Nadat de vredesgesprekken tussen de VS en Iran afgelopen weekend in Pakistan waren mislukt, hebben de Verenigde Staten een zeeblokkade ingesteld rond Iraanse havens en kustgebieden langs de Straat van Hormuz.
De nieuwste Amerikaanse strategie heeft verstrekkende gevolgen, vooral omdat zij het Chinese communistische regime een zware klap toebrengt, zeggen analisten tegen The Epoch Times.
Toen de onderhandelingen tussen de VS en Iran op 12 april in Islamabad stukliepen omdat het Iraanse regime weigerde af te zien van de ontwikkeling van kernwapens, kondigde de Amerikaanse president Donald Trump aan dat de Amerikaanse marine een blokkade van de Straat van Hormuz zou instellen.
Sinds 13 april om 10.00 uur ET handhaaft het Amerikaanse Central Command die blokkade “onpartijdig tegen schepen van alle landen die Iraanse havens en kustgebieden binnenvaren of verlaten, inclusief alle Iraanse havens aan de Perzische Golf en de Golf van Oman”, aldus een verklaring.
“[De Amerikaanse blokkade] zal de vrije doorvaart niet belemmeren voor schepen die via de Straat van Hormuz van en naar niet-Iraanse havens varen”, aldus het Amerikaanse Central Command.
Kort nadat de oorlog met Iran op 28 februari begon, blokkeerde het Iraanse regime de Straat van Hormuz door te schieten op vrachtschepen en olietankers, terwijl het sommige schepen uit “bevriende landen”, waaronder China, doorliet. In de afgelopen weken heeft het Iraanse regime landen tot 2 miljoen dollar (1,69 miljoen euro) per doorgang gevraagd voor een veilige passage door deze cruciale vaarroute.
Het Chinese regime bekritiseerde onmiddellijk de Amerikaanse blokkade tegen Iran en stelde dat die indruist tegen de belangen van de internationale gemeenschap en noemde haar “onverantwoord en gevaarlijk.”
Twee vliegen in één klap
Volgens de Amerikaanse Energy Information Administration passeert bijna 40 procent van de Chinese invoer van ruwe olie de zeestraat.
China koopt volgens openbare gegevens van 2025 meer dan 80 procent van de Iraanse olie die wordt verscheept. Gemiddeld gaat het om 1,38 miljoen vaten per dag, goed voor ongeveer 13,4 procent van alle olie die over zee wordt ingevoerd. Chinese raffinaderijen kopen gesanctioneerde Iraanse olie tegen lagere prijzen en besparen zo ongeveer 8 tot 10 dollar (6,79 tot 8,48 euro) per vat.
China betaalt Iran grotendeels in yuan voor zijn olie en omzeilt daarmee het westerse financiële systeem en Amerikaanse sancties, waardoor het zijn dollarreserves spaart.
Fang Wei, een in de VS gevestigde senior journalist en commentator op actuele zaken, zei tegen The Epoch Times dat de blokkade van de zeestraat door het Iraanse regime in strijd is met het internationale zeerecht, omdat eigen schepen en die van bondgenoten vrij kunnen passeren. Schepen uit andere landen wordt daarentegen de toegang ontzegd of zij moeten buitensporige doorvaartkosten betalen.
Volgens hem voorkomt de Amerikaanse marine, door Iraanse havens te blokkeren, feitelijk dat Iran “de zeestraat gebruikt om de wereld te gijzelen, terwijl tegelijkertijd de economische levensader van het land wordt afgesneden”.
China is de grootste handelspartner van Iran en is afhankelijk van de Straat van Hormuz om Iraanse olie naar China te vervoeren, aldus Fang.
“Wanneer Chinese schepen worden geblokkeerd, zal China gedwongen worden olie uit alternatieve bronnen te kopen, wat de prijzen aanzienlijk opdrijft”, zegt hij. “De Chinese economie zit momenteel in een diepe dip en kampt met deflatie — als een blokkade van olie-import tot ingevoerde inflatie leidt, komt het land onder enorme druk te staan.”
De Amerikaanse blokkade tegen Iran is indirect gericht tegen de regerende Chinese Communistische Partij (CCP), zegt Su Tzu-yun, onderzoeker en directeur van de afdeling Defensiestrategie en Middelen van het Taiwanese Instituut voor Nationale Defensie- en Veiligheidsonderzoek, tegen The Epoch Times.
De Amerikaanse blokkade heeft volgens hem ook gevolgen voor India.
