De nieuwe nationale veiligheidsstrategie van de regering-Trump bevat de duidelijkste formulering tot nu toe van een doctrine voor Trump’s tweede ambtstermijn: de Verenigde Staten zullen niet langer fungeren als ‘Atlas’, met de wereldorde op hun schouders, maar zullen in plaats daarvan prioriteit geven aan grenscontrole, industriële kracht en onbetwiste invloed in het westelijk halfrond, terwijl ze de rest van de wereld met een scherpere selectiviteit benaderen.
Hier volgen vijf belangrijke conclusies uit de strategie. Door oa de prioriteiten van de VS in Europa, China en de Indo-Pacific, Oekraïne, het Midden-Oosten en het bredere westelijk halfrond te hervormen, zal de strategie de mondiale positie van Amerika herdefiniëren.
Europa: een continent dat wordt aangespoord om zijn veiligheid terug zelf in handen te nemen
De strategie stelt Europa voor als een regio die geconfronteerd wordt met structurele uitdagingen – massale migratie, demografische achteruitgang en politieke polarisatie – en suggereert dat het continent het risico loopt om “als cultuur ten onder te gaan” als het er niet in slaagt deze dynamiek om te keren.
Het roept Europese regeringen op om “hun culturele zelfvertrouwen terug te winnen” en veel meer verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen veiligheid.
Voor Washington betekent dit een verschuiving in rol. De strategie stelt dat de Verenigde Staten de NAVO-bondgenoten zullen blijven steunen, maar dan vooral als strategisch coördinator in plaats van als de standaard veiligheidsgarant van het continent. In plaats van te vertrouwen op Amerikaanse troepen en financiering, wordt van Europa verwacht dat het zijn defensiecapaciteit weer opbouwt, zijn grenzen versterkt en zijn politiek stabiliseert.
“We willen onze bondgenoten steunen bij het behoud van de vrijheid en veiligheid van Europa, en tegelijkertijd het zelfvertrouwen van de Europese beschaving en de westerse identiteit herstellen”, aldus het document.
“We zullen ons verzetten tegen door de elite opgelegde, antidemocratische beperkingen van de fundamentele vrijheden in Europa, de Angelsaksische wereld en de rest van de democratische wereld, met name onder onze bondgenoten.”
Deze verschuiving onderbouwt het door de regering geformuleerde doel om via onderhandelingen een einde te maken aan de oorlog in Oekraïne – een “kernbelang” dat nodig is om de uitputting van de Europese economieën een halt toe te roepen en de Verenigde Staten in staat te stellen militaire en industriële middelen te herverdelen naar regio’s met een hogere prioriteit.
Het document beschrijft Europa als een regio die “strategisch en cultureel van vitaal belang” is voor de Verenigde Staten, waarbij de trans-Atlantische handel wordt aangemerkt als een belangrijke pijler van zowel de wereldeconomie als de Amerikaanse welvaart.
“We kunnen het ons niet veroorloven om Europa af te schrijven – dat zou contraproductief zijn voor wat deze strategie beoogt te bereiken”, stelt het document, eraan toevoegend dat het in het nationaal belang van de Verenigde Staten is dat Europa ‘sterk’ is en “met ons samenwerkt om te voorkomen dat een tegenstander de regio domineert”.
Naast het delen van de veiligheidslasten roept de strategie ook op tot een bredere herschikking van de economische en politieke positie van Europa. Dit houdt in dat de toegang van de VS tot Europese markten wordt uitgebreid, de commerciële en defensiebanden met Midden-, Oost- en Zuid-Europese landen worden versterkt, zowel de perceptie als de realiteit van de NAVO als een voortdurend uitbreidende alliantie wordt beëindigd, en Europese regeringen worden aangespoord om “vijandige economische praktijken” zoals mercantilistische overcapaciteit, technologiediefstal of cyberspionage te bestrijden.
China: concurrentie opnieuw gericht op economische macht
Hoewel de strategie bevestigt dat China de belangrijkste concurrent van de Verenigde Staten op lange termijn blijft, wordt de strijd vooral als economisch en niet als militair beschouwd.
Het document benadrukt het herstel van de soevereiniteit van de toeleveringsketen, het veiligstellen van cruciale technologieën, het beheersen van de minerale stromen en het herstel van de binnenlandse industriële capaciteit door middel van invoerheffingen en stimulansen voor reshoring.
“Op de lange termijn is het behoud van de Amerikaanse economische en technologische superioriteit de zekerste manier om een grootschalig militair conflict af te schrikken en te voorkomen”, stelt het document, wat suggereert dat de regering-Trump economische macht als de ruggengraat van afschrikking beschouwt.
Hoewel de militaire verplichtingen in de Indo-Pacific onverminderd blijven, roept de strategie de bondgenoten van de VS op om veel meer verantwoordelijkheid te nemen voor de regionale defensie.
