Commentaar
Op 1 mei 2026 trokken Amerikanen in Chicago de straat op met portretten van Karl Marx, Friedrich Engels, Vladimir Lenin, Joseph Stalin en Mao Zedong. Ze droegen rode vlaggen met hamer en sikkel. Ze deelden exemplaren van het Communistisch Manifest uit aan kinderen. Leden van de Amerikaanse Communistische Partij liepen mee met borden waarop stond: “De toekomst behoort toe aan de arbeidersklasse” en riepen openlijk op tot revolutie. Zelf noemden ze het een protest voor arbeidsrechten.
In diezelfde week stuurde de eerste openlijk marxistische burgemeester van New York City, Zohran Mamdani — die jarenlang Donald Trump een fascist had genoemd — zijn vertegenwoordigers naar Washington om federale financiële steun te vragen. De stad die hij nu bestuurt kampt met begrotingstekorten van tientallen miljarden dollars. De financiële structuur van de grootste stad ter wereld bezwijkt onder het gewicht van beleid dat hij zelf verdedigde.
Niets daarvan is toeval. Niets ervan is spontaan ontstaan. En niets ervan is nieuw.
Ik ben voormalig inlichtingenofficier van het Georgische ministerie van Staatsveiligheid. In 1996 onderzocht ik overgebleven operationele archieven van de KGB (Komitet Gosoedarstvennoj Bezopasnosti, Russisch voor Comité voor Staatsveiligheid) in Tbilisi — documenten die Russische agenten probeerden te vernietigen voordat Georgische veiligheidsdiensten ze veilig konden stellen. Wat ik in die archieven zag, en wat ik de afgelopen drie decennia in de Verenigde Staten heb zien gebeuren, zijn geen twee afzonderlijke verhalen. Het is één verhaal, verteld in twee talen.
1. De blauwdruk: wat de KGB-archieven werkelijk onthulden
Het eerste wat die archieven duidelijk maakten, was een verdeling van middelen die mij nooit meer heeft losgelaten. Van alle fondsen en manschappen die de Sovjet-inlichtingendiensten buiten de Sovjetgrenzen inzetten, ging hooguit 10 tot 15 procent naar klassieke spionage — het rekruteren van bronnen, het stelen van militaire blauwdrukken, de operaties die de westerse verbeelding domineren. De overige 85 procent ging naar wat de documenten “actieve maatregelen” noemden: de systematische, geduldige en generatie-overstijgende ondermijning van een doelsamenleving van binnenuit.
Dit was geen randprogramma. Het was het hoofdprogramma. En het belangrijkste doelwit — goed voor het grootste deel van die 85 procent — waren de Verenigde Staten van Amerika.
KGB-officieren die later naar westerse inlichtingendiensten overliepen, beschreven vier opeenvolgende fasen van het programma van actieve maatregelen: demoralisatie, destabilisatie, crisis en normalisatie. De doelgebieden werden expliciet genoemd: religie, onderwijs, media, cultuur, politie en justitie, gezinsstructuur, raciale verhoudingen en arbeid. De methoden en beoogde resultaten stonden beschreven in operationele planningsdocumenten die ik onafhankelijk in Tbilisi bestudeerde — en die tot dezelfde conclusies kwamen als de overgelopen agenten, zij het vanuit de tegenovergestelde richting.
De fase van demoralisatie — die 15 tot 20 jaar zou duren, de tijd die nodig is om één generatie op te voeden — richtte zich gelijktijdig op zes domeinen. Onderwijs moest worden ontdaan van wiskunde, natuurkunde en talen, en vervangen door leerplannen gebaseerd op maatschappelijke grieven en ideologische conditionering. De media moesten worden gemonopoliseerd en afgeleid naar irrelevante kwesties, totdat burgers geen onderscheid meer konden maken tussen hoofdzaak en ruis. Het gezin moest doelbewust worden verzwakt. Rassenspanningen moesten kunstmatig worden aangewakkerd — de operationele documenten beschreven expliciet hoe ras als wapen kon worden ingezet om verdeeldheid en haat te creëren. Politie- en rechtshandhavingsinstanties moesten systematisch in diskrediet worden gebracht. Religie moest worden gepolitiseerd totdat oprecht geloof zijn maatschappelijke gezag verloor.
