeerd om het te vertellen.
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times. Epoch Health staat open voor professionele discussies en vriendschappelijke debatten.
Gepubliceerd door The Epoch Times (3 mei 2025): My Near-Death Experience as a Scientist and a Mother
