In de verzengende hitte van Taji, Irak, waar kogels zo dicht langs suisden dat hij hun warmte kon voelen en explosies de grond onder zijn laarzen deden beven, droeg Larrison Manygoats een onwaarschijnlijk voorwerp mee het gevecht in.
In zijn achterzak, zorgvuldig verpakt in een boterhamzakje, zat een klein blauw boekje dat voor Manygoats krachtiger bleek dan welk wapen ook.
“Het was altijd bij me, het zat aan me vast als lijm,” vertelde hij aan The Epoch Times.
Manygoats begon zijn militaire loopbaan bij het Korps Mariniers, werd later uitgezonden naar Irak en ging uiteindelijk met pensioen als soldaat bij het leger. Hij zei dat het boek hem niet alleen beschermde op het slagveld, maar ook zijn PTSS genas toen hij thuiskwam. Voor hem en andere veteranen is spiritualiteit meer geweest dan alleen troost voor gelovigen—het bood transcendente bescherming in tijden van uiterste nood. Vooraanstaande psychiaters beginnen te begrijpen dat spiritualiteit en religiositeit meetbare factoren zijn, die het verschil kunnen betekenen tussen gebroken of heelhuids thuiskomen.
Gehard in de canyons
Elke ochtend, nog voordat de zon boven de rode rotskloven van Arizona verscheen, werd de jonge Manygoats ruw gewekt door zijn Navajo-ouderen.
“Ga rennen tot de zon opkomt,” zeiden ze tegen hem. Volgens Manygoats maakte “een krijger zijn” deel uit van hun cultuur.
Zijn betovergrootvader, Jeff King, was Cavalerie-verkenner geweest en sloeg in de tijd van Manifest Destiny een brug tussen de inheemse stammen en het Amerikaanse leger. Diezelfde geest stroomde door de generaties heen. Zijn grootvader diende in de Tweede Wereldoorlog, zijn vader in Vietnam, en Manygoats, als oudste van de kinderen, volgde hetzelfde pad en werd marinier. Achter hem aan zouden zijn twee jongere broers eveneens bij het Korps Mariniers gaan, terwijl zijn zus—liefkozend “het buitenbeentje” genoemd—van plan was het Amerikaanse leger in te gaan.
Met de krijgerstraditie diep in zijn bloed leek de weg van Manygoats voorbestemd. Hij was achttien toen hij zich bij de mariniers aansloot. Van de 145 rekruten in zijn opleidingskamp wisten er slechts 45 af te studeren—hij behoorde tot die groep.
Een verandering thuis
Te midden van zijn militaire training voltrok zich een verandering—niet direct bij Manygoats zelf, maar bij zijn vader thuis.
Drie jaar na de start van zijn loopbaan bij het Korps Mariniers zag Manygoats hoe zijn ooit keiharde vader zachter en meelevender werd. Hij begon zelfs bedachtzamer te spreken dan voorheen. Zijn vader was begonnen met het beoefenen van Falun Dafa, een spirituele meditatievorm die is gebaseerd op de principes van waarachtigheid, mededogen en verdraagzaamheid. De verandering was opvallend en wekte Manygoats’ nieuwsgierigheid.
Niet veel later gaf zijn vader hem het kleine blauwe boek—Zhuan Falun, de hoofdtekst van Falun Dafa. Hoewel Manygoats niet precies begreep waar het boek over ging, wist hij één ding zeker: het was goed en hij moest het altijd bij zich dragen.
Toen hij in 2006 naar Irak werd uitgezonden met een militair overgangsteam, verliet dat kleine blauwe boek hem nooit. Het ging mee op elke missie, elke patrouille, en in elk ogenblik waarin de dood maar één hartslag verwijderd leek.
Geloof onder vuur
Gestationeerd bij Taji met slechts vijf of zes soldaten, diende Manygoats—een marinier die later overstapte naar het leger—als snelle reactiemacht. Als voorste man trok hij bewust vijandelijk vuur naar zich toe om zijn eenheid te beschermen. Hij vocht tijdens de hoogtijdagen van de Iraakse opstand—het was geen gewone strijd. “Wij hadden te maken met de terroristen van de wereld,” zei hij.
Door honderden missies heen, te midden van explosies en gierende kogels, hoefde hij niemand het leven te nemen, en belangrijker nog: hij kwam er zonder een enkele ernstige verwonding vanaf—iets wat hij toeschrijft aan een kracht die meer was dan alleen geluk.