Daarna zou destabilisatie volgen — niet via legers, maar doordat de doelsamenleving zichzelf destabiliseert. De crisisfase zou de korte, gewelddadige culminatie vormen. Normalisatie — de installatie van een nieuwe politieke orde — zou de cyclus voltooien.
De Sovjet-Unie viel uiteen op 25 december 1991, maar het programma deed dat niet. De Russische veiligheidsdiensten — de FSB, SVR en GRU — erfden lopende operaties, bestaande netwerken en ideologische infrastructuren die al waren ingebed in Amerikaanse universiteiten, mediaorganisaties en maatschappelijke instellingen. Ze hoefden niets opnieuw op te bouwen. Ze gingen gewoon verder.
2. Rusland versus China: twee benaderingen, één doel
Om de huidige samenwerking tussen Rusland en China te begrijpen, moet men de oorsprong ervan kennen: de Sovjet-Unie was niet alleen de voorganger van Rusland. Zij was de architect en belangrijkste opleider van het wereldwijde apparaat van ondermijning dat zowel Moskou als Peking vandaag gebruiken.
Rusland opereert als een afnemende macht die onder tijdsdruk staat. De methoden zijn vaak luidruchtig, ontwrichtend en gericht op onmiddellijke polarisatie: desinformatiecampagnes, het versterken van politieke extremen, inmenging in verkiezingen en proxyoorlogen. Het doel van Rusland is nu chaos creëren — de Amerikaanse samenleving splijten langs bestaande breuklijnen en de institutionele instorting versnellen.
China speelt daarentegen een trager, dieper en geduldiger spel. Het Chinese ministerie van Staatsveiligheid (MSS – Ministry of State Security) werd in de jaren vijftig rechtstreeks opgebouwd naar KGB-model — met Sovjetadviseurs, Sovjethandboeken en Sovjetorganisatiestructuren. Hun strategie is een krachtige synthese van eeuwenoude wijsheid en revolutionaire ondermijning: Sun Tzu plus Vladimir Lenin vormt de blauwdruk van Mao Zedong. Sun Tzu schreef 2.500 jaar geleden al dat de hoogste vorm van oorlogsvoering erin bestaat iets waardevols binnen het land van je vijand te vernietigen voordat die vijand jou als bedreiging ziet. De KGB nam dat over als doctrine. Ze onderwees die doctrine aan haar Chinese partners. Vandaag voert de MSS die strategie uit met meer geduld, economische verfijning en technologische integratie dan haar leermeesters ooit bereikten.
De leerling heeft de leraar overtroffen op het gebied van methodiek, zo niet nog op het gebied van resultaten. Waar Russische operaties onmiddellijk rumoer veroorzaken, hervormt China over decennia heen stilletjes en structureel de volledige omgeving — gesteund door de middelen van de op één na grootste economie ter wereld.
3. De binnenlandse versterker: Cloward-Piven en de convergentie van 1966
In het voorjaar van 1966 publiceerden twee professoren van de Columbia University een essay dat zou uitgroeien tot een van de meest invloedrijke documenten uit de Amerikaanse politieke geschiedenis. Dat gebeurde precies in de periode waarin Sovjetafdelingen voor actieve maatregelen volgens hun eigen operationele tijdslijnen systematisch probeerden westerse academische instellingen te beïnvloeden.
Richard Cloward en Frances Fox Piven, echtgenoten en leden van de Democratic Socialists of America, publiceerden “The Weight of the Poor: A Strategy to End Poverty” in The Nation. Het was geen beleidsvoorstel. Het was, zoals David Horowitz het later omschreef, “een strategie om politieke verandering af te dwingen via een georkestreerde crisis”.
