Commentaar
Decennialang leefde de Europese Unie (EU) in de comfortabele illusie dat een hechtere economische omarming de Chinese Communistische Partij (CCP) zou beschaven. Vandaag, nu de CCP de industriële en financiële levensader vormt voor Moskou’s oorlogsmachine, ligt die droom begraven onder het puin van Oekraïense steden.
De EU ontwaakt eindelijk uit een grimmige realiteit: haar grootste handelspartner is helemaal geen partner, maar een systeemrivaal die economische afhankelijkheid inzet als wapen om het Westen te splijten. Maar dat begint te veranderen — en de handelsspanningen lopen op.
Peking wil Europa de-industrialiseren
De uitholling van de Amerikaanse industrie door China in de afgelopen drie decennia is bekend en heeft rampzalige gevolgen gehad voor het Amerikaanse volk en de economie. De EU beseft dat Peking ook Europa wil de-industrialiseren en het wil maken tot een vazal van de Chinese industrie.
Het Chinese regime doet dit op verschillende manieren. Enkele daarvan zijn het dumpen van gesubsidieerde producten op de EU-markt, het heffen van tarieven op in de EU geproduceerde elektrische voertuigen en het inzetten van zijn “zeldzame-aardmetalen”-greep wanneer het hen uitkomt.
Deze acties (en andere) tonen China’s economische spierkracht en invloed op beleidsmakers en bedrijfsleiders. Maar ze laten ook zien dat Peking erop uit is Europese leveranciers en producenten uit de markt te drukken.
Het grootse partnerschap tussen China en de EU vertoont echter steeds grotere scheuren.
De oorlog in Oekraïne keert handelsdeals met China de rug toe
Het meest in het oog springende voorbeeld is Pekings dubbelzinnige rol in het conflict in Oekraïne. Terwijl de Chinese leider Xi Jinping lippendienst bewijst aan “duurzame vrede”, is de CCP uitgegroeid tot de belangrijkste leverancier van dual-use-technologieën, supergeleidende magneten en elektronica die Russische raketten in de lucht houden.
Voor Europa worden de tegenstrijdigheden en de gevolgen van de steun van de CCP aan de Russische oorlogsmachine onhoudbaar. In wezen financiert de EU haar eigen economische en veiligheidsdreiging via een handelstekort met China, en volgens Eurostat liep dat in 2025 op tot ongeveer 359,8 miljard euro.
Terwijl de oorlog zijn vierde jaar ingaat, nemen de politieke gevolgen een definitief karakter aan.
De Finse minister van Buitenlandse Zaken gaf onlangs feitelijk een veto af op toekomstige handelsakkoorden tussen de EU en China en stelde onomwonden dat Pekings steun aan Moskou een “vrijhandelsakkoord” onmogelijk maakt. Het nieuwe “Made in Europe”-beleid van de EU richt zich specifiek op China.
Met andere woorden: het handelsverband tussen China en de EU staat op het punt te verdwijnen.
Handelsdeals — en sympathie — in Centraal-Europa gaan naar Taiwan
De welwillende houding die Taiwan vindt in Centraal- en Oost-Europa — landen die weten wat het betekent om in de schaduw van een agressieve buur te leven — isoleert Peking steeds verder. Voor sommige Europese landen is handel met Taiwan niet alleen technologisch aantrekkelijk, maar ook moreel juist.
Wat zowel de EU als de landen in Centraal- en Oost-Europa begrijpen, is dat handel met China niet draait om wederzijds voordeel; uiteindelijk gaat het erom dat Peking zijn economische concurrenten uitschakelt. Voor Europa als geheel is het verminderen van risico’s ten opzichte van China geen keuze meer — het is een kwestie van overleven.
Angst drijft de CCP
Dat Peking op elk moment maximaal profiteert van alle handelsmogelijkheden die het heeft, is uiteraard geen geheim. Voorbeelden van dergelijk gedrag door de CCP zijn talrijk en bekend. Van schuldenvalkuilen via het Belt and Road Initiative tot diefstal van intellectueel eigendom bij handelspartners en overheden, gedwongen technologieoverdracht, gemanipuleerde beursnoteringen, strategische dumping en nog veel meer. Het gedrag van het Chinese regime in de afgelopen decennia ademt een ongeremde en misbruikmakende handelslogica, gebaseerd op nulsomdenken.
Met zo’n cynisch handelsprofiel lijkt China te opereren vanuit een onaantastbare machtspositie. In sommige gevallen is dat ook zo. Maar in veel andere gevallen hebben handelspartners dit gedrag toegestaan omdat de economische kosten of politieke voordelen destijds meer wogen dan de directe nadelen van het niet aangaan van specifieke handelsakkoorden met China.
De illusie van dergelijke voordelen is inmiddels verdwenen. Peking verliest buitenlandse bedrijven en directe investeringen, terwijl de werkelijke kosten van handel met China onmiskenbaar zichtbaar worden.
De CCP in paniek nu de EU ontwaakt
De Europeanen zijn teruggekeerd naar de realiteit. De nieuwste sanctieronde van de EU richt zich op banken en bedrijven in derde landen, waaronder China, om alternatieve financiële kanalen die Rusland gebruikt voor zijn oorlogseconomie af te snijden. De sancties treffen ook 27 Chinese bedrijven die dual-use-producten aan Rusland leverden.
Als reactie beperkte de CCP de export van zeven Europese defensiebedrijven naar China, waaronder het Duitse defensieconcern Hensoldt en het Belgische FN Browning. Hoewel Peking Europese steun aan Taiwan als reden aanvoerde, is die claim aantoonbaar onjuist — de EU heeft al dertig jaar geen groot wapensysteem aan Taipei verkocht om Pekings woede te vermijden.
Kwetsbaarheid vermomd als kracht
Waarom treedt de CCP zo agressief op?
Omdat de Chinese economie vastzit in een langdurige deflatoire fase en de overcapaciteit een wanhopige poging is om zich via export uit een binnenlandse neergang te redden. Deze handelsoorlogen zijn geen teken van zelfvertrouwen — het zijn de stuiptrekkingen van een ingesloten speler.
De CCP weet dat als Europa zich succesvol schaart achter de Verenigde Staten en andere democratieën via “de-risking”, de belangrijkste bron van harde valuta en technologie voor de Partij zal verdwijnen. Het tijdperk van consequenties is aangebroken. Het laagste prijskaartje gaat vaak gepaard met de hoogste existentiële kosten — en Europa weigert die eindelijk nog langer te betalen.
De in dit artikel geuite standpunten zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijk de opvattingen van The Epoch Times.
Gepubliceerd door The Epoch Times (30 april 2026): Beijing’s Trade War With EU Betrays Weakness, Not Strength