In de stille momenten tussen missies, verscholen binnen de operationele bases, haalde Manygoats zijn blauwe boek tevoorschijn. “Iets erin bleef me aantrekken,” zei hij. “‘Je kunt hier doorheen komen’—iets zei me dat.” Soms kon hij maar één zin lezen, en soms had hij “geluk” en las hij twee of drie pagina’s. Het boek gaf hem een gevoel van betekenis en het vertrouwen dat er iets groters over hem waakte.
De deur openen naar niets en niemand
Zoals zovelen van zijn mede-veteranen begon voor Manygoats, toen hij in 2008 na twee jaar uitzending terugkeerde uit Irak, de zwaarste strijd pas daarna. “Ik had niets meer,” herinnerde hij zich. “Vrouw weg, gescheiden, achterstallige rekeningen, niemand die voor me zorgde. Geen welkom thuis, geen idiote parades—helemaal niets. Ik kwam thuis in een compleet leeg huis, en mijn geest was niet helder.”
De kloof tussen militaire training en het opnieuw vinden van een burgerbestaan blijkt voor veel veteranen moeilijk te overbruggen, en Manygoats was daarop geen uitzondering. “Alles waar je ooit bang voor was, wordt [in de oorlog] versterkt,” zei hij. Volgens hem blijven die angsten je achtervolgen wanneer je thuiskomt.
Jaren aan het front, tussen talloze explosies en schokgolven, gevolgd door de leegte van thuiskomst, leidden ertoe dat Manygoats medisch werd gediagnosticeerd en ontslagen met PTSS en een traumatisch hersenletsel. Hij kampte met geheugenverlies, lichamelijke tremoren en emotionele instabiliteit. “Mijn lichaam en handen begonnen te beven,” zei hij. “Mijn geest sprak, maar mijn mond niet.”
Helemaal alleen, met niets meer over en een gewonde geest, voelde hij nog altijd het vertrouwde gewicht van het blauwe boek in zijn zak.
Genezing van binnenuit
Zonder de constante druk van de oorlog begon hij rustig de leer te bestuderen en ijverig de vijf oefeningen van Falun Dafa te beoefenen, die meditatie, zachte bewegingen en spirituele cultivatie omvatten. Hij voelde een fundamentele genezing van binnenuit.
Binnen een jaar begonnen mensen tegen hem te zeggen: “Wow, je ziet er gezond uit.”
“Toen ze hoorden dat ik in de oorlog was geweest, zeiden ze: ‘Je lijkt helemaal geen vechter,’” vertelde hij. “‘Je lijkt geen krijger.’ Ze konden niet geloven hoe ik in zo’n korte tijd hersteld was. Dat is wat Falun Dafa voor mij heeft gedaan.”
Het geheugen van Manygoats verbeterde, de tremoren verdwenen, en hij voelde zich weer heel.
Meetbare resultaten
Het ministerie van Veteranenzaken meldt dat er dagelijks ongeveer 17 veteranen door zelfmoord om het leven komen. Voor inheemse Amerikaanse veteranen zoals Manygoats zijn de cijfers nog schrijnender: hun zelfmoordcijfers liggen boven het nationale gemiddelde, soms wel twee keer zo hoog.
Dr. Donna Ames, inmiddels gepensioneerd psychiater bij Veteranenzaken en ooit verantwoordelijk voor meer dan vijfhonderd patiënten tegelijk, zag deze tragedie keer op keer gebeuren. “Zonder doel en betekenis raken mensen wanhopig,” vertelde ze aan The Epoch Times. Ames sprak vaak met veteranen en vroeg hen: “Wat is je droom? Wat zou je willen doen?” Steeds weer merkte ze dat zij geen toekomst voor zich zagen.
In haar klinische praktijk hielp ze veteranen opnieuw hoop vinden door verder te gaan dan de traditionele aanpak van “hier is je pil” en een holistisch kader te omarmen, met betekenis en doel als kern.
Ames introduceerde lichaamsgerichte praktijken zoals tai chi, qigong en dans bij veteranen. “Het werd heel goed ontvangen, en patiënten vonden het echt prettig,” zei ze. De oefeningen hielpen hen om contact te maken met hun lichaam, hun ademhaling te reguleren en meer bewust aanwezig te zijn, wat angst verminderde en de stemming verbeterde.
Maar ze keek bovenal voorbij de anatomie en richtte zich rechtstreeks op hun spirituele gezondheid. “Je zag mensen met een diep negatieve uitstraling, die nooit glimlachten, plots beginnen te glimlachen,” zei ze. Sommige patiënten zeiden: “Waarom ben ik je tien jaar geleden niet tegengekomen?”