Hun redenering was expliciet: het Amerikaanse socialezekerheidsstelsel liet miljoenen rechthebbenden onbereikt. Een massale inschrijvingscampagne kon lokale en staatsbureaucratieën bewust overbelasten. Hierdoor zouden begrotingscrisissen ontstaan die de federale overheid zouden dwingen versnipperde steun te vervangen door een gegarandeerd jaarlijks inkomen — een structurele hervorming van de Amerikaanse economische orde. Armen werden daarbij niet gezien als individuen die kansen verdienden, maar als instrumenten van politieke druk. Door sociale diensten te overspoelen, konden activisten zorgen voor “bureaucratische ontwrichting binnen sociale diensten en fiscale ontwrichting bij lokale en deelstaatregeringen”.
De gevolgen waren meetbaar. Tussen 1966 en 1975 steeg het aantal uitkeringsdossiers fors. In New York City was tegen het midden van de jaren zeventig ongeveer één op de zeven inwoners afhankelijk van overheidssteun. In 1975 ging New York City failliet. De strategie kende al een geschiedenis van vijftig jaar voordat Zohran Mamdani tot burgemeester werd verkozen.
Of deze samenloop met Sovjetdoctrines van actieve maatregelen nu gecoördineerd was of toevallig, zowel de blauwdruk als de binnenlandse versterker wezen op hetzelfde historische moment in exact dezelfde richting. De KGB pleitte voor fiscale destabilisatie via versterkte maatschappelijke crises. Cloward en Piven pleitten voor fiscale destabilisatie via toenemende afhankelijkheid van sociale voorzieningen. De uitkomsten waren identiek. Het beoogde doel was juist die herstructurering van het Amerikaanse politieke leven.
De beweging “defund the police” uit 2020 en de georganiseerde migrantenkaravanen van de voorbije jaren vormen volgens deze redenering de hedendaagse evolutie van hetzelfde mechanisme van destabilisatie — nieuwe middelen, dezelfde doctrine, consistente uitkomsten.
4. De gedocumenteerde operaties van Rusland
Russische ondermijnende operaties na de val van de Sovjet-Unie zijn gedocumenteerd in rechtbankverslagen, getuigenissen voor het Congres en FBI-briefings. Het openbaar archief laat vermoedelijk slechts een deel van de werkelijke omvang zien, aangezien alleen ontdekte operaties in publieke documenten opduiken.
Een Russische staatsburger die handelde onder leiding van een functionaris met banden met het Kremlin infiltreerde tussen 2015 en 2018 de National Rifle Association en Republikeinse politieke kringen. Er werden hierbij privécommunicatiekanalen opgezet voor Russische belangen binnen de institutionele infrastructuur van het Amerikaanse conservatisme. In 2018 bekende zij schuld aan overtredingen van de Foreign Agents Registration Act.
In 2012 gaf de FBI een directe briefing aan een zittend Congreslid: Russische inlichtingenagenten zouden proberen hem te cultiveren als beïnvloedingsagent. Hij werd nooit aangeklaagd. Dat de briefing überhaupt plaatsvond, toont hoe ernstig de Amerikaanse overheid de Russische penetratie van de Amerikaanse politieke macht inschatte.
Russische informatieoperaties versterken al jarenlang de politieke polarisatie binnen de Amerikaanse samenleving. Het doel is niet om Amerikanen van één specifiek standpunt te overtuigen, maar om hen ervan te overtuigen dat géén enkel standpunt nog te vertrouwen is, dat instituties onherstelbaar corrupt zijn en dat nationale samenhang een mythe is. Het doel is niet overtuiging, maar uitputting.
