De escalerende protesten op Franse middelbare scholen gingen op 2 oktober opnieuw gepaard met geweld. Buiten scholen woedden branden, er werden projectielen naar de politie gegooid en in het hele land kwam het tot confrontaties.
In de oostelijke stad Belfort werd een politiecommandant op de ochtend van 2 oktober bij een middelbare school bewusteloos geslagen. Het Openbaar Ministerie is een onderzoek naar poging tot moord gestart. Minister van Binnenlandse Zaken Laurent Nuñez veroordeelde de aanval op TF1 als “onbeschrijfelijke wreedheid”.
In La Ciotat, een kustplaats bij Marseille, werd een leraar van het Lycée de la Méditerranée met benzine overgoten en geschopt toen hij een gespannen confrontatie probeerde te sussen, zo liet de onderwijsautoriteit van Aix-Marseille weten aan The Epoch Times. Ook een politievoertuig werd met benzine overgoten, maar vatte geen vlam.
Vroeg die ochtend werd brand gesticht bij de ingang van het Lycée Roger Verlomme, een openbare middelbare school in het 15e arrondissement van Parijs. De voordeur raakte door de brand verkoold, de intercom smolt en de buiten geparkeerde fietsen gingen in vlammen op. Vertegenwoordigers van de regionale raad vertelden The Epoch Times dat dit een van drie grote branden was die die ochtend bij middelbare scholen in de regio Parijs werden gemeld.
Volgens Nuñez heeft de politie sinds maandag landelijk 5.000 arrestaties verricht. Rond 158 scholen in Frankrijk brak stedelijk geweld uit, waarbij politieagenten, leraren, journalisten en voorbijgangers werden aangevallen, aldus de minister.
Op 1 oktober zei minister van Onderwijs Édouard Geffray dat sinds het begin van de protesten 170 leerlingen en 65 medewerkers in het onderwijs gewond waren geraakt. Onder die laatste groep waren 40 schooldirecteuren. Ook werden meer dan 100 middelbare scholen ernstig beschadigd, zei hij.
De onrust komt voort uit protesten die vorige maand begonnen in de buitenwijken van Parijs. Leerlingen protesteerden aanvankelijk tegen het lerarentekort en de vervallen staat van schoolgebouwen. Naarmate de incidenten ernstiger werden, omschreef de regering de beweging als stedelijk geweld.
Wie zit er achter de blokkades?
Het kantoor van premier Sébastien Lecornu liet op 1 oktober weten dat de Franse inlichtingendiensten de protestbeweging beschouwen als vermoedelijk “een manoeuvre die is georganiseerd door LFI en zijn extreemlinkse bondgenoten”.
LFI, voluit La France Insoumise (Ononderworpen Frankrijk), is de partij die werd opgericht door Jean-Luc Mélenchon, een uiterst linkse Franse politicus die bekendstaat om zijn steun aan de regimes van onder meer China, Cuba en Venezuela.
LFI ontkent verantwoordelijk te zijn voor het geweld.
Volgens het Franse tijdschrift Le Point heeft een ander netwerk van activistische groepen en sociale media-accounts geholpen de protesten online te versterken.
Een van die groepen is RED Youth, een extreemlinkse beweging die campagne voert tegen “islamofobie”. De groep heeft samen met aan LFI gelieerde sociale media-accounts geprobeerd om jongeren voor de protesten te mobiliseren.
RED Youth was een van de organisaties die in 2025 het collectief Génération EDR (Espoir, Dignité, Résistance) oprichtten. Andere deelnemers waren de USL, de inmiddels ontbonden Antifascistische Jonge Garde en Muslim Students of France. In een Frans regeringsrapport dat in mei 2025 werd gepubliceerd, werd Muslim Students of France omschreven als de jongerenafdeling van het netwerk van de Moslimbroederschap in Frankrijk.
De Moslimbroederschap is in een aantal landen aangemerkt als terroristische organisatie. De Verenigde Staten hebben intussen enkele regionale afdelingen ervan als terroristische organisaties aangemerkt.