“India is echter geen tegenstander van de Verenigde Staten — het weigert simpelweg mee te werken”, aldus Su tegen The Epoch Times. Door de Iraanse havens te blokkeren, hebben de Verenigde Staten de rollen omgedraaid ten opzichte van Iran, zegt hij. “Dit dient ook als een middel om de CCP te ontwortelen.”
Volgens hem is het blokkeren van Iraanse havens onderdeel van Trumps strategie van “twee vliegen in één klap slaan”.
“De Verenigde Staten hebben ook effectief zowel de grondstoffen voor raketten als diverse militaire leveringen die de CCP aan Iran leverde afgesneden”, aldus Su.
Het besluit van Trump om alle schepen die Iraanse havens binnenvaren of verlaten te blokkeren, is bedoeld om de Verenigde Staten van een defensieve naar een offensieve houding te verschuiven. Door de dreiging van conflict te gebruiken om een vreedzame oplossing af te dwingen worden de Amerikaanse onderhandelingspositie tegenover Iran versterkt, terwijl tegelijkertijd de militaire macht van de VS wordt getoond, zegt Chung Chih-tung, associate research fellow bij het Taiwanese Instituut voor Nationale Defensie- en Veiligheidsonderzoek, tegen The Epoch Times.
De Iraanse blokkade van de Straat van Hormuz heeft de wereldwijde olieprijzen en logistieke kosten opgedreven, wat de druk op de regering-Trump zowel in het binnenland als internationaal heeft vergroot.
Volgens Chung kregen niet alleen Iran, maar ook de Verenigde Staten de schuld toen de vrije doorvaart in de Straat van Hormuz werd verstoord. De gerichte Amerikaanse blokkade verandert echter de dynamiek van de oorlog, zegt hij.
“Door zijn blokkade momenteel te beperken tot alleen Iraanse havens, verkleint Trump effectief de reikwijdte van de confrontatie en beperkt hij de negatieve gevolgen”, aldus Chung. “Bovendien treedt de Verenigde Staten, terwijl het tegen Iran optreedt, feitelijk op namens landen die het slachtoffer zijn geworden van Iraanse afpersing.”
Toekomstige ontwikkelingen
Su verwacht dat de situatie binnen ongeveer twee weken duidelijker zal worden. “Trump zal waarschijnlijk doorgaan met het ontmantelen van de resterende militaire macht van Iran”, zegt hij.
Binnen Iran bestaan drie duidelijke politieke machtsblokken: de geestelijke elite, de gekozen regering en de militaire factie — met name de Islamitische Revolutionaire Garde, aldus Su.
“Het keert nu terug naar het oorspronkelijke scenario, namelijk het neutraliseren van de militaire krachten”, zei hij. “Het tweede doel van de Verenigde Staten is om de Verenigde Arabische Emiraten te helpen bij het heroveren van de kleine eilanden die momenteel door Iran worden bezet — dat zou diplomatiek voordeel opleveren en meer steun van Golfstaten voor de VS stimuleren.
“Het derde doel is om indirect de gekozen regering van Iran te ondersteunen en de vorming van een nieuw regime te bevorderen, zodat een duurzame en stabiele oplossing voor de problemen van Iran kan worden bereikt.”
Volgens Fang zal de CCP onder enorme druk komen te staan — door stijgende olieprijzen of door een tekort aan bevoorrading — wat haar ertoe zal aanzetten om aan te dringen op onderhandelingen tussen Iran en de Verenigde Staten.
“De Verenigde Staten bevinden zich daarentegen in een zeer comfortabele positie, dankzij hun eigen enorme binnenlandse olieproductie en de productie uit Venezuela”, zei hij.
“Bovendien zijn kleinere olievelden wereldwijd nu zeer gewild. Omdat deze landen betaling in Amerikaanse dollars eisen in plaats van Chinese yuan, zullen de pogingen van de CCP om olie te kopen onvermijdelijk leiden tot een aanzienlijke uitputting van haar dollarreserves”, aldus Fang.
De situatie is volgens hem op alle fronten zeer ongunstig voor de CCP, terwijl het juist voordelig is voor de Verenigde Staten.
“Trump kan het zich veroorloven om hen uit te zitten en te overleven — uiteindelijk kan dit de kern van de Chinese economie raken”, zegt Fang. “Kortom, zowel Iran als de Chinese Communistische Partij zullen in dit conflict zware klappen krijgen, terwijl dat voor de Verenigde Staten niet het geval zal zijn.”
Luo Ya, Ning Haizhong en Reuters hebben bijgedragen aan dit verslag.
Gepubliceerd door The Epoch Times (14 april 2026): China Suffers Heavy Blow as US Blocks Iranian Ports: Analysts
