Commentaar
Toen ik binnenkwam, hoorde ik mijn kinderen ruzie maken. “Dat is niet eerlijk!”, riep een van hen. Ik wist niet eens waar de ruzie over ging, maar ik liet ze stoppen en nam ze mee naar de woonkamer.
“Het leven is niet eerlijk”, zei ik tegen ze. “Wie heeft jullie dat wijsgemaakt? Dat is het nooit geweest en dat zal het ook nooit worden.”
Ze zijn 10, 8 en 5 jaar oud, waarschijnlijk te jong voor dit soort gesprekken, maar toen ik eenmaal begon, kon ik niet meer stoppen. Halverwege mijn preek besefte ik dat dit eigenlijk een artikel was, geen gesprek voor kleine kinderen. Maar het was te laat; ik zat er al middenin.
Ik vertelde hen dat hard werken, toewijding en inzet meestal worden beloond, maar niet altijd. Soms hebben mensen ook succes zonder die dingen. Sommigen worden geboren in een familie met geld of connecties. Anderen moeten hard werken voor elke centimeter. Het leven is geen gelijk speelveld, en dat is het ook nooit geweest.
Maar waar hebben we het idee vandaan dat het dat zou moeten zijn? En wanneer zijn we de overheid gaan vragen om het eerlijk te maken?
De waarheid is dat dit niet mogelijk is. Eerlijkheid kan niet worden opgelegd, wettelijk vastgelegd of gereguleerd. We hebben allemaal verschillende lichamen, verschillende ouders, verschillende trauma’s en verschillende talenten.
Toen ik jong was, wilde ik graag slanker zijn, zodat ik na de puberteit kon blijven kunstschaatsen. Ik wilde graag langer zijn, zodat ik basketbal kon spelen. Maar wensen veranderden de realiteit niet.
Ik kon mezelf wel identificeren als basketbalster of kunstschaatsster, maar dat maakte het nog niet waar. Het voelde oneerlijk. Ik had niet het lichaam van een kunstschaatsster. Ik had niet het lichaam van een basketbalster. Ik had niet het lichaam van de meisjes op de covers van tijdschriften.
Maar dat was nu eenmaal zo. Ik moest leren leven met mijn lichaam, de sterke punten ervan ontdekken in plaats van me te ergeren aan de beperkingen. Die les heeft mijn hele leven nagegalmd: we kunnen de werkelijkheid niet naar onze wensen buigen, maar we kunnen de werkelijkheid met nederigheid, inzet en vastberadenheid tegemoet treden.
Ik ben geboren met andere talenten: een scherpe geest, een sterke werkethiek, gevoel voor humor en doorzettingsvermogen. Dat zijn de tools die ik heb gekregen. Mijn broer daarentegen was de sympathieke, een uitzonderlijke werker, een bruggenbouwer, iemand die mensen met elkaar verbindt. We zijn opgegroeid in hetzelfde huis, met dezelfde ouders, en toch zien onze levens er totaal anders uit. Soms heeft hij meer geld verdiend dan ik, soms heb ik meer verdiend dan hij. Dat is niet oneerlijk, zo is het leven nu eenmaal.
De mythe van eerlijkheid
Het is niet de taak van de overheid om het leven, de vrijheid en het nastreven van geluk te garanderen. Het is de taak van de overheid om een kader te creëren waarin we daar allemaal naar kunnen zoeken. Alleen wij kunnen dat doen.
Het gesprek over gelijkheid, de obsessie met eerlijkheid en de cultuur van trofeeën voor deelname maken ons minder weerbaar. Als we de pijn van het verliezen of de frustratie van niet de beste zijn wegnemen, nemen we de brandstof weg die de menselijke groei aandrijft.
Het gevoel dat we op een bepaald moment ‘niet goed genoeg’ zijn, stimuleert ons om ons te verbeteren. Kijken naar wat iemand anders heeft en ons afvragen: ‘Hoe kan ik dat ook bereiken?’ – dat is ambitie. Dat is menselijk.
We zijn allemaal anders: we hebben verschillende IQ’s, verschillende stofwisselingen, verschillende temperamenten en verschillende gezinssituaties. Sommige dingen kunnen we beïnvloeden, veel dingen niet. Maar geen van deze dingen kan door beleid worden gelijkgetrokken.
Eerlijkheid bestaat niet. Gelijkheid bestaat niet.
We kunnen geen resultaten vastleggen in wetgeving, alleen kansen. Kansen moeten voor iedereen beschikbaar zijn die bereid is ervoor te werken. Maar de resultaten zullen altijd verschillen, omdat mensen altijd zullen verschillen.
Mijn man was een van acht kinderen, geboren in een hut van cementblokken in Mexico. Vandaag de dag bezit hij een ranch van 200 hectare in Texas. Hoe groot is de kans daarop? Eén op een miljoen, misschien. Is het “eerlijk” dat zijn broers en zussen niet hetzelfde leven hebben? Natuurlijk niet. Maar daar gaat het niet om. Het wonder is dat hij het heeft kunnen bereiken. Dat in deze wereld, en vooral in dit land, iemand die in armoede is geboren toch een leven kan opbouwen dat zijn stoutste verwachtingen overtreft.
En misschien vindt mijn man het oneerlijk dat hij zo hard moet werken om alles te behouden wat we hebben, terwijl zijn broers en zussen om vier uur kunnen stoppen met werken, in een hangmat kunnen gaan liggen en een koud biertje kunnen drinken. Om vier uur moet hij nog vele uren werken.
Eerlijkheid is een kwestie van perceptie.
Soms droomt hij ervan om terug te verhuizen naar Mexico om een eenvoudiger leven te leiden met minder verantwoordelijkheden. Ondertussen kijken zijn broers en zussen naar zijn leven en denken ze dat hij het makkelijk heeft, met de tractoren, het gereedschap en het land.
Wiens perceptie is dan juist? Wiens leven is beter? Wie heeft het beste uit de deal gehaald?
Misschien is eerlijkheid helemaal niet iets om na te streven. Misschien is het gewoon een lens waardoor we onze eigen zegeningen en lasten bekijken.
Dat is geen eerlijkheid. Dat is vrijheid.
Ik hoop mijn kinderen zo op te voeden dat ze begrijpen dat het leven niet eerlijk is, maar dat de krachtigste houding is om te beseffen dat ze zelf verantwoordelijk zijn. Met die verantwoordelijkheid kunnen ze een leven creëren waar ze van houden. Het is misschien niet hetzelfde als het leven van andere mensen, maar het is het leven dat voor hen bestemd is, zolang ze maar alles geven.
De standpunten in dit artikel zijn de mening van de auteur en geven niet noodzakelijkerwijs de mening van The Epoch Times weer.
Gepubliceerd door The Epoch Times (7 november 2025): Life Is Not Fair, and That’s a Good Thing
