Commentaar
Taiwan blijft een rode lijn voor de Chinese leider Xi Jinping, terwijl president Donald Trump voor een zware beproeving staat nu Peking druk uitoefent. Toch leverde Xi’s laatste poging om Washington dichter bij het standpunt van Peking te brengen geen publieke toezegging op.
Volgens het officiële Chinese verslag van de Chinees-Amerikaanse top van vorige maand drong Xi er bij Trump op aan zich te verzetten tegen de ‘onafhankelijkheid van Taiwan’ en de kwestie voorzichtig aan te pakken, waarbij hij dit omschreef als essentieel voor stabiele bilaterale betrekkingen. Taiwan werd echter opvallend genoeg weggelaten uit de lijst met resultaten van de top die het Witte Huis publiceerde.
In plaats van te antwoorden in de bewoordingen die Peking voor ogen had, reageerde Trump met subtielere signalen.
Trump verwelkomde Xi met een lied dat beroemd werd gemaakt door een Taiwanees icoon
Tijdens het staatsdiner voor Xi op 24 september werd “The Moon Represents My Heart” gespeeld toen de gasten de zaal binnenkwamen. De vertolking uit 1977 door de Taiwanese zangeres Teresa Teng maakte het nummer tot een klassieker van de moderne Mandopop. De keuze paste ook goed bij de timing, vlak voor het Midherfstfestival, waarin de maan een centraal cultureel symbool is.
Teng stond ook bekend als een uitgesproken voorvechtster van democratie en vrijheid.
Tijdens de protesten op het Tiananmenplein in 1989 verscheen ze op een massale bijeenkomst in Hongkong ter ondersteuning van de studenten in Peking. Later sprak ze zich in het openbaar uit over de tragedie en haar overtuiging dat het Chinese volk vrij zou moeten zijn.
Die geschiedenis maakt de keuze voor haar bekendste nummer politiek gezien intrigerend.
Bij Trumps diplomatie aan de eettafel waren in Taiwan geboren AI-leiders aanwezig
Voor het staatsdiner van Xi bracht het Witte Huis meer dan 30 vooraanstaande figuren uit het Amerikaanse bedrijfsleven en de technologiesector bijeen. Elon Musk, Tim Cook, Jensen Huang (CEO van Nvidia) en Lisa Su (CEO van AMD) zaten aan de hoofdtafel, direct naast Trump, Xi en hun echtgenoten.
Zowel Huang als Su zijn in Taiwan geboren, en hun bedrijven zijn sterk afhankelijk van het ecosysteem voor halfgeleiderproductie op het eiland.
Daarom beschouw ik de zitplaatsindeling als meer dan alleen ceremonieel. De bredere boodschap was moeilijk te missen: de Verenigde Staten en Taiwan zijn economisch en technologisch nauw met elkaar verweven.
Dit is met name belangrijk nu Washington werkt aan het opbouwen van veerkrachtigere toeleveringsketens voor halfgeleiders en het verminderen van de strategische afhankelijkheid van China. Taiwan speelt in dat streven geen marginale rol. Het is een van de centrale knooppunten.
Trump herinnerde Xi eraan welk ‘China’ tijdens de Tweede Wereldoorlog aan de zijde van de VS vocht
Het derde signaal kwam rechtstreeks uit de toespraak van Trump tijdens het staatsdiner.
Trump herinnerde aan de alliantie tussen de Verenigde Staten en China tijdens de Tweede Wereldoorlog, waarbij hij de nadruk legde op de Flying Tigers, Amerikaanse vrijwillige piloten die hielpen China te verdedigen tegen Japan.
Zijn verslag was correct, maar liet een cruciaal onderscheid achterwege: de oorlogsbondgenoot van Amerika was de Republiek China, geleid door Chiang Kai-shek, niet de Volksrepubliek China die in 1949 onder Mao Zedong werd opgericht.
De Flying Tigers illustreren dit onderscheid. De eenheid, officieel de American Volunteer Group of the Chinese Air Force genaamd, werd opgericht door Claire Chennault, een gepensioneerde kapitein van het U.S. Army Air Corps die Chiang adviseerde.
Na de communistische overwinning op het vasteland in 1949 trok de regering van Chiang zich terug naar Taiwan.
