In een groot winkelcentrum in Binnen-Mongolië in China verzamelden zich onlangs honderden mensen voor een live gestreamde wedstrijd. De regels waren eenvoudig: zo lang mogelijk op een matras blijven liggen zonder overeind te komen en zonder toiletpauzes.
Veel deelnemers droegen pyjama’s en wikkelden zich in dekens en kussens. Sommigen hadden knuffels bij zich. Een constante stroom bezorgers leverde maaltijden, terwijl de deelnemers aten of de tijd doodden op hun telefoon.
Zo’n 33 uur later nam een 23-jarige man de eerste prijs in handen. Zijn oplossing voor het toiletprobleem? Luiers.
Als marketingstunt voor matrassen was het evenement een doorslaand succes, met meer dan 10 miljoen online kijkers. Verschillende toeschouwers betreurden hun gemiste kans om te winnen; zij zeiden dat ze hun dagen toch al grotendeels in bed doorbrachten.
De aandacht ging vervolgens uit naar de naam van de wedstrijd: “tangping”, een populair Chinees slangwoord dat “platliggen” betekent.
“Eindelijk is platliggen de manier om te winnen”, merkte iemand op.
Platliggen ontstond vier jaar geleden als een tegencultuurbeweging als reactie op de draconische coronalockdowns van het Chinese regime. Chinese jongeren, die de uitputtende ratrace afwezen, zochten een andere levensstijl: het absolute minimum doen.
Sindsdien hebben ze het naar een hoger niveau getild. Ze negeren de oproepen van de Chinese autoriteiten om hard te werken, noemen zichzelf “ratmensen” en brengen hun dagen “rottend” door in bed.
De dagen die ze documenteren op Chinese sociale media verlopen ongeveer zo: rond het middaguur of later uit bed kruipen, douchen, koken of eten bestellen, eten terwijl ze scrollen op hun telefoon, weer bedtijd, gevolgd door meer eten en doemscrollen — of gamen — tot diep in de nacht.
Zo leeft de 25-jarige Sherry Yang al drie jaar, terwijl ze bij familieleden en vrienden inwoont.
“Ik heb geen plannen voor de toekomst”, vertelde ze aan The Epoch Times. “Er is niet veel meer om naar uit te kijken.”
Interviews met The Epoch Times en berichten op het Chinese internet tonen een somberheid die om zich heen grijpt onder de jeugd in China.
Het markeert een drastische breuk met tien jaar geleden, toen jongeren nog vol energie zaten, zegt James Wang, die in 2017 afstudeerde.
Toen hij net van school was spraken Wang en zijn vrienden dagelijks over hun banen en dromen. Ze wisselden carrièretips uit en stonden te springen om een eigen bedrijf te beginnen.
“Nu is alles anders”, vertelde hij aan The Epoch Times. De gesprekken over hoge ambities zijn verdwenen; het enige waar men nu om vraagt is een gewone baan — en het vermogen die te behouden, zei hij.
De trend “platliggen”, die haaks staat op de herhaalde oproep van de Chinese leider Xi Jinping om “het verhaal van China goed te vertellen”, is een hoofdpijndossier geworden voor Peking.
Een dag na Kerstmis vaardigde de hoogste internetwaakhond van het land, de Cyberspace Administration of China, een richtlijn met dertien punten uit, waarin internetberoemdheden verboden wordt de “platliggen”-cultuur te promoten. De levensstijl werd bestempeld als een van de “ongezonde ideeën” die “socialistische kernwaarden schenden.”
Van ereleerling naar kluswerker
De toestand van de Chinese jeugd is steeds beschamender geworden voor een regime dat alles op alles zet om kracht en zelfvertrouwen uit te stralen.
In augustus 2023, op het moment dat één op de vijf jonge Chinezen geen baan kon vinden, stopte Peking met het publiceren van de maandelijkse cijfers hierover.
Vijf maanden later werden de cijfers hervat, maar met aangepaste rekenmethodes. Studenten tellen niet langer mee, aldus de Chinese autoriteiten, omdat zij zich op hun studie zouden moeten richten in plaats van op het zoeken naar werk. Daarmee vielen grofweg 62 miljoen mensen buiten de berekening — inclusief studenten die bijverdienen en anderen die moeite hebben om werk te vinden.
De aanpassing leverde een lager werkloosheidscijfer op, dat sindsdien schommelt tussen ongeveer vijf en tien procent.