5. De gedocumenteerde infiltratie door China
Als Russische operaties luidruchtig en snel zijn, dan zijn Chinese operaties stil en generatiegericht. De gedocumenteerde gevallen vormen slechts wat publiek bevestigd is — het zichtbare deel van een veel omvangrijker programma.
Linda Sun groeide van directeur Aziatisch-Amerikaanse Zaken uit tot adjunct-stafchef onder twee gouverneurs van New York. In september 2024 klaagde het Amerikaanse ministerie van Justitie haar aan wegens het optreden als niet-geregistreerde agent van de Volksrepubliek China, witwassen en visafraude. Volgens de aanklacht van 64 pagina’s blokkeerde zij Taiwanese diplomatieke delegaties bij overheidsevenementen, schreef zij officiële gouverneursverklaringen gunstig voor Peking en deelde zij interne overheidsdocumenten met vertegenwoordigers van de Volksrepubliek China. Zij en haar echtgenoot zouden steekpenningen hebben ontvangen waarmee onder meer een woning van 3,6 miljoen dollar (3,1 miljoen euro), een Ferrari en luxegoederen werden gefinancierd. (EDNY Case 1:24-cr-00346)
Senator Dianne Feinstein, destijds voorzitter van de Senaatscommissie voor Inlichtingen, kreeg in 2013 te horen dat haar persoonlijke chauffeur — iemand die ongeveer twintig jaar voor haar werkte — was geïdentificeerd als bron van Chinese inlichtingendiensten en via het consulaat in San Francisco twintig jaar lang rapporteerde aan de MSS.
Eric Swalwell bracht jarenlang vanuit de Inlichtingencommissie van het Huis van Afgevaardigden waarschuwingen uit over buitenlandse inmenging in verkiezingen. In 2020 werd bekend dat een Chinese staatsburger die handelde namens het Chinese ministerie van Staatsveiligheid — Christine Fang — was geïnfiltreerd in zijn Congrescampagne van 2014. Ze had geholpen om fondsenwerving te organiseren en had tussen 2011 en 2015 een medewerker in zijn Congreskantoor geplaatst. De FBI informeerde Swalwell hierover in 2015. De Chinese operatie vereiste vervolgens geen verdere tussenkomst vanuit Peking: in 2026 trok Swalwell zich terug uit de race om het gouverneurschap van Californië na beschuldigingen van seksueel misbruik en kondigde hij aan het Congres volledig te verlaten.
In maart 2026 verklaarde een student van de Stanford University voor het Congres dat de FBI haar had meegedeeld dat zij fysiek werd gevolgd op de campus door agenten van de Chinese Communistische Partij (CCP). De Chinese inlichtingendienst houdt momenteel dissidente studenten op Amerikaanse universiteitscampussen fysiek in de gaten — en dat gebeurt zo openlijk dat de FBI hiervan op de hoogte is, en het gaat gewoon door.
De zogeheten Confuciusinstituten — aanwezig op meer dan honderd Amerikaanse universiteitscampussen — boden gestructureerde toegang tot academische instellingen. Het Thousand Talents Program rekruteerde Amerikaanse onderzoekers — velen met veiligheidsmachtigingen — om technologie over te dragen aan Chinese instellingen, vaak zonder openbaarmaking daarvan. Dit zijn geen randverschijnselen. Volgens deze redenering gaat het om de systematische uitvoering van KGB-doctrine, aangepast en verfijnd door de leerling voor de 21e eeuw.
6. “Geen grenzen”: de convergentie
In februari 2022, enkele dagen vóór de grootschalige Russische invasie van Oekraïne, verklaarden Vladimir Putin en Xi Jinping hun partnerschap “zonder grenzen” en “zonder verboden zones”. Of hun parallelle druk op Amerikaanse instellingen nu neerkomt op expliciete operationele coördinatie of op twee machten die gelijktijdig compatibele agenda’s nastreven, het cumulatieve effect is hetzelfde. Het gaat hen erom aanhoudende en opstapelende druk op Amerikaanse instituties op te bouwen, en dit op elk niveau en vanuit alle richtingen tegelijk.