De kracht van spiritualiteit
Een omvangrijke hoeveelheid onderzoek toont aan dat spiritualiteit een cruciale pijler is voor gezondheid en herstel na trauma. Dr. Harold Koenig, directeur van het Center for Spirituality, Theology, and Health aan het Duke University Medical Center en hoogleraar psychiatrie en gedragswetenschappen, analyseerde systematisch meer dan 3.300 studies over spiritualiteit en gezondheid, verspreid over 150 jaar. Zijn bevindingen laten zien dat religieuze en spirituele praktijken meetbare bescherming bieden tegen trauma en PTSS.
“Deze studies tonen keer op keer aan … dat religieuze mensen het gewoon beter doen, en dat gaat veel verder dan alleen maar correlatie,” zei hij tegen The Epoch Times.
Koenig en zijn collega’s voerden een onderzoek uit onder meer dan 3.000 veteranen en ontdekten dat levenslange PTSS werd gerapporteerd bij 11,1 procent van degenen met weinig religieuze of spirituele betrokkenheid, maar slechts 4,2 procent bij degenen die zeer actief waren—een 62 procent lager risico voor de sterk spirituele groep.
“Religieuze overtuigingen bieden een kader om het leven zo te leiden dat je op alle vlakken tot bloei kunt komen,” zei Koenig. “Ze helpen mensen zich aan te passen, te herstellen van ernstige trauma’s en traumatische gebeurtenissen te begrijpen door er betekenis en doel aan te geven, en zelfs ruimte te scheppen voor groei.”
Hij legde uit dat sociale interactie mogelijk tot 25 procent van de voordelen van spiritualiteit verklaart, naast betekenisgeving en het ontwikkelen van hoop. In een van zijn studies uit 2020 ontdekte Koenig dat spiritualiteit een aanzienlijke invloed had op hoop, wat later voorspelde of veteranen PTSS, depressie en angst ontwikkelden. Hoop stelt mensen die een trauma hebben overleefd in staat zich mogelijkheden voor te stellen die verder gaan dan hun huidige pijn. Zonder toekomstgericht perspectief kunnen mensen verstrikt raken in hun lijden.
Voor wie met veteranen werkt, beveelt Julie Exline, hoogleraar psychologie aan Case Western Reserve University en onderzoeker naar spirituele worstelingen, op bewijs gebaseerde gespreksstarters aan: “Waar vind je vrede? Wat houdt je op de been te midden van moeilijkheden? Wat veroorzaakt je grootste wanhoop?”
Anderen dienen
Spiritualiteit gaat verder dan het individu en stroomt naar buiten door anderen te helpen.
Koenig pleit voor een dienstgerichte benadering van herstel. “Je kunt niet direct streven naar bloei, maar als je je richt op het goede—anderen dienen, deugd beoefenen—leidt dat vanzelf tot bloei,” zei hij.
Dat principe bepaalde het volgende hoofdstuk voor Manygoats. In de zomer van 2013 besefte hij dat hij anderen kon helpen op hun weg naar herstel. Hij richtte een veteranenorganisatie op die draaide om therapie met wilde paarden op het Navajo-reservaat bij Tuba City, Arizona.
De faciliteit, gebouwd en persoonlijk gefinancierd met hulp van zijn vader en vrijwilligers, bestaat uit ronde verblijven die ontworpen zijn om genezing te bevorderen voor andere veteranen in zijn gemeenschap. Met dit werk redde hij duizenden wilde paarden en tegelijk schiep hij een toevluchtsoord voor veteranen die nood hadden aan hetzelfde waar hij ooit nood aan had: een plek om te herstellen en het besef dat ze niet alleen zijn.
De cirkel sluiten
Voor Manygoats bood zijn spirituele fundament wat conventionele behandelingen vaak missen: een gevoel van goddelijke verbondenheid die de leegte vulde.
“Zie jezelf als een cirkel met een gat,” zei Ames. “Wanneer je God in je leven hebt, is je cirkel gesloten. Zonder God blijft je cirkel open, ook al probeer je die te vullen met drank, drugs, seks, geld—het zal je nooit bevredigen.”
Haar praktische aanbevelingen vormen een dagelijks fundament: gebed of meditatie, tijd in de natuur en het cultiveren van dankbaarheid.
Vandaag de dag draagt Manygoats nog steeds het blauwe boek van zijn vader bij zich. De bladzijden zijn inmiddels zacht en rafelig, het boterhamzakje is talloze keren vervangen, maar de kracht van het boek, zo zegt Manygoats, is onveranderd gebleven.
Gepubliceerd door The Epoch Times (13 augustus 2025): How a Little Blue Book Became This Iraq Veteran’s Lifeline
