Commentaar
China’s derde en nieuwste vliegdekschip is onlangs door de Straat van Taiwan gevaren, wat de bezorgdheid vergroot over de militaire opbouw van het land en zijn intenties ten aanzien van Taiwan. Dergelijke stappen van China benadrukken de urgentie van het debat over Taiwans vermogen om zichzelf te verdedigen en over de Amerikaanse toewijding aan die verdediging. De uitkomst van dat debat zal wereldwijd en voor de rest van de eeuw gevolgen hebben.
Uit gesprekken binnen de Chinese Communistische Partij (CCP), overheidscommunicatie en details van China’s militaire versterking is het voor de Taiwanezen duidelijk geworden dat China’s economische en politieke beleid van de afgelopen twee decennia neerkomt op een systematische, langetermijnvoorbereiding op de inname van Taiwan.
Naast vliegdekschepen bouwt China amfibische landingsvaartuigen en verplaatsbare havenfaciliteiten om een invasie met succes te kunnen uitvoeren. Tegelijkertijd maakt het land zijn economie steeds zelfvoorzienender door de verwerving van cruciale grondstoffen en technologieën. Daarnaast werkt China er hard aan om onmisbaar te worden voor de rest van de wereld, met bijna een monopolie op zeldzame aardmetalen en een indrukwekkende industriële capaciteit. Ten slotte voert het een intensieve propagandacampagne in Taiwan om daar het gevoel te versterken dat een Chinese bezetting onvermijdelijk is.
Tijdens mijn recente bezoek aan Taiwan spraken vrijwel alle buitenlandse-beleidsdeskundigen die ik ontmoette de verwachting uit dat er binnen één tot drie jaar een invasie of een andere vorm van agressie zal plaatsvinden. Door onlangs zijn “zeldzame-aardmetalenkaart” te spelen en de wereld te waarschuwen voor de gevaren van haar monopolie, heeft China zichzelf een venster van ongeveer vijf jaar gegeven voor militair optreden — tot de wereld alternatieve leveranciers heeft gevonden.
De meningsverschillen in Taiwan gaan vooral over de manier waarop het land op deze situatie moet reageren. De huidige regering, onder leiding van president William Lai van de Democratische Progressieve Partij (DPP), werkt hard aan de voorbereiding van het Taiwanese leger op een mogelijke invasie. Hoewel men beseft dat Taiwan zal moeten vertrouwen op asymmetrische wapens zoals mijnen en drones om een aanval af te slaan, is men zich er ook van bewust dat schepen en vliegtuigen nu al nodig zijn om Chinese schendingen van Taiwanese wateren en het luchtruim te kunnen weerstaan.
De Kuomintang (KMT), die de wetgevende macht domineert, stelt echter voor om met de CCP tot afspraken te komen in een poging een invasie te voorkomen of uit te stellen. Deze stemmen erkennen echter dat een dergelijke strategie op lange termijn alsnog zou kunnen leiden tot een vertraagde invasie, of zelfs tot een gedwongen overgave van Taiwan.
De KMT, die het grootste deel van de 20e eeuw een uitgesproken anticommunistische partij was, is verrassend genoeg deze eeuw van positie veranderd en is een belangrijke partner geworden voor de CCP. De KMT stelt dat Taiwan meer zou moeten samenwerken met China, vooral op economisch gebied, en dat een meer verzoenende aanpak het beste zou zijn voor de Taiwanese economie. Sinds het twintig jaar geleden de verkiezingen verloor en na decennia aan de macht oppositiepartij werd, gebruikt de KMT dit economische standpunt als middel om stemmen terug te winnen.
Helaas is deze benadering gevaarlijk. Een toenemende economische afhankelijkheid van China zou Taiwan kunnen veranderen in het volgende Hongkong, waar nauwe economische banden hebben geleid tot politieke onderwerping en het verdwijnen van liberale democratische vrijheden. Door zijn dominantie in de wetgevende macht heeft de KMT de inspanningen van president Lai tegengewerkt en daarmee het project van Taiwan om zijn militaire macht uit te breiden en te moderniseren belemmerd.
Op militair, politiek en economisch vlak vormt Taiwan de cruciale eerste stap voor de CCP om haar uitgesproken doel van wereldheerschappij te realiseren. Een Chinese bezetting van Taiwan zou het centrum van de eerste eilandengordel vernietigen — van Zuid-Korea en Japan tot de Filipijnen — die China momenteel beperkt in het wereldwijd projecteren van zijn groeiende militaire macht. Bovendien zou het landen die zich bedreigd voelen aanmoedigen nauwer met China te gaan samenwerken, zowel economisch als politiek.
Afgezien van het strategische voordeel dat China zou behalen door controle over de Taiwanese halfgeleiderindustrie — die momenteel 90 procent van ’s werelds meest geavanceerde AI-chips produceert — zou een Chinese overname van Taiwan de wereld ook beroven van een van de belangrijkste politieke tegenstanders van de ambities van de CCP. Dankzij het diepgaande inzicht in de Chinese politiek, economie en cultuur is Taiwan een cruciale partner voor alle landen die hun eigen soevereiniteit willen beschermen. Het bestaan van Taiwan vormt bovendien een fundamentele propagandadreiging voor China’s model van autoritair kapitalisme en onderstreept zo de urgentie voor China om het land te onderwerpen.
Volgens het begrip van de CCP is het behoud van een onafhankelijk Taiwan de meest effectieve manier om het Chinese imperialisme tegen te gaan.
De in dit artikel geuite meningen zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.
Gepubliceerd door The Epoch Times (9 oktober 2025): Preserving Government of the People, by the People, for the People of Taiwan