Wanneer de oorlog van Rusland in Oekraïne de diplomatieke capaciteit van de Verenigde Staten opslorpt en de militaire industrie uitput, krijgt China meer bewegingsvrijheid. Wanneer China’s economische hefboomwerking de Amerikaanse beleidsopties beperkt, profiteert Rusland van verminderde strategische aandacht vanuit Washington. Beide machten hoeven niet elke operatie te synchroniseren. Ze hoeven alleen hun respectieve agenda’s gelijktijdig na te streven — en dat doen ze.
7. De resultaten: van blauwdruk naar politieke realiteit
De KGB-blauwdruk riep op tot het versterken van rassenspanningen om verdeeldheid en haat te creëren. Kijk naar het Amerikaanse debat over ras van de afgelopen vijftien jaar — niet als een probleem dat wordt opgelost, maar als een wond die permanent wordt opengehouden, institutioneel gefinancierd en politiek versterkt — en vraag u af of het resultaat overeenkomt met het oorspronkelijke voorschrift.
De blauwdruk riep op tot het in diskrediet brengen van politie- en veiligheidsdiensten. Senator Bernie Sanders noemde grenshandhaving “onmenselijk”. Afgevaardigde Alexandria Ocasio-Cortez pleitte voor de afschaffing van ICE. Onder de regering van Joe Biden kwamen tussen 2021 en 2024 meer dan acht miljoen niet-gescreende migranten via de zuidgrens het land binnen — een bevolkingsbeweging die volgens de logica van Cloward-Piven fungeert als een vector voor fiscale en institutionele destabilisatie. De regering van Barack Obama breidde de afhankelijkheid van sociale voorzieningen uit tot recordniveaus. De blauwdruk voorzag deze uitkomsten.
De beleidsplatformen van Sanders, Ocasio-Cortez en Zohran Mamdani — democratisch socialisme, Medicare for All, open grenzen en het terugschroeven van politiehandhaving — worden hier niet gepresenteerd als bewijs van buitenlandse aansturing. Ze worden voorgesteld als maatstaf voor hoe volledig de fase van demoralisatie erin geslaagd is een politieke klasse voort te brengen waarvan de instincten opmerkelijk nauw aansluiten bij de beoogde resultaten van een programma dat tientallen jaren geleden al in Moskou werd gedocumenteerd — lang voordat de meesten van hen geboren waren.
En dan is er New York City in 2026. Zohran Mamdani — de eerste openlijk marxistische burgemeester van de stad waarop Cloward en Piven vijftig jaar geleden hun strategie richtten — bestuurt een gemeente die kampt met begrotingstekorten van tientallen miljarden dollars. Hij heeft zich gewend tot Donald Trump, die hij eerder een fascist noemde, voor federale financiële redding. De stad ging in 1975 failliet onder de strategie van Cloward-Piven. Onder haar eerste marxistische burgemeester stevent ze opnieuw af op een financiële crisis. De strategie kent een consistente geschiedenis.
8. De getuige die vertrok
Sergey Brin, medeoprichter van Google, werd geboren in Moskou en groeide op in Leningrad. Zijn familie vluchtte uit de Sovjet-Unie om te ontsnappen aan het socialisme — de surveillance, de onderdrukking van individueel initiatief en de onderwerping van het individu aan de staat. Ze kwamen naar de Verenigde Staten omdat dat land het tegenovergestelde vertegenwoordigde van wat ze hadden achtergelaten.
