De Europese Unie heeft aangekondigd dat ze haar militaire uitgaven de komende vijf jaar met 800 miljard euro zal verhogen. Om dit doel te bereiken hoeven de lidstaten zich niet te houden aan de EU-richtlijnen ivm budgettaire tekorten, en wordt er door de unie zelf een speciaal programma opgezet met een lening van 150 miljard euro aan individuele leden om hen te helpen te voldoen aan de verhoogde eisen voor collectieve verdediging.
Dit, net als de robuuste Europese reactie op de Russische invasie in Oekraïne – die grotendeels onopgemerkt is gebleven vanwege de klachten van de regering-Trump dat de Verenigde Staten een buitensporig deel van de kosten van de oorlog hebben betaald – laat zien dat de Europese ambitie om zijn onafhankelijkheid te behouden en een substantiële macht in de wereld te zijn groter is dan initieel werd ingeschat door zowel Rusland als Noord-Amerika.
Op financieel vlak is de Europese Unie is een teleurstelling. Twintig jaar geleden was haar gezamenlijke BBP ongeveer gelijk aan dat van de Verenigde Staten en nu is het nog maar ongeveer de helft van het Amerikaanse BBP. Een deel van dit niet-concurrentiële resultaat is te wijten aan het feit dat het Verenigd Koninkrijk uit de EU is gestapt, maar het overgrote deel van de Europese ondermaatse prestaties is te wijten aan overregulering, buitensporige belastingen en de haast dwangmatig ingemasseerde groei van subsidies.
De redenen voor deze dure placebo voor de massa’s van Europa kunnen gemakkelijk worden begrepen door iedereen die zelfs maar een oppervlakkige kennis van de Europese geschiedenis heeft. Maar zoals de recente Duitse verkiezingen aangeven – en zelfs de aarzelende inspanningen van het Macron-regime in Frankrijk bevestigen – en zoals de Italiaanse premier Giorgia Meloni heeft verkondigd, is er een koerscorrectie nodig om Europese economische groei en een stijgende levensstandaard te garanderen. Europa heeft ook wanhopig behoefte aan een hoger geboortecijfer onder de meerderheidsnationaliteiten, of op zijn minst aan het vermogen om assimileerbare immigratie aan te trekken, om ervoor te zorgen dat het oude continent niet bezwijkt onder geriatrische gevaren of de onrust van immigrantengemeenschappen die actief vijandig staan tegenover de samenlevingen waarin ze zijn gaan wonen.
De verschuiving in het buitenlands beleid van de VS die door de Trump-regering wordt doorgevoerd – hoewel het beter geformuleerd had kunnen worden, vooral met betrekking tot Canada – is een logisch antwoord op de evolutie van de strategische gebeurtenissen in de wereld sinds het einde van de Koude Oorlog 35 jaar geleden.
President Franklin D. Roosevelt kende West-Europa goed en sprak vloeiend Frans en Duits, en het aanzienlijke fortuin van zijn familie was afkomstig uit de handel in het Verre Oosten. Roosevelt zag dat als er geen Amerikaanse aanwezigheid was in West-Europa en het Verre Oosten, de hele massa van Eurazië in handen dreigde te vallen van regimes die vijandig stonden tegenover de democratie en dat de veiligheid van Amerika met elke generatie opnieuw in gevaar zou komen. Hij was de belangrijkste architect van de strategie die ertoe leidde dat de Sovjet-Unie een onevenredige last droeg in de Tweede Wereldoorlog. Van de grote drie geallieerde machten – de USSR, de VS en het Britse Rijk – kreeg de Sovjet-Unie meer dan 90 procent van de slachtoffers en 95 procent van de materiële schade te verduren bij de onderwerping van Nazi-Duitsland. Ondertussen bezetten of bevrijdden de Anglo-Amerikanen Frankrijk, Italië, Japan en het grootste deel van Duitsland, en kreeg de USSR een tijdelijke en alom gehate bezetting van Oost-Europese landen van minder strategische waarde, waarvan werd afgesproken dat ze die na de oorlog zouden evacueren.