Cindy Zhang, 24, studeerde afgelopen zomer af aan de Universiteit van Shandong, een topuniversiteit in Oost-China. Met haar financiële achtergrond en ruime stage-ervaring was ze ervan overtuigd dat ze een baan kon bemachtigen in de bank- of effectenwereld. Na een jaar solliciteren is haar hoop echter vervaagd. Wervingsstops zijn de norm en vacatures zijn schaars. Bij de aanbiedingen die er wél zijn, liggen de salarissen “belachelijk laag”, zegt ze.
“Ik heb tot nu toe meer dan 300 cv’s verstuurd, en slechts twee bedrijven hebben gereageerd”, vertelde ze aan The Epoch Times.
Nu verkoopt ze drankjes in het kleine winkeltje van een familielid, voor minder dan 100 yuan (12,29 euro) per dag.
Door het tekort aan werkgelegenheid grijpen veel jongeren alles wat beschikbaar is. Vaak betekent dat: bezorgwerk.
Dit segment is de afgelopen jaren snel gegroeid, met inmiddels 14 miljoen bezorgers in juli 2025, volgens de Chinese data-aggregator QuestMobile. Ongeveer tweederde van hen is 35 jaar of jonger.
Tot die groep behoort de 24-jarige acteur Shu Chen, die in augustus ’s nachts maaltijden begon te bezorgen nadat audities niets hadden opgeleverd en de rekeningen zich opstapelden. Zijn langste dienst duurde meer dan tien uur en leverde hem bijna 200 yuan op (minder dan 25 euro).
Een ander voorbeeld is Ding Yuanzhao, een student met alleen tienen. Ding studeerde met een beurs aan de prestigieuze universiteit Tsinghua in China en behaalde later een master aan de University of Oxford in Engeland.
In juni 2025 zorgde Ding tijdens het belangrijke toelatingsexamenseizoen — dat nog altijd de doorslag geeft voor de plaatsing op een universiteit — voor opschudding in China.
In een fel geel uniform met helm, waarmee hij liet zien dat hij werkte voor het Chinese bezorgplatform Meituan, riep Ding middelbare scholieren op “kalm te blijven”, ongeacht hun score. Of studenten nu hoog of laag scoren, “ons werk zal uiteindelijk niet zo heel anders zijn”, zei Ding in videobeelden die op het Chinese socialmedia-platform WeChat werden geplaatst. Eten bezorgen, zei hij, is “eervol werk.”
De negentienjarige bezorger Anna Huang was eerlijker.
Het werk is aantrekkelijk omdat het altijd voorhanden is, vertelde ze aan The Epoch Times. “Je kunt er meteen mee beginnen”, zei ze.
‘Te veel druk’
Op bepaalde vlakken zijn er velen die zelfs niet meer proberen om vooruit te komen.
Het huwelijkscijfer in China daalt al tien jaar. Hoewel geldbonussen en winkelvouchers de afgelopen maanden een lichte stijging leken te veroorzaken, zeggen veel jongeren zoals Yang dat ze op korte termijn geen plannen hebben voor een gezin.
“Ik heb geen zin in daten of trouwen, laat staan kinderen”, zei Yang. “Ik kan nauwelijks voor mezelf zorgen.” Ze vertelde dat de meeste van haar vrienden zich in hetzelfde schuitje bevinden.
Alan Li, 22, werkt al drie jaar als bezorger in de zuidoostelijke stad Suzhou. Om op huur te besparen, woont hij in een tent onder een brug.
“Trouwen is voor rijke mensen”, vertelde hij aan The Epoch Times. “Heb je een huis, auto of spaargeld? Wat zullen onze kinderen eten na het trouwen? Is er dan geld voor babyvoeding?”
“De druk is veel te hoog”, zei hij.
Die druk kan verklaren waarom Chinese jongeren steeds vaker terugkeren naar hun kindertijd.
Afgelopen zomer werden volwassen fopspenen kortstondig een rage in China. In talloze video’s prezen jongeren het grotere siliconen exemplaar, omdat het hen hielp bij slapen en het verlichten van stress. Sommigen droegen het zelfs in het openbaar als modeaccessoire. “Baobao”, oftewel baby, is een universele manier geworden om volslagen onbekenden in cafés of online aan te spreken; eigenaardige speeltjes en pluchen tassenhangers zijn populaire troostitems.
De maatschappelijke verwachtingen voor jongeren lijken ook te dalen. Ouderavonden, die normaal gesproken op de basisschool plaatsvinden, werden in 2025 op tientallen universiteiten gehouden.
Topziekenhuizen in grote steden trokken vorig jaar lange rijen bij nieuwe geestelijke gezondheidsklinieken speciaal voor studenten “die een hekel hebben aan school.” Sommige klinieken hadden wachtlijsten van een maand en registreerden tot wel 10.000 bezoekers in een periode van tien maanden.
