Het is duidelijk dat Iran wordt geregeerd door een onderdrukkend regime. Vrouwen die daar geen hoofddoek dragen, riskeren boetes en gevangenisstraffen. Christenen en aanhangers van andere religies worden onderdrukt en vervolgd. Ondertussen roept het Iraanse leger stelselmatig “dood aan” zowel Israël als Amerika.
De huidige opperste leider van Iran is Mojtaba Khamenei, wiens voorganger en vader eerder dit jaar bij een Israëlische luchtaanval om het leven kwam. De nieuwe leider oefent, net als zijn vader, zowel het hoogste politieke gezag als het hoogste religieuze gezag uit, wat een gevaarlijke combinatie kan zijn. Daarom willen de Verenigde Staten en Israël niet dat Iran over kernwapens beschikt.
De openlijke vermenging van politiek en religie in Iran brengt ook een ontnuchterende realiteit met zich mee. Het is niet verwonderlijk dat het onderdrukte Iraanse volk geen noemenswaardig verzet tegen het huidige regime kan organiseren – zelfs niet nu er tal van buitenlandse krachten zijn die bereid zijn hen te steunen.
Luchtaanvallen door de VS en Israël zouden de macht van het regime wel eens kunnen versterken, doordat ze de noodzaak suggereren om deel te nemen aan een ideologische strijd waarvoor het regime al had gewaarschuwd. Er is in de Iraanse samenleving waarschijnlijk geen ander idee dat groot en sterk genoeg is om te concurreren met wat het regime te bieden heeft. Er is dus momenteel geen gemakkelijke oplossing.
Maar sta er eens even bij stil dat de sleutel tot de overwinning in Iran wellicht ligt in een confrontatie met China. Het huidige voortbestaan van Iran wordt mogelijk gemaakt door China, dat de grootste handelspartner van Iran is en de belangrijkste afnemer van Iraanse olie.
Denk eraan dat ook Peking wordt bestuurd door gevaarlijke religieuze fanatici. “Is communisme een religie?”, vraag je je af. Absoluut. Ondanks haar naam lijkt de partij veel meer op een religie dan op wat wij Amerikanen beschouwen als een politieke partij of iets anders.
Leden van de Chinese Communistische Partij (CCP) in China zijn verplicht wekelijkse studiebijeenkomsten bij te wonen en de geschriften van Karl Marx, Mao Zedong, Deng Xiaoping en andere partijleiders te beschouwen als onbetwistbare documenten – heilige geschriften. Lokale partijsecretarissen – priesters – eisen ideologische conformiteit en bestraffen verzet. Om hoger onderwijs te volgen of een promotie te krijgen, moet men slagen voor een politiek examen waarbij door de partij goedgekeurde antwoorden moeten worden gegeven – rituelen. De Partij wordt als een god behandeld, waarbij alle andere religies worden afgewezen als onderdeel van het door de staat gesteunde atheïsme. (Er bestaan weliswaar religies in China om de schijn op te houden, zoals hieronder beschreven, maar de leiders van die religies moeten partijlid zijn.)
Bovendien is dit een fanatieke, kwaadaardige religie – een sekte. Deng Xiaoping stelde voor om “tweehonderdduizend mensen te doden in ruil voor twintig jaar stabiliteit”. Het communisme heeft sinds zijn ontstaan – de publicatie van het “Communistisch Manifest” – geweld goedgekeurd als een noodzaak om klassenconflicten aan te pakken, wat een constante realiteit blijft totdat alle naties volledig communistisch of socialistisch zijn geworden. De vooruitzichten voor degenen die het communisme niet omarmen, zijn inderdaad apocalyptisch. Het is dan ook geen verrassing dat politieke onderdrukking en moorden een constante realiteit zijn in samenlevingen die worden bestuurd door de fanatieke sekte van het communisme.
“Ah, maar in tegenstelling tot Iran is China tenminste zakelijk slim, op eigenbelang gericht, niet zelfmoordneigend, redelijk pragmatisch en nuchter”, zou je kunnen zeggen.
Dit is waar het Westen letterlijk zand in de ogen wordt gestrooid. De diepgewortelde Aziatische mentaliteit om het gezicht te redden en de schijn op te houden, zorgt voor een schijn van normaliteit. De enorme internetfirewall en legioenen internetpolitie dragen hier ook aan bij door alles de kop in te drukken wat niet in dit schijnbeeld van normaliteit past. Alle evenementen in China die voor het publiek bestemd zijn, worden zorgvuldig zo gepland dat ze nooit fanatiek overkomen. Politieke beslissingen en veranderingen worden achter gesloten deuren genomen, en het zogenaamd verkozen ‘Volkscongres’ van China keurt die dagelijks routinematig goed – meestal worden wetten aangenomen met een marge van 95 tot 100 procent – een schijnvertoning van democratie.
De realiteit van de voortdurende mensenrechtenschendingen door de CCP vertelt natuurlijk een heel ander verhaal. De staat pleegt dagelijks een vorm van zelfmoord door haar eigen, onschuldige burgers te doden, of het nu gaat om voorstanders van democratie, Falun Gong-beoefenaars, christenen, Tibetaanse boeddhisten, Oeigoeren of wie dan ook die in conflict komt met de Partij – inclusief haar eigen partijleden.
Dat wil zeggen: het is niet zo dat de Chinese Communistische Partij minder gevaarlijk dom en fanatiek is dan het Iraanse regime. De CCP is er gewoon beter in om dat te verbergen. Het ultieme voorbeeld hiervan is de COVID-19-pandemie, die werd veroorzaakt door een uiterst gevaarlijk biologisch wapen dat uit een slecht beheerd laboratorium is gelekt en waarbij minstens 1 miljoen Amerikanen omkwamen (de sterfgevallen door vaccins niet meegerekend) en er wereldwijd nog miljoenen meer slachtoffers vielen. Het Iraanse regime heeft nog nooit een dergelijke omvang aan dodelijke slachtoffers veroorzaakt.
De recente tirades van president Trump tegen het communisme raken steeds meer de kern van de zaak. Hij doet dit uit noodzaak vanwege de opkomst van het democratisch socialisme – communisme onder een andere naam – dat via het door de overheid gefinancierde onderwijs op alle niveaus wordt verspreid. Hoe eerder we ons realiseren dat het communisme in wezen een fanatieke religieuze onderneming is, hoe eerder het probleem kan worden opgelost door middel van economische ontkoppeling, agressieve soft power en een terugkeer naar traditionele cultuur en waarden, zowel in eigen land als op het wereldtoneel.
Je zou het ook zo kunnen zeggen: we bevinden ons nu in oorlog met fanatieke regeringen die religieuze en politieke macht tot één duivelse kracht verenigen. Het machtscentrum van dit kwaadaardige fanatisme ligt zonder meer in Peking.
De standpunten die in dit artikel worden weergegeven, zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de standpunten van The Epoch Times.
Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (22 juli 2026): Dealing With Religious Fanatics in Both Tehran and Beijing