De geallieerde mogendheden beloofden in Teheran en Jalta om absoluut vrije democratische verkiezingen te garanderen in alle bevrijde landen en om ze allemaal te evacueren, behalve Duitsland. De Westerse geallieerden kwamen hun beloften na, de Sovjet-Unie niet en de Koude Oorlog begon. Maar met een sterke Amerikaanse aanwezigheid in West-Europa en het Verre Oosten was de door Amerika bedachte strategie van “indamming” van de Sovjet-Unie succesvol en viel het communistische blok na 45 jaar uiteen zonder dat er een schot werd gewisseld tussen het blok en de Westerse mogendheden. De Verenigde Staten bedachten de succesvolle indammingsstrategie en voerden die uit, maar verschillende geallieerde leiders leverden een belangrijke bijdrage aan de overwinning van het Westen. Margaret Thatcher, paus Johannes Paulus II, Helmut Kohl, Francois Mitterrand, Brian Mulroney en in hun tijd Charles de Gaulle, Konrad Adenauer en Giulio Andreotti hebben allemaal belangrijke bijdrages geleverd aan de overwinning van het Westen in de Koude Oorlog.
De Verenigde Staten hebben geen natuurlijke ambitie om betrokken te zijn bij andere delen van de wereld; hun enige zorg is om niet bedreigd te worden. In tegenstelling tot wereldrijken die gebouwd zijn op gestage expansie zoals Rome of koloniale uitbreiding zoals Groot-Brittannië en Frankrijk, hebben de Verenigde Staten het grote centrum van Noord-Amerika bevolkt en ontwikkeld, maar zijn daarbuiten nooit lang gebleven op een plek waar hun aanwezigheid niet gewenst was, zoals ze hebben laten zien in Cuba en de Filippijnen. Het land heeft absoluut geen behoefte aan een grote militaire aanwezigheid in Europa en deed dat alleen om potentiële bedreigingen ver weg te houden van de eigen kusten. Dat was een strategisch beleid dat goed van pas kwam in de tijd dat Duitsland, wat de Engels-Franse democratieën betreft, een onbetrouwbaar en potentieel gevaarlijk land was. Dat Duitsland te laat verenigd was, nooit had bepaald of het een oosters of westers georiënteerd land was en zijn eigen veiligheid niet kon garanderen zonder zijn buren bang te maken of te schenden, werd lang als voor de hand liggend beschouwd.
President Eisenhower overwon de weerstand van Churchill en de Franse regering door West-Duitsland bij de NAVO te betrekken en de gedeeltelijke herbewapening van Duitsland in 1954-55 goed te keuren. President Reagan en president George H.W. Bush speelden een belangrijke rol in de hereniging van Duitsland, waar premier Thatcher, president Mitterrand en president Gorbatsjov voorstander van waren; alleen de Verenigde Staten waren niet bang voor een verenigd Duitsland. Nu Duitsland zich comfortabel voelt in het cocon van economische en militaire bondgenoten, en alle staten die zijn doodsvijanden waren nu zijn bondgenoten zijn, heeft West-Europa vier of vijf keer de economische kracht van een Rusland dat maar de helft van de bevolking van de oude Sovjet-Unie bevat. En West-Europa kan Rusland gemakkelijk evenaren en overtreffen in militaire capaciteit.
De Verenigde Staten reageren nu op de dreiging van China, net als op de dreiging van de Sovjet-Unie, door een indammingsstrategie samen te stellen. Om zo effectief mogelijk te zijn, omvat deze strategie naast Rusland ook India, Japan, Zuid-Korea, Vietnam, Indonesië, de Filippijnen, Australië en Nieuw-Zeeland en, afhankelijk van de gebeurtenissen, Taiwan. Europa en Amerika, hoewel hun betrekkingen altijd hartelijk moeten zijn, hebben elkaar niet meer nodig zoals toen de USSR hen allemaal bedreigde. Europa is geen serieuze kracht in de Stille Oceaan en zijn militaire rol zou nu moeten bestaan uit het waarborgen van de veiligheid van West- en Centraal-Europa en het onderhouden van een algemeen bondgenootschap met de geavanceerde landen van het Britse Gemenebest, de Verenigde Staten en zijn bondgenoten in de Stille Oceaan. Idealiter zou de NAVO een nieuwe samenstelling kunnen krijgen als een wereldwijde defensieve alliantie van democratische landen.
Maar in de tussentijd heeft Europa absoluut gelijk om voor zijn eigen verdediging te zorgen – en het heeft de middelen en de technische mogelijkheden om dat te doen – en de Europese landen die politieke integratie willen, moeten dat bereiken, terwijl de landen die hun soevereiniteit willen behouden, dat moeten doen in alliantie met federaal Europa, het Verenigd Koninkrijk, Canada en de Verenigde Staten.
Los van alle ophef en grootspraak, zijn de internationale betrekkingen op een zinvolle manier aan het evolueren.
De opvattingen in dit artikel zijn meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.
Gepubliceerd door The Epoch Times (31 maart 2025): Conrad Black: EU’s Plan to Bolster Own Defence Makes Sense Amid US Foreign Policy Shift