Het was voor Trump vrijwel onmogelijk om naast Xi de “Republiek China” te noemen zonder een diplomatieke crisis te veroorzaken. Maar dat hoefde hij ook niet. Door de oorlogsalliantie te vieren en de Flying Tigers te eren, verwees hij naar een geschiedenis die samen met de Republiek China was gesmeed – de regering die daadwerkelijk aan de zijde van Amerika vocht.
De overeenkomst inzake ‘internationale waterwegen’ zou gevolgen kunnen hebben voor de Straat van Taiwan
Het vierde signaal is het meest ingrijpend als we het bekijken vanuit het perspectief van een toekomstige crisis.
Een van de acht resultaten die na de top werden aangekondigd, was dat Washington en Peking overeenkwamen dat Iran zich moet houden aan zijn toezegging om geen kernwapens te ontwikkelen en dat geen enkel land of instelling tol mag heffen op internationale waterwegen.
Op het eerste gezicht gaat dit over Iran en de Straat van Hormuz. In werkelijkheid heeft dit naar mijn mening ook gevolgen voor de Straat van Taiwan.
China heeft eenzijdig soevereiniteit, soevereine rechten en jurisdictie over de Straat van Taiwan opgeëist, met het argument dat de wateren binnen verschillende maritieme zones vallen die onder Chinese jurisdictie staan. Het verwerpt het idee dat er in de straat “internationale wateren” bestaan.
Het standpunt van Peking wordt door zijn critici treffend omschreven als een poging om de Straat van Taiwan tot Chinese binnenwateren te maken.
Taiwan, de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Japan en andere landen stellen dat de Straat van Taiwan wateren omvat waarop internationale navigatierechten van toepassing zijn, en dat schepen en vliegtuigen op grond van het internationaal recht recht hebben op vrijheid van navigatie en overvliegen.
De kwestie is nog duidelijker naar voren gekomen door de oorlog tussen de Verenigde Staten en Iran en de crisis rond de Straat van Hormuz.
Iran heeft herhaaldelijk gedreigd de straat te sluiten of de doorgang te beperken en heeft voorgesteld schepen tol te laten betalen voor de doorgang, terwijl de Internationale Maritieme Organisatie heeft gewaarschuwd dat het opleggen van tol een gevaarlijk precedent zou scheppen.
Stel je nu eens een oorlog in de Straat van Taiwan voor. Mocht Peking dreigen met een blokkade of doorvaartgelden eisen van buitenlandse schepen, dan zou het tijdens de top overeengekomen principe kunnen helpen om elke poging om de straat om te vormen tot een gecontroleerde, tegen betaling toegankelijke waterweg tegen te gaan.
De boodschap achter Trumps stilzwijgen
Bij elke topontmoeting met Trump dringt Xi erop aan om de kwestie Taiwan ter sprake te brengen. De Chinese leider maakte er ook zijn belangrijkste agendapunt van tijdens Trumps bezoek aan Peking in mei.
Trump profileert zich als een president die vrede nastreeft door middel van kracht. Hij heeft weinig geduld voor eindeloos herhaalde gespreksonderwerpen.
Trump heeft ook beweerd dat Xi hem heeft verzekerd dat China Taiwan niet zou aanvallen tijdens zijn presidentschap. Bij een andere gelegenheid waarschuwde Trump dat hij Peking zou bombarderen als China Taiwan zou aanvallen.
Ondertussen staat Xi voor een serieuze uitdaging in zijn militaire leiderschap. Zijn langdurige zuiveringen hebben de commandostructuren van het Volksbevrijdingsleger ontwricht, waardoor vragen rijzen over de paraatheid ervan.
Deze onrust betekent niet dat het Volksbevrijdingsleger Taiwan niet kan aanvallen. Maar het roept een cruciale vraag op: in hoeverre kan Xi vertrouwen op een leger waarvan de hoogste rangen zo grondig door elkaar zijn geschud?
Door Taiwan weg te laten uit de verklaring van het Witte Huis na afloop van de top, gaf Trump een duidelijke boodschap af: hij sprak geen openlijke steun uit voor de door Peking geprefereerde bewoordingen. Om het nog duidelijker te zeggen: hij weigerde Peking de voorwaarden van de Taiwan-kwestie te laten dicteren.
De standpunten in dit artikel zijn de mening van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de standpunten van The Epoch Times.
Gepubliceerd door The Epoch Times (18 oktober 2026): Trump’s Quiet Signals to Xi on Taiwan