De strategie merkt op dat “het Amerikaanse leger dit niet alleen kan en mag doen”, wat duidt op een langdurige verschuiving van de lasten naar Australië, Japan en Zuid-Korea, evenals naar andere bestaande en opkomende partners in Zuidoost-Azië.
De strategie verklaart dat de Verenigde Staten een regionale militaire aanwezigheid zullen handhaven die in staat is “agressie overal in de Eerste Eilandketen te voorkomen”, waarmee de toezeggingen aan Taiwan en de regionale stabiliteit worden bevestigd, maar dan als een gezamenlijke verantwoordelijkheid van de bondgenoten, niet als een unilaterale taak van de VS.
“De diplomatieke inspanningen van Amerika moeten zich richten op het onder druk zetten van onze bondgenoten en partners in de Eerste Eilandketen om het Amerikaanse leger meer toegang te geven tot hun havens en andere faciliteiten, meer uit te geven aan hun eigen defensie en, het allerbelangrijkste, te investeren in capaciteiten die gericht zijn op het afschrikken van agressie”, aldus het document.
“Dit zal maritieme veiligheidskwesties langs de Eerste Eilandketen met elkaar verbinden en tegelijkertijd het vermogen van de VS en hun bondgenoten versterken om elke poging om Taiwan in te nemen of een voor ons zo ongunstige machtsverhouding te creëren dat verdediging van dat eiland onmogelijk wordt, te verijdelen.”
De strategie roept ook op tot “krachtige maatregelen” om te voorkomen dat een “potentieel vijandige macht” de controle krijgt over de Zuid-Chinese Zee, een cruciale scheepvaartroute waar China steeds meer dominantie over nastreeft.
De gecombineerde aanpak van het herstellen van het evenwicht in de economische relatie van Amerika met China en het handhaven van een sterke focus op afschrikking “kan een positieve spiraal worden, aangezien een sterke Amerikaanse afschrikking ruimte creëert voor meer gedisciplineerde economische maatregelen, terwijl meer gedisciplineerde economische maatregelen leiden tot meer Amerikaanse middelen om afschrikking op de lange termijn in stand te houden.”
De strategie schetst een brede agenda om de wereldwijde invloed van China tegen te gaan, waaronder het verminderen van de Amerikaanse afhankelijkheid van Chinese productie, het verscherpen van de bescherming van geavanceerde technologieën, het veiligstellen van kritieke minerale toeleveringsketens en het uitbreiden van de economische en veiligheidssamenwerking met Indo-Pacifische partners om ervoor te zorgen dat de regio niet door Peking kan worden gedwongen of gedomineerd.
Oekraïne: Onderhandelde vrede als strategische noodzaak
De strategie beschouwt de oorlog in Oekraïne als een grote bedreiging voor de stabiliteit in Europa en de strategische bandbreedte van de VS, en stelt dat het oplossen van het conflict essentieel is om de mondiale positie van Amerika weer in evenwicht te brengen.
“Het is een kernbelang van de Verenigde Staten om te onderhandelen over een spoedige beëindiging van de vijandelijkheden in Oekraïne, teneinde de Europese economieën te stabiliseren, onbedoelde escalatie of uitbreiding van de oorlog te voorkomen en de strategische stabiliteit met Rusland te herstellen, alsook om de wederopbouw van Oekraïne na de vijandelijkheden mogelijk te maken, zodat het land kan overleven als een levensvatbare staat”, aldus het document.
Het document beschrijft Europa als een continent dat steeds meer onder druk staat door het conflict en merkt op dat de Russische agressie de Europese staten diep verontrust heeft, waardoor veel Europeanen Rusland nu als een “existentiële bedreiging” beschouwen.
“Het beheer van de Europese betrekkingen met Rusland zal een aanzienlijke diplomatieke inspanning van de VS vergen, zowel om de voorwaarden voor strategische stabiliteit op het Euraziatische continent te herstellen als om het risico van conflicten tussen Rusland en Europese staten te verminderen”, aldus het document.
Tegelijkertijd bekritiseert het document bepaalde Europese regeringen omdat ze “onrealistische verwachtingen van de oorlog” koesteren en tegelijkertijd de politieke oppositie onderdrukken, met het argument dat dit heeft verhinderd dat de wens van het publiek voor vrede in beleid is omgezet.
Een onderhandelde oplossing nastreven wordt in het document niet afgeschilderd als Oekraïne in de steek laten, maar wel als een voorwaarde voor een stabiel Europa dat in staat is zichzelf te hervormen en zijn rol als betrouwbare bondgenoot weer op te nemen.
Hoewel het document geen plan voor een oplossing schetst, wordt het conflict gekarakteriseerd als een conflict dat Europa in toenemende mate zelf moet zien op te lossen, waarbij Washington een ondersteunende in plaats van een leidende rol speelt.
