Een arme houthakker was een boom aan het kappen aan de rand van een diepe poel in het bos. Het was laat op de dag en de houthakker was moe. Hij had sinds zonsopgang gewerkt en zijn slagen waren niet meer zo zeker als die van ’s morgens vroeg. Zo gebeurde het dat de bijl uit zijn handen gleed en in de poel belandde.
De houthakker was wanhopig. De bijl was alles wat hij had om van te leven en hij had niet genoeg geld om een nieuwe te kopen. Terwijl hij handenwringend stond te huilen, verscheen plotseling de god Mercurius die vroeg wat er aan de hand was. De houthakker vertelde wat er was gebeurd en meteen dook de vriendelijke Mercurius in de poel. Toen hij weer boven kwam hield hij een prachtige gouden bijl vast.
“Is dit jouw bijl?” vroeg Mercurius aan de houthakker.
“Nee,” antwoordde de eerlijke houthakker, “dat is mijn bijl niet.”
Mercurius legde de gouden bijl op de oever en sprong weer in de poel. Deze keer haalde hij een zilveren bijl boven, maar de houthakker verklaarde weer dat zijn bijl een gewone bijl was met een houten steel.
Mercurius dook voor de derde keer naar beneden, en toen hij weer boven kwam toonde hij de bijl die verloren was gegaan.
De arme houthakker was erg blij dat zijn bijl gevonden was en kon de vriendelijke god niet genoeg bedanken. Mercurius was erg verheugd over de eerlijkheid van de houthakker.
“Ik bewonder je eerlijkheid,” zei hij, ”en als beloning mag je alle drie de bijlen hebben, het goud, het zilver en je eigen bijl.”
De gelukkige houthakker keerde terug naar huis met zijn schatten, en al snel was het verhaal van zijn voorspoed bekend in het hele dorp. Nu waren er meerdere houthakkers in het dorp die geloofden dat ze gemakkelijk hetzelfde lot konden treffen. Ze haastten zich het bos in, de ene hier, de andere daar, en verstopten hun bijlen in de struiken en deden alsof ze die kwijt waren. Toen huilden ze en riepen Mercurius aan om hen te helpen.
En inderdaad, Mercurius verscheen, eerst aan de een, dan aan de ander. Aan ieder liet hij een bijl van goud zien, en ieder beweerde vol overgave dat het de bijl was die hij kwijt was. Maar Mercurius gaf hen de gouden bijl niet. In plaats daarvan gaf hij hen er een harde klap mee op hun hoofd en stuurde hen naar huis. En toen ze de volgende dag terugkwamen om hun eigen bijlen te zoeken, waren ze nergens te vinden.
Eerlijkheid is de beste strategie.
Deze fabel is overgenomen uit “De Aesop voor kinderen” (1919).
Aesop (ca. 620-564 v. Chr.) was een Griekse verhalenverteller aan wie een aantal fabels worden toegeschreven die nu gezamenlijk bekend staan als de “Fabels van Aesop”. Zijn verhalen met morele waarde hebben onze cultuur en beschaving lang beïnvloed. Ze hebben niet alleen bijgedragen aan de opvoeding en morele karaktervorming van kinderen, maar met hun universele aantrekkingskracht hebben ze ook bijgedragen aan de zelfreflectie van volwassenen die ervoor hebben gekozen om de deugden te omarmen of de waarschuwingen te onthouden.
Gepubliceerd door The Epoch Times (14 december 2024): Aesop’s Fables: Mercury and the Woodman
