36 jaar lang droeg Gu Kai een geheim met zich mee dat te gruwelijk was om te vertellen.
In 1989 werd de student in Shanghai gearresteerd omdat hij het protest op het Tiananmenplein steunde. Tijdens zijn verblijf in de gevangenis zei hij getuige te zijn geweest van het Chinese executiesysteem dat werd gebruikt om organen van gevangenen te oogsten.
Uit angst voor repercussies tegen zichzelf en zijn familie bleef Gu tot dit jaar zwijgen. Na een bezoek aan het Liberty Sculpture Park en het Tiananmen Square Memorial in Yermo, Californië, en na het bijwonen van een herdenkingsbijeenkomst voor de 36e verjaardag van het bloedbad besloot hij in maart om te vertellen wat hij had meegemaakt.
“Ik voelde plotseling dat ik te laf was geweest,” vertelde Gu aan de Chinese editie van The Epoch Times. “Ik was bang voor mijn familie en mijn ouders, en durfde dus niets te zeggen.”
Het lot van een gevangene in Shanghai
Gu was 21 toen de autoriteiten hem arresteerden en beschuldigden van “contrarevolutionair” te zijn. Dit is een aanklacht die vaak door de Chinese Communistische Partij (CCP) wordt gebruikt tegen politieke dissidenten. Hij werd ondergebracht in het Shanghai No. 1 Detention Center en in een cel van 12 vierkante meter geplaatst met meer dan een dozijn andere gevangenen.
In november 1989 werd een jonge ter dood veroordeelde gevangene, Ge Yanping, overgebracht naar de cel van Gu. Ge, die toen 25 jaar oud was, had bij het Chinese staatsbedrijf Baosteel Group gewerkt voordat hij werd veroordeeld voor moord. Gu herinnert zich dat gevangenisartsen in januari 1990 verschillende buisjes bloed afnamen bij Ge.
“Iedereen wist dat als ze bloed afnamen bij een ter dood veroordeelde gevangene, dat was voor het matchen van organen. Het was een publiek geheim,” aldus Gu.
Enkele weken later riepen de bewakers Ge’s nummer, 728, en leidden hem weg. Ze vertelden hem dat hij naar de rechtbank moest. Hij kwam nooit meer terug. Voordat hij vertrok, vertrouwde Ge Gu zijn huisadres toe en vroeg hem om bij zijn ouders langs te gaan als hij de gevangenis zou overleven.
Wat er kort daarna met Ge gebeurde, zou een nog diepere indruk op Gu achterlaten.
Het verwoestende bewijs van een vader
Nadat Gu in augustus 1990 was vrijgelaten, bezocht hij de ouders van Ge. Wat hij daar zag, liet diepere sporen na dan jaren opsluiting in de gevangenis.
De vader van Ge, een gepensioneerde soldaat en lid van de Communistische Partij, liet Gu een verzameling documenten en foto’s zien die hij via zijn contacten in het rechtssysteem had verkregen. Volgens Gu was er een foto van Ge op het moment dat hij in het hoofd werd geschoten, en beelden van medisch personeel dat zijn huid afpelde en zijn borstkas opende om zijn organen eruit te halen.
“De foto’s waren schokkend,” zei Gu. “Het was duidelijk dat hij nog niet helemaal dood was toen ze begonnen. Ze hebben hem uitgekleed, opengesneden en zijn organen verwijderd.”
Ge’s vader huilde toen hij uitlegde waarom hij had gezwegen. “Mijn zoon heeft iemand vermoord en hij verdiende de doodstraf”, zei hij tegen Gu. “Maar waarom moesten ze het lichaam zo verminken? Als ik toen had geprotesteerd, zou ik mijn baan en pensioen hebben verloren. Dat zou het hele gezin hebben verwoest.”
Gu zei dat Ge’s vader de foto’s alleen kon krijgen omdat hij contacten had in het rechtssysteem van de CCP. Officieel kreeg Ge’s vader alleen de as van zijn zoon.
Andere voormalige gevangenen hebben soortgelijke getuigenissen afgelegd. Zo herinnerde Yang Wei, een pro-democratieactivist die rond dezelfde tijd gevangen zat, zich dat artsen regelmatig bloed afnamen bij geketende terdoodveroordeelden. Toen hij de artsen vroeg waarom, zeiden ze dat het voor “gezondheidscontroles” was, maar hij zei dat iedereen wist dat het voor het matchen van organen was.
“Ze waren niet ziek,” zei Yang. “Ze werden voorbereid.”
Deze verhalen versterken de al lang bestaande beschuldigingen dat China voor zijn transplantatie-industrie afhankelijk is van geëxecuteerde gevangenen als leveranciers van organen. Peking ontkende deze praktijk jarenlang, maar gaf in 2005 toe dat het gebruikelijk was.
Gu benadrukte dat in communistisch China de vroegste bronnen van organen voor transplantatie ter dood veroordeelde gevangenen, zwervers of patiënten waren die onverwacht waren overleden. Mettertijd breidde het bereik zich geleidelijk uit, zoals wordt benadrukt in de documentaire State Organs.
In 2006 werd voor het eerst gemeld dat beoefenaars van de spirituele discipline Falun Gong door het regime werden vermoord voor hun organen. Meerdere internationale onderzoeken, waaronder het China Tribunaal in het Verenigd Koninkrijk, concludeerden in 2019 dat Peking jarenlang op grote schaal organen had geoogst, met Falun Gong-beoefenaars als belangrijkste bron.
De kwestie kwam op 3 september opnieuw aan de orde tijdens de militaire parade van de CCP, toen een live-uitzending liet zien hoe de Russische president Vladimir Poetin tegen de Chinese leider Xi Jinping zei dat voortdurende orgaantransplantaties het leven kunnen verlengen tot “onsterfelijkheid”. Xi merkte op dat deze praktijk mensen in staat zou kunnen stellen om 150 jaar oud te worden.
De CCP wordt al lang internationaal beschuldigd van betrokkenheid bij gedwongen orgaanoogst. Het moment van de hot mic leidde al snel tot publieke verontwaardiging.
“In een land zonder democratie, zonder verkiezingen en zonder vrijheid van meningsuiting kan elke vorm van wreedheid voorkomen,” aldus Gu.
Tientallen jaren later, nu hij in New York woont, heeft Gu nog steeds moeite om te verwerken wat hij heeft gezien en te weten is gekomen. De foto’s van Ge’s vader staan nog steeds in zijn geheugen gegrift.
“Het is echt tragisch dat zulke dingen zijn gebeurd,” zei hij. “Pas als China democratisch wordt, zal dit duistere geheim aan het licht komen, want de Communistische Partij bewaart nog steeds de dossiers, een register van ieders daden.”
Cheng Mulan en Chang Chun hebben bijgedragen aan dit artikel.
Gepubliceerd door The Epoch Times (16 september 2025): Tiananmen-Era Prisoner Opens Up About China’s ‘Open Secret’ of Organ Harvesting