Een veel gedeelde videomontage werd op Instagram geplaatst door Shahin Hazamy, een Frans-Iraanse influencer die zichzelf omschrijft als onafhankelijk journalist. Die omschrijving wordt door de Franse justitie betwist. “In verschillende steden werd tijdens de blokkades melding gemaakt van politiegeweld tegen middelbare scholieren”, luidde het bijschrift.
De video werd binnen enkele uren ongeveer 1 miljoen keer bekeken. Op 2 oktober stond de openbare teller bij het bericht op meer dan 5 miljoen weergaven.
Een rechtbank in Bobigny, buiten Parijs, veroordeelde Hazamy op 10 september wegens het verheerlijken van terrorisme vanwege een bericht op sociale media dat op 7 oktober 2023 was gepubliceerd, de dag van de door Hamas geleide terreuraanval op Israël. Hij kreeg een voorwaardelijke gevangenisstraf van tien maanden en is tegen de veroordeling in beroep gegaan.
In een Frans parlementair rapport uit 2025 werd Hazamy omschreven als “een invloedrijke agent van de Islamitische Republiek Iran”.
Waar gaan de protesten over?
Na een ontmoeting met minister van Onderwijs Édouard Geffray op 2 oktober lieten studentenorganisaties weten dat ze hun mobilisatie zouden voortzetten. Volgens hen had de regering geen “concrete maatregelen” aangeboden. Op 6 oktober vond een landelijke demonstratie plaats.
De twee belangrijkste studentenbonden, de Student Union en de High School Students’ Union, riepen op tot een groot protest tegen “economische onzekerheid en sociale en raciale discriminatie bij selectieprocedures”.
Op middelbare scholen wijzen ze op “overvolle klaslokalen, onvoldoende aantallen medewerkers en leraren en verslechterende leeromstandigheden”.
Op universitair niveau veroordelen de bonden toelatingsprocedures die volgens hen neerkomen op “een systeem van sociale en raciale selectie”. Ook hekelen ze “een logica van nationale voorkeur” die gericht zou zijn tegen buitenlandse studenten. Die betalen hogere collegegelden en ontvangen minder financiële steun van de staat dan Franse burgers.
‘Manifestatie van twee Frankrijken’
Frankrijk heeft een lange geschiedenis van straatprotesten. Die gaat meer dan twee eeuwen terug, van de Franse Revolutie van 1789 en de opstanden van 1830, 1848 en 1871 tot de studentenprotesten en landelijke stakingen van mei 1968.
Ivan Rioufol, een Franse journalist en auteur van The Coming Civil War, vertelde The Epoch Times dat hij de onrust ziet als “de manifestatie van twee Frankrijken, van twee Franse jongeren”.
Volgens hem is er enerzijds een “vreedzaam Frankrijk”, tegenover een ander, “multicultureel” Frankrijk dat “duidelijk wordt aangestuurd door politieke bewegingen zoals La France Insoumise en door islamisten”.
Rioufol schreef de onrust toe aan wat hij een “tweevoudige blindheid” in de Franse samenleving noemt.
De eerste vorm van blindheid was volgens hem het onvermogen van opeenvolgende regeringen om het zogenaamde “culturele, maatschappelijke en nationale separatisme” aan te pakken. Dat schreef hij toe aan wat hij omschreef als ongecontroleerde immigratie en de moeilijkheden om mensen met verschillende culturele achtergronden te integreren.
De tweede tekortkoming was volgens hem de weigering om onder ogen te zien dat extreemlinks het Franse onderwijssysteem ideologisch heeft overgenomen. Volgens Rioufol begon dat proces nadat de Communistische Partij na de bevrijding aan het einde van de Tweede Wereldoorlog de controle kreeg over het onderwijs.
Gepubliceerd door The Epoch Times (2 oktober 2026): Chaos Persists Across France Amid Student Protests