De afgelopen jaren heeft Brin openlijk kritiek geuit op het economische beleid van de gouverneur van Californië, Gavin Newsom. Hij verhuisde naar Nevada, heeft een groot deel van zijn bedrijfsactiviteiten uit Californië verplaatst en heeft zich officieel als Republikein geregistreerd. Hij nam afstand van de Democratische Partij, waarvan hij de koers onverenigbaar achtte met de waarden die zijn familie naar Amerika hadden gebracht. Zijn zorg was duidelijk: het systeem waarvoor zijn familie was gevlucht, begon opnieuw zichtbaar te worden in het land waar ze juist bescherming hadden gezocht.
Dit is niet de analyse van een inlichtingenofficier. Het is het oordeel van iemand die van binnenuit weet hoe socialisme eruitziet — iemand die de mechanismen ervan op zijn eigen familie zag inwerken en die dezelfde patronen herkent wanneer ze zich in een nieuwe context ontwikkelen. De medeoprichter van Google, geboren in de Sovjet-Unie, verlaat formeel de partij die campagne voert voor democratisch socialisme — omdat hij uit eigen ervaring weet wat die woorden in de praktijk betekenen.
9. Wat het bewijsmateriaal vereist
De demonstranten in Chicago die portretten van Joseph Stalin en Mao Zedong dragen, zijn geen buitenlandse agenten. Ze ontvangen geen operationele instructies uit Moskou of Peking. De meesten zijn oprechte Amerikanen die handelen vanuit overtuigingen die ze daadwerkelijk aanhangen. Het zijn overtuigingen die gevormd worden door onderwijsinstellingen, mediaomgevingen en politieke kaders en die gedurende tientallen jaren zijn beïnvloed door het programma van actieve maatregelen dat werd beschreven in de archieven die ik in Tbilisi onderzocht.
Dat is precies het doel van deze methode. De meest effectieve vorm van ondermijning is een operatie waarbij de doelwitten nooit beseffen dat ze doelwit zijn. Toen KGB-overlopers de voltooiing van de fase van demoralisatie beschreven, waren ze expliciet: zodra het proces voltooid is, kunnen degenen die gedemoraliseerd zijn niet langer worden bereikt met feiten of bewijs. Hun epistemologisch kader — het mechanisme waarmee zij de werkelijkheid verwerken — is veranderd. De infectie is onderdeel geworden van de gastheer.
Noch Rusland, noch China is almachtig. Rusland is een afnemende petrostaat waarvan de militaire mislukkingen in Oekraïne ernstige structurele zwaktes hebben blootgelegd. China kampt met aanzienlijke economische tegenwind en een zware demografische crisis. Geen van beide landen is onoverwinnelijk.
Maar het patroon van gecoördineerde druk op Amerikaanse instellingen — gedocumenteerd in KGB-archieven, rechtszaken, hoorzittingen in het Congres, de financiële neergang van Amerikaanse steden en de straten van Chicago op 1 mei 2026 — is reëel, verfijnd en nog steeds gaande. Het vereist niet dat de demonstranten weten wie de blauwdruk heeft geschreven. Het vereist alleen dat de blauwdruk blijft werken.
In 1966 publiceerden Cloward en Piven hun strategie in helder Engels in een nationaal tijdschrift. In de jaren negentig gaven KGB-overlopers gedetailleerde debriefings aan westerse inlichtingendiensten over het programma van actieve maatregelen en de beoogde resultaten. In 1996 vond ik operationele documenten in een deels verbrande archiefcollectie in Tbilisi die bevestigden wat de overlopers hadden verteld. Het bewijs is nooit verborgen geweest. Het ligt al tientallen jaren openlijk beschikbaar.
De beslissende vraag voor de Verenigde Staten is niet langer of de blauwdruk bestaat. De vraag is of Amerika zal erkennen wat eruit is voortgekomen — en of het land de strategische helderheid, institutionele veerkracht en nationale eenheid kan opbrengen die nodig zijn om zijn toekomst veilig te stellen — voordat de laatste fasen zichzelf voltooien.
Van RealClearWire
Gepubliceerd door The Epoch Times (14 mei 2026): 1 Blueprint, 3 Powers
