Ik was niet van plan om zo lang te wachten met kinderen krijgen. Het is gewoon zo gelopen. Ik was druk bezig met het runnen van restaurants, het stimuleren van groei en het hopen dat ik zou worden overgenomen, zodat ik weer opnieuw kon beginnen. Het opbouwen van een imperium was mijn focus. Mijn eerste huwelijk kwam en ging in die periode. Mijn toenmalige echtgenoot zei zelfs dat hij bang was dat ik niet voor een kind zou kunnen zorgen omdat ik zo gefocust was op mijn werk.
Jaren later, op 36-jarige leeftijd, trouwde ik met mijn huidige man. We hebben nu vier kinderen samen. Statistisch gezien waren de kansen niet in ons voordeel. De vruchtbaarheid neemt sterk af met de leeftijd, maar ik had geluk. Tegen alle waarschuwingen en verwachtingen in heb ik toch een groot gezin kunnen stichten.
Maar ik realiseer me nu hoe zeldzaam dat is. Als samenleving bevinden we ons in een regelrechte voortplantingscrisis – en dat is niet alleen anekdotisch.
Volgens recent gepubliceerde gegevens van de Centers for Disease Control and Prevention (CDC) bereikte de Verenigde Staten in 2024 het laagste totale vruchtbaarheidscijfer ooit: slechts 1,599 kinderen per vrouw, ver onder het vervangingscijfer van 2,1. Het geboortecijfer daalde bij vrouwen onder de 35 jaar in alle leeftijdsgroepen. Alleen vrouwen in de veertig zagen een lichte stijging.
Ik vermoed dat deze lichte stijging deels te danken is aan vruchtbaarheidsbehandelingen. Voor elke vrouw van in de veertig die zwanger kon worden, zijn er echter veel meer die hebben gewacht en er met pijn in het hart achter kwamen dat ze geen moeder meer konden worden. De stijging na 40 is geen ommekeer in de trend, maar slechts een fractie van de scherpe daling onder vrouwen van 20 tot 30 jaar, van wie de meesten deze ontwikkeling niet zullen kunnen omkeren.
Dit is niet zomaar toeval. Dit is deels het gevolg van een bewuste keuze.
We hebben een wereld gecreëerd waarin voortplanting als optioneel en zelfs als een last wordt gezien. We hebben onze omgeving verzadigd met hormoonverstorende stoffen, “forever chemicals” (“eeuwige chemicaliën”) en hormoonvernietigende additieven. We worden geconfronteerd met epidemieën van laag testosterongehalte en een dalend aantal zaadcellen – zo ernstig dat deskundigen waarschuwen dat er in de westerse wereld tegen 2040 geen levensvatbare zaadcellen meer zijn als de trend zich voortzet. Obesitas, stress, slechte voeding en overmatig gebruik van geneesmiddelen maken het plaatje alleen maar erger. Ondertussen worden anticonceptie, abortus, vasectomie en de morning-afterpil geprezen als vooruitgang, ook al dragen ze bij aan een stille ineenstorting van de vruchtbaarheid.
Alle andere zoogdieren op deze planeet geven prioriteit aan voortplanting, meestal direct na voedsel en water. Wij, als moderne mensen, zijn de enige soort die onze meest fundamentele doel lijkt te zijn vergeten. We gedragen ons alsof we boven de biologie staan en functioneren alsof het leven niet hoeft door te gaan. En de resultaten zijn duidelijk zichtbaar.
Ik ga hier dieper op in in mijn binnenkort te verschijnen boek, “Debunked by Nature” (Ontkracht door de natuur), maar ik geef alvast een korte samenvatting: wat telt er écht aan het einde van je leven? Is het de start-up die je verkocht aan een hefboomfonds, dat erin investeerde en het liet groeien? Of het bedrijf dat werd overgenomen, leeggehaald en ontmanteld? Of zijn het je kinderen?
Voor mij is het antwoord eenvoudig. Er is geen prestatie die te vergelijken is met het zien lachen van mijn kinderen terwijl we in de schemering achter konijnen aan rennen op onze boerderij. Geen enkele prijs of titel kan tippen aan het moment waarop ik lekker in bed kruip met mijn man en onze vier kleintjes, knus tegen elkaar aan op onze twee aan elkaar geschoven kingsize matrassen, om samen een film te kijken. Geen enkele zakelijke bijeenkomst is zo leuk als een bezoek aan de boerenmarkt met het hele gezin op een dinsdagmiddag.
Moederschap is geen omweg van ons doel. Het is ons doel.
En toch hebben we in de westerse wereld een cultuur gecreëerd die het subtiel en openlijk devalueert. We vertellen vrouwen dat ze, om ertoe te doen, moeten “bijdragen” door de bedrijfsladder te beklimmen. We behandelen vruchtbaarheid als een probleem dat moet worden aangepakt, niet als een geschenk dat moet worden gekoesterd.
Ondertussen hecht een groot deel van de wereld nog steeds waarde aan kinderen. In het Midden-Oosten, Zuid-Amerika en delen van Afrika blijven de geboortecijfers hoog en staat het gezin centraal. In de Verenigde Staten en Europa daarentegen is sprake van een sterke demografische achteruitgang. Zelfs China, ooit het toonbeeld van bevolkingsbeperking, probeert nu wanhopig zijn éénkindbeleid terug te draaien nu de gevolgen daarvan duidelijk worden.
De waarheid is hard: een land dat zich niet voortplant, kan niet overleven. Een volk dat kinderen in de steek laat, laat zijn eigen toekomst in de steek.
Een deel van deze situatie ligt buiten onze controle, maar niet alles. Wie kinderen kan krijgen, moet deze kans grijpen. Niet alleen voor zijn of haar persoonlijke nalatenschap, maar voor het welzijn van de mensheid.
We moeten kiezen voor geloof in plaats van angst, voor leven in plaats van gemak en voor zingeving in plaats van prestaties. We moeten ons verzetten tegen het culturele verhaal dat kinderen een last zijn, en de oude waarheid herstellen: kinderen zijn een zegen.
Ik heb geluk gehad. Ik heb laat een gezin gesticht en het is goed gekomen. Maar ik zie nu hoe kwetsbaar die kans is. De cijfers liegen niet. Het geboortecijfer in Amerika en Europa daalt snel en we doen alsof het niet uitmaakt. Maar dat doet het wel. Dat heeft het altijd gedaan.
Laten we niet vergeten wat andere wezens nooit vergeten: het leven is bedoeld om verder te gaan. En als we een toekomst willen die de moeite waard is, moeten we die gaan creëren – letterlijk.
Gepubliceerd door The Epoch Times (3 augustus 2025): We’ve Forgotten Our Purpose-And the Data Proves It
