Commentaar
Decennialang steunde de economische opmars van China op een eenvoudige formule: agressief exporteren, selectief importeren en een valutabeleid handhaven dat de concurrentiekracht van de industrie ondersteunt. Hoewel Peking volhoudt dat de renminbi, of yuan, op een verantwoorde manier wordt beheerd, wijst steeds meer bewijs erop dat China’s valutabeleid zijn exportsector nog altijd aanzienlijke voordelen biedt. Het draagt tegelijkertijd bij aan de economische onevenwichtige en langdurige achteruitgang in de Verenigde Staten en Europa.
De vraag is niet langer óf China’s valutabeheer de wereldmarkten beïnvloedt, maar hoe lang het Westen de gevolgen ervan kan blijven opvangen.
De gecontroleerde yuan
In tegenstelling tot de Amerikaanse dollar of de euro wordt de yuan niet vrij verhandeld. De Chinese centrale bank beheert de waarde ervan via dagelijkse referentiekoersen, kapitaalcontroles, interventies op de valutamarkten en beperkingen op kapitaalstromen. Daardoor kan Peking de waarde van zijn munt beïnvloeden op manieren die voor de meeste ontwikkelde economieën niet mogelijk zijn.
Het Internationaal Monetair Fonds merkte onlangs op dat de lage inflatie in China ten opzichte van zijn handelspartners heeft bijgedragen aan een reële verzwakking van de yuan, wat de export ondersteunt en het overschot op de lopende rekening verder vergroot.
Verschillende analisten stellen dat de yuan nog altijd aanzienlijk ondergewaardeerd is ten opzichte van de economische fundamenten van China. Goldman Sachs schatte dat de munt op handelsgewogen basis mogelijk tot 25 procent ondergewaardeerd is.
Het praktische effect is eenvoudig. Een zwakkere yuan maakt Chinese exportproducten goedkoper en competitiever op buitenlandse markten, terwijl ingevoerde goederen binnen China relatief duurder worden.
De prijs voor Amerika
De Verenigde Staten kampen al decennialang met grote handelstekorten, terwijl China enorme handelsoverschotten heeft opgebouwd. Het exportgerichte model van Peking heeft delen van de Amerikaanse industrie uitgehold en tegelijk de afhankelijkheid van Chinese toeleveringsketens vergroot. Het Chinese handelsoverschot in goederen overschreed in 2025 de grens van 1 biljoen dollar — een ongekend bedrag voor welk land dan ook.
Tegelijkertijd blijft Washington enorme federale begrotingstekorten opstapelen. Het resultaat is een gevaarlijke combinatie: Amerika consumeert, leent en importeert, terwijl China produceert, spaart en exporteert.
Veel economen zullen aanvoeren dat de oorzaak van zo’n onevenwicht complexer is dan alleen de wisselkoers van een munt. Dat klopt. Maar een ondergewaardeerde yuan vergroot dat onevenwicht onmiskenbaar doordat Chinese exporteurs een blijvend prijsvoordeel genieten.
Europa staat voor dezelfde dreiging
Europa ziet zich steeds vaker geconfronteerd met dezelfde uitdaging.
De zwakke binnenlandse vraag in China heeft fabrikanten ertoe aangezet hun groei in het buitenland te zoeken. Europese beleidsmakers hebben herhaaldelijk hun bezorgdheid geuit dat Chinese industriële overcapaciteit wordt geëxporteerd naar de wereldmarkt, waardoor lokale industrieën en werkgelegenheid onder druk komen te staan.
Nu de Chinese export blijft groeien, moeten Europese fabrikanten niet alleen concurreren met lagere loonkosten en staatssteun, maar ook met een valutaregime dat volgens veel analisten nog steeds ondergewaardeerd is ten opzichte van de economische realiteit.
Voor zwaar schuldbelaste westerse overheden, die al worstelen met begrotingstekorten en een afzwakkende groei, wordt die uitdaging alleen maar groter.
Goud en de langetermijnstrategie van Peking
Hoewel de yuan niet door goud wordt gedekt, heeft Peking jarenlang zijn officiële goudvoorraden uitgebreid en tegelijk de Chinese infrastructuur voor de goudhandel versterkt. De Chinese centrale bank meldt al jaren een gestage toename van haar officiële goudreserves, die de voorbije jaren recordniveaus bereikten. Tegelijk heeft Peking de rol van de Shanghai Gold Exchange uitgebreid en initiatieven gelanceerd om China’s invloed op de mondiale goudmarkt te vergroten.
China heeft bovendien het internationale gebruik van de yuan gestimuleerd voor handelsafwikkeling, grensoverschrijdende betalingen en financiële transacties. Staatsbedrijven kregen de opdracht waar mogelijk voorrang te geven aan transacties in yuan.
De strategische logica is moeilijk te missen. Peking lijkt vastbesloten de afhankelijkheid van het op de dollar gebaseerde financiële systeem te verminderen en tegelijk de wereldwijde vraag naar activa in yuan te vergroten.
Toch blijft er een tegenstrijdigheid bestaan.
De tegenstrijdigheid in het hart van China’s strategie
China wil van de yuan een belangrijke internationale munt maken, maar wil tegelijk de exportvoordelen behouden die voortvloeien uit een relatief zwakke wisselkoers.
Die doelstellingen zijn niet volledig met elkaar verenigbaar.
Internationale reservemunten vereisen doorgaans diepe, open en transparante kapitaalmarkten, evenals een relatief vrije inwisselbaarheid. Toch blijft Peking vasthouden aan uitgebreide kapitaalcontroles en een strak beheerd wisselkoerssysteem.
Ondanks jaren van inspanningen om de yuan te internationaliseren, vertegenwoordigt de munt nog altijd minder dan 2 procent van de wereldwijde valutareserves, terwijl de dollar met meer dan 56 procent dominant blijft.
Een strijd — of verovering — die al decennia duurt
De Chinese leiders begrijpen dat economische macht uiteindelijk steunt op monetaire macht. Hun strategie lijkt erop gericht de financiële positie van China geleidelijk te versterken, zonder de economische ontwrichting te veroorzaken die een snel stijgende munt met zich mee zou brengen.
Tot nu toe heeft het Westen laten zien dat het niet bereid of niet in staat is weerstand te bieden aan het Chinese valutabeleid, dat volgens de auteur een existentiële bedreiging vormt voor de westerse economieën.
Wat wel duidelijk is, is dat Peking geen enkele intentie heeft om afstand te doen van de voordelen die zijn exportgedreven opmars hebben mogelijk gemaakt. Terwijl de Verenigde Staten en Europa worstelen met schulden, begrotingstekorten en industriële achteruitgang, blijft het gecontroleerde valutaregime van China een krachtig instrument.
In de wereldwijde geopolitieke strijd tussen de Verenigde Staten en China blijft Peking volgens de auteur gebruikmaken van een kunstmatig laag gehouden munt om handelsbalansen, kapitaalstromen, goudaccumulatie en monetaire invloed in zijn strategisch voordeel te vervormen — ogenschijnlijk zonder gevolgen.
De in dit artikel geuite standpunten zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de visie van The Epoch Times.
Gepubliceerd door The Epoch Times (17 juni 2026): China’s Currency War Against the West
