Soms zou ik willen dat een vriendschap hersteld kon worden, maar ben ik te gekwetst om de eerste stap te zetten.
We bevinden ons allemaal wel eens in die situatie. Soms belanden we in emotionele impasses of voelen we ons gekwetst door vrienden of familieleden – dat hoort allemaal bij het mens-zijn.
Ik heb onlangs een paar van die situaties meegemaakt binnen mijn eigen familie, en ik wist in beide gevallen dat ik hen zou vergeven. Het was geen kwestie van óf, maar van wanneer – en ik denk dat dat deel uitmaakt van de uitdaging om de eerste stap te zetten. Ik voelde geen enkele drang om de zaken snel recht te zetten, en ik genoot eigenlijk wel van mijn zelfmedelijden, op die eigenaardige manier waarop we dat doen.
Zelfmedelijden dient ons op de een of andere manier – in ieder geval op korte termijn – anders zouden we er niet zo in zwelgen als we soms doen. Misschien voelt het goed omdat het een emotioneel schild is dat ons in de mogelijkheid stelt ons terug te trekken en ons gerechtvaardigd of verontwaardigd te voelen omdat we ons oneerlijk behandeld voelen door anderen.
Als we in een staat van zelfmedelijden verkeren, vinden maar weinigen van ons dat we op dat moment helder denken – maar het voelt makkelijker dan vergeven – en onze handelingen hebben, net als water, de neiging om de weg van de minste weerstand te volgen.
Waarom we niet moeten wachten met vergeven
Hoe langer je wacht, hoe moeilijker de eerste stap wordt. Het is me opgevallen dat de oorspronkelijke reden voor de ergernis soms uit het oog wordt verloren, en dat specifieke kwesties worden vervangen door vage gevoelens van kilheid en ergernis. Deze zijn eigenlijk moeilijker te overwinnen omdat ze veel meer door emoties worden gedreven.
Elke dag van stilzwijgen laat een klein litteken achter. Net als wanneer je op de binnenkant van je mond bijt: het zwelt een beetje op en is dan vatbaarder om steeds weer opnieuw te worden gebeten. Ik denk dat er iets soortgelijks gebeurt wanneer we vergeving uitstellen. Als je het een of twee dagen laat aanslepen, kan het de volgende keer twee of drie dagen duren, en worden de emoties intenser.
Als je al hebt besloten om te vergeven, stelt wachten het goede deel alleen maar uit. Zo veel van ons leed komt voort uit dingen waarvan we weten dat we ze uiteindelijk zullen doen, maar in plaats daarvan kiezen we ervoor om eerst in zelfmedelijden of uitstelgedrag te blijven hangen. Ik wou dat ik een makkelijke oplossing had om de emotionele toestand te overwinnen die dit redelijk laat lijken, maar mijn enige advies is om jezelf er af en toe aan te herinneren hoe belachelijk het eigenlijk is.
Wachten tot je je er klaar voor voelt, is een slechte gewoonte om in stand te houden. Net als bij mijn vorige punt: wachten tot je je er klaar voor voelt voordat je iets doet, is een vreselijk moeilijke gewoonte om te doorbreken. Ik weet uit eigen ervaring hoe vaak ik veel te lang in de planningsfase ben blijven hangen. De waarheid is dat positieve emoties doorgaans voortvloeien uit gezonde acties, en niet andersom.
Je kinderen kijken hoe je met conflicten omgaat en nemen zoals een spons alle lessen in zich op. Als je kinderen of kleinkinderen om je heen hebt, onderschat dan niet hoeveel ze van je oppikken. Het gaat niet alleen om je woorden en daden, maar ook om je houding en waarden. Toen ik vorige week moeite had om een van mijn kinderen te vergeven, vroegen ze aan mijn vrouw: „Is papa nog steeds boos op mij?“ Dat brak mijn hart en deed me beseffen dat ik mijn kinderen een mooie levensles wil nalaten, niet een waarin je vasthoudt aan pijn.
De eerste stap zetten is het enige wat je zelf in de hand hebt. Er is zoveel in het leven waar we geen controle over hebben, en de manier waarop andere mensen zich gedragen is daar zeker een van. De oplossing is het goede voorbeeld te geven.
Elke dag in een impasse is weer een dag die je niet terugkrijgt. Naarmate ik ouder word, vooral sinds ik vijf kinderen heb, voel ik steeds sterker dat de tijd vluchtig is. Hoeveel luie weekenden thuis zal ik nog hebben met mijn hele gezin onder één dak, allemaal in goede gezondheid? Veel minder dan ik zou willen. Het is een tragedie om er ook maar één te verspillen.
Een van de mooiste kanten van de keuze om meteen te vergeven, is het geschenk dat je je toekomstige zelf geeft. Elke daad van vergeving vormt een spoor dat de volgende keuze gemakkelijker maakt – wat ik graag een opwaartse spiraal noem. Het is alsof je omhoog valt in de richting die je op wilt. Elke positieve keuze geeft je een klein duwtje in de rug om er nog een te maken, en nog een, en het beste moment om te beginnen is nu.
Gepubliceerd door The Epoch Times (14 oktober 2026): Don’t wait to forgive