Overleven zonder geld
In Nanning, een zuidelijke stad aan de grens met Vietnam, zat de 25-jarige Anna Huang maandenlang zonder werk. Op een late septembernacht in 2025 voegde ze zich bij een groep jonge Chinezen die het terrein en de vuilcontainers van een lokale groothandelsmarkt afspeurden naar groenten die waren weggegooid.
Ze was te laat en vond slechts een handvol. Een verkoper gaf haar wat gratis eten, waarmee ze enkele dagen kon overleven, vertelde ze.
“Het wordt allemaal gedreven door de omstandigheden”, zei ze tegen NTD, een zusterorganisatie van The Epoch Times. “Waarom zouden we anders groenteschroot gaan ophalen?” Ze vertelde dat haar wangen in de 20 minuten dat ze daar was “rood werden van schaamte.”
In het zuidoosten zag een groothandelaar op een belangrijke groentemarkt dezelfde trend.
“Telkens wanneer er iets wordt weggegooid, is het meteen weg”, vertelde de man, met de achternaam Wang, aan NTD.
“Je moet er vroeg bij zijn”, zei hij. “Of je iets vindt? Dat hangt helemaal af van hoeveel geluk je hebt.”
Nog niet zo lang geleden droeg het opnemen van weggegooid voedsel en het zoeken naar restjes de stempel van armoede en lage sociale status. Maar in de tweede helft van 2025 heeft het de Chinese jeugd zich er heel erg op toegelegd.
“Overleven zonder kosten is nu in de mode”, merkte een Chinese nieuwslezer op. Hij zei dat de Chinese jongeren “de eenvoudige genoegens van het leven hebben ontdekt.”
Maar de werkelijkheid is niet per se zo rooskleurig, zei Ai Shicheng, voormalig nieuwsredacteur in China.
Zelfs als er een kunstzinnig element zit in het scharrelen — voor degenen die hun tochten filmen en online plaatsen — wijst het ook op de steeds strakkere portemonnee van de jongeren, vertelde hij aan The Epoch Times.
De Chinese dichter en dissident Jiang Pinchao was het daarmee eens.
“De Chinese Communistische Partij zei vroeger dat voor het Chinese volk niets belangrijker is dan het recht om te leven”, zei hij. “En wat betekent dat nu nog?”
‘Stille protesten’
Onvrede onder de Chinese jeugd is nu een grote zorg voor de Chinese autoriteiten, zegt een onderzoeker van de Chinese Academie voor Sociale Wetenschappen, een instituut op het niveau van ministerie onder het Chinese kabinet.
Buiten de arbeidsmarkt en op zoek naar een uitlaatklep, zouden Chinese jongeren kunnen overstappen van het internet naar de straat, vertelde hij aan The Epoch Times onder voorwaarde van anonimiteit. Hij verwees naar de zorgen die tijdens een recent intern overleg werden geuit.
Op oudejaarsavond schrapten verschillende Chinese steden de festiviteiten en werden grote bijeenkomsten afgeraden.
Platliggen of “ratmensen” worden, is in wezen een vorm van zichzelf opgeven, maar vanuit een ander perspectief is het ook een soort “stil protest” tegen de situatie in China, zei de 29-jarige democratieactivist Le Kai’an.
China investeert steeds meer in ideologische indoctrinatie en verplicht alle universitaire opleidingen Marxisme, Xi Jinping-denken en Chinees socialisme te bestuderen.
China-analist Feng Chongyi zei dat het niet het doel heeft om kennis over te dragen, maar meer om de geest van de jongeren te “verdoven”. Ik twijfelt eraan of de methode werkt, aldus Feng.
“Wat ze verkondigen, staat haaks op de realiteit”, vertelde hij aan The Epoch Times. “Als de Partij zo geweldig is als ze beweren, waarom zitten de mensen dan in zo’n puinhoop?”
Zhang is nog steeds op zoek naar een baan. Elke ochtend opent ze de sollicitatie-app op haar telefoon en verstuurt ze aanvragen. ’s Middags zit ze in de bibliotheek, ’s avonds helpt ze in het winkeltje van een familielid.
“Ik wil niet platliggen, maar blijven zoeken naar werk lijkt me nergens te brengen”, zei ze. “Vroeger dacht ik dat mensen niet werkten omdat ze lui zijn. Nu weet ik dat ze nergens terechtkunnen.”
Hong Ning, Yi Ru en Shen Yue hebben bijgedragen aan dit verslag.
Gepubliceerd door The Epoch Times (19 januari 2026): Seeing No Hope for the Future, China’s Youth Are Choosing Failure