De nieuwe aanpak past in de bredere doctrine van het verminderen van “eeuwige mondiale lasten”, waarbij wordt afgestapt van de verwachting dat de Verenigde Staten de langetermijnverdediging van andere regio’s op zich moeten nemen.
Westelijk halfrond: een ‘Trump-corollarium’ bij de Monroe-doctrine
Een centrale pijler van de nieuwe doctrine is een belangrijke geografische heroriëntatie op het westelijk halfrond, waarbij de strategie expliciet de Monroe-doctrine nieuw leven inblaast en actualiseert.
“De Verenigde Staten moeten een vooraanstaande rol spelen in het westelijk halfrond als voorwaarde voor onze veiligheid en welvaart – een voorwaarde die ons in staat stelt om ons zelfverzekerd te profileren waar en wanneer dat nodig is in de regio”, stelt de strategie, met het argument dat de kracht van de VS in binnen- en buitenland afhankelijk is van het veiligstellen van het halfrond.
Daartoe introduceert het document een “Trump-corollarium” bij de Monroe-doctrine, waarin wordt beloofd buitenlandse tegenstanders – impliciet China – te verhinderen belangrijke havens, telecommunicatiesystemen of infrastructuur in Latijns-Amerika te verwerven.
Het roept op tot uitgebreide operaties van de marine en de kustwacht, agressieve bestrijding van drugskartels – inclusief het potentiële gebruik van dodelijk geweld – en grotere commerciële betrokkenheid om buitenlandse investeringen te verdringen.
“We willen een halfrond dat vrij blijft van vijandige buitenlandse invasies of eigendom van belangrijke activa, en dat kritieke toeleveringsketens ondersteunt”, aldus het document.
“En we willen onze voortdurende toegang tot belangrijke strategische locaties veiligstellen.”
Een onderdeel van de assertieve hemisferische strategie van de regering bestaat uit het waarborgen van regionale stabiliteit en bestuur om massale migratie naar de Verenigde Staten te ontmoedigen en hard op te treden tegen kartels, ‘narcoterroristen’ en andere criminele netwerken waarvan de activiteiten schade toebrengen aan Amerikaanse gemeenschappen.
Midden-Oosten: veiligheidstoezeggingen zonder ‘natievorming’
De strategie plaatst het Midden-Oosten in een andere categorie dan in eerdere periodes van het buitenlands beleid van de VS: nog steeds strategisch relevant, maar niet langer een toneel voor militaire of politieke manipulatie met een open einde.
Het document stelt dat decennia van grootschalige interventies en inspanningen om staten op te bouwen weinig blijvende stabiliteit hebben opgeleverd en vaak Amerikaanse middelen hebben afgeleid van regio’s met een hogere prioriteit. In de toekomst wordt de aanpak van Washington bepaald door een beperktere reeks doelstellingen: het beschermen van vitale waterwegen, het verdedigen van belangrijke partners, het indammen van terrorisme en het voorkomen dat tegenstanders die de mondiale energiezekerheid of de Amerikaanse belangen bedreigen voet aan de grond krijgen.
“Amerika zal altijd een kernbelang hebben bij het waarborgen dat de energievoorziening uit de Golf niet in handen valt van een regelrechte vijand, dat de Straat van Hormuz open blijft, dat de Rode Zee bevaarbaar blijft, dat de regio geen broedplaats of exporteur van terreur tegen Amerikaanse belangen of het Amerikaanse thuisland wordt, en dat Israël veilig blijft”, aldus het document.
“We kunnen en moeten deze dreiging ideologisch en militair aanpakken zonder decennia van vruchteloze ‘natievormende’ oorlogen”, vervolgt het document. “We hebben ook een duidelijk belang bij het uitbreiden van de Abraham-akkoorden naar meer landen in de regio en naar andere landen in de moslimwereld.”
De strategie merkt op dat de verschuiving in het Amerikaanse buitenlandse beleid ten aanzien van het Midden-Oosten wordt ingegeven door het feit dat de regio “niet langer de voortdurende bron van irritatie en potentiële rampspoed is die zij ooit was”, maar zich juist ontwikkelt tot een plek voor investeringen en partnerschap.
Over het geheel genomen codificeert de nieuwe strategie van Trump een wereldbeeld waarin de macht van de VS formidabel blijft, maar meer geconcentreerd is.
Ze eist meer zelfredzaamheid van bondgenoten, vermindert de Amerikaanse aanwezigheid in verre gebieden en streeft naar herstel van de nationale kracht door zich eerst te richten op prioriteiten dichter bij huis, zoals grensbeveiliging, industriële heropleving en stabiliteit in het westelijk halfrond.
Gepubliceerd door The Epoch Times (5 december 2025): Trump’s New National Security Strategy: Key Takeaways
