Commentaar
Milieuwetenschapper Bjorn Lomborg berekende onlangs dat overheden wereldwijd minstens 16 biljoen dollar (13,5 biljoen euro) hebben uitgegeven aan het voeden van het industriële complex rond klimaatverandering.
En waarvoor eigenlijk?
Het is aannemelijk dat geen enkel mensenleven is gered of zal worden gered door deze beschamende en kolossale misallocatie van menselijke middelen. De strijd tegen veilige en overvloedige fossiele brandstoffen heeft talloze levens gekost in arme landen en die landen armer gemaakt door betaalbare energie te blokkeren.
Sinds de kruistocht tegen de opwarming van de aarde die zo’n 30 jaar geleden begon, is de temperatuur van de planeet niet met een tiende graad veranderd — zoals zelfs de alarmisten zullen toegeven.
Met andere woorden: er is 16 biljoen dollar uitgegeven — veel mensen zijn daar zeer, zeer rijk van geworden dankzij royale overheidssteun — maar er is geen cent aan meetbare opbrengst.
Maar het is nog veel erger dan dat. In de economie bestaat het begrip opportuniteitskosten: wat hadden we met 16 biljoen dollar kunnen doen om de wereld beter te maken?
Wat als die 16 biljoen dollar was besteed aan schoon drinkwater voor arme landen? Aan het voorkomen van vermijdbare sterfgevallen door ziekten als malaria? Aan het bouwen van scholen in Afrikaanse dorpen om analfabetisme uit te bannen? Aan het leveren van betrouwbare en betaalbare elektriciteit aan de meer dan 1 miljard mensen die daar nog altijd geen toegang toe hebben? Aan het genezen van kanker?
Vele miljoenen levens hadden gered kunnen worden.
We hadden nog eens miljoenen mensen uit de armoede kunnen helpen. De voordelen van het versnellen van de zoektocht naar een geneesmiddel tegen kanker hadden tientallen miljoenen extra levensjaren kunnen opleveren, met een economische waarde van vele biljoenen dollars.
In plaats daarvan hebben we effectief 16 biljoen dollar door de gootsteen gespoeld. Daarom is het belangrijk dat we het groene “klimaatverandering-waanzinsyndroom” benoemen als mogelijk de meest onmenselijke politieke beweging uit de geschiedenis.
Het enige sprankje goed nieuws is dat de klimaatveranderingsneuroses eindelijk lijken af te nemen. In de Verenigde Staten hebben ze het hoogtepunt van de mondiale opwarmingshysterie zeker bereikt. Zelfs Europa lijkt zijn economisch masochistische obsessie met netto-nuluitstoot van fossiele brandstoffen de rug te hebben toegekeerd.
Donald Trump is bezig het klimaatindustriecomplex zorgvuldig en doeltreffend te ontmantelen. Van al zijn groeibevorderende economische maatregelen is er misschien geen enkele die op lange termijn meer oplevert dan zijn recente besluit om de bron van alle kostbare regelgeving af te schaffen: de “endangerment rule” tegen fossiele brandstoffen, die CO2-uitstoot belast. De kosten van die regeling werden op termijn geraamd op meer dan 1 biljoen dollar (844 miljard euro).
We kunnen de verspilde 16 biljoen dollar aan een valse crisis niet terughalen. Verzonken kosten blijven helaas verzonken. Maar we kunnen wel stoppen met de waanzin te geloven dat politici die niet eens het saldo van hun creditcards kunnen aflossen, op de een of andere manier de temperatuur van de aarde kunnen veranderen.
Gepubliceerd door The Epoch Times (19 februari 2026): Was Climate Change the Greatest Financial Scandal in History?
