Commentaar
Hoewel de Verenigde Staten pas laat toetraden tot de Eerste Wereldoorlog, werkten zij samen met hun Europese bondgenoten om een agressief Duitsland te verslaan. In de Tweede Wereldoorlog leverden Amerikaanse troepen een veel grotere bijdrage aan de overwinning op Mussolini’s fascisme en de nazi-oorlogsmachine van het Derde Rijk tegen mei 1945. Zonder de hulp van de Amerikaanse strijdkrachten zou Europa waarschijnlijk onder de voet zijn gelopen door Hitlers Wehrmacht.
Na de Tweede Wereldoorlog vormden 12 Europese landen (1949) wat bekendstaat als de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO). In de daaropvolgende jaren sloten zich meer landen aan, en inmiddels telt de organisatie 32 lidstaten, waaronder Canada en de Verenigde Staten. Dit verdrag werd opgericht om agressieve landen af te schrikken en elkaar bij te staan in geval van een aanval. Uit dit wederzijdse defensiepact vloeiden ook gunstige handelsakkoorden voort.
Daarnaast ontstond twee jaar na de oprichting van de NAVO (1951) de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal uit het Verdrag van Parijs, met zes oorspronkelijke landen die economische samenwerking nastreefden. In 1957 richtte het Verdrag van Rome de Europese Economische Gemeenschap op. In 1993 werd de EEG via het Verdrag van Maastricht omgevormd tot de Europese Unie, met de euro als gemeenschappelijke munt, die vandaag zevenentwintig landen omvat.
Groot-Brittannië verliet de EU in 2020 na grote meningsverschillen (Brexit). De meeste landen die lid zijn van de NAVO zijn ook economisch en militair geïntegreerd in de EU. De Verenigde Staten hebben een aantal militaire bases in verschillende EU-/NAVO-landen, die oorspronkelijk werden opgericht om de Sovjet-Unie af te schrikken.
Toen het conflict met Iran zich aandiende, verzocht de regering-Trump om gebruik te mogen maken van enkele van deze bases en om toestemming voor overvliegen van het luchtruim. Het betrof geen inzet van Europese militaire middelen of troepen. Grote West-Europese bondgenoten weigerden dit verzoek, wat opvallend was gezien het feit dat Amerika deze landen gedurende meerdere decennia tegen hoge kosten heeft gesteund. Het kan niet de bedoeling zijn dat de Verenigde Staten het grootste deel van de financiële last dragen om de NAVO in stand te houden.
Hebben deze bondgenoten de Verenigde Staten als vanzelfsprekend beschouwd terwijl ze profiteerden van de Amerikaanse veiligheidsparaplu?
Zijn defensieverdragen niet bedoeld als tweerichtingsverkeer — waarbij een aanval op één wordt beschouwd als een aanval op allen?
Iran voert al decennialang aanvallen uit op zijn buurlanden en op vrije samenlevingen en heeft de capaciteit ontwikkeld om Europese steden te bereiken met intercontinentale ballistische raketten (ICBM’s).
Helaas besteden de belangrijkste Europese bondgenoten ongeveer 2 procent of minder van hun bbp aan defensie. Dit staat in schril contrast met sommige bondgenoten in Oost-Europa en de Scandinavische landen, die ongeveer het dubbele of zelfs meer uitgeven. Waarom geven zij meer uit? Mogelijk omdat zij de potentiële dreigingen erkennen die uitgaan van het Midden-Oosten en Rusland.
Oost-Europa heeft decennialang de volledige impact van de Sovjet-dominantie ondergaan, tot de ontbinding van de USSR begin jaren negentig. Hoewel deze staten niet volledig democratisch zijn, is de vrijheid die zij vandaag genieten te kostbaar om in gevaar te brengen door te weinig te investeren in nationale defensie. Rusland staat letterlijk aan hun grens in Oekraïne, en het islamisme wint aan invloed in delen van Europa.
Bondgenoten zoals België, Canada, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk, Nederland, Italië, Duitsland en Spanje lijken het bredere plaatje niet volledig te begrijpen met betrekking tot hun individuele en collectieve veiligheid binnen de NAVO en de rol van het bondgenootschap in de mondiale context. Ze beseffen niet dat Europese steden het doelwit kunnen worden van Iraanse langeafstandsraketten en van terreuraanslagen door bondgenoten van Iran. Willen deze landen afhankelijk blijven van energievoorziening uit een destabiliserend Iraans regime of zijn steunpilaren zoals China en Rusland?
Waarom zijn zoveel NAVO-lidstaten terughoudend om Israël en de Verenigde Staten te ondersteunen in hun strijd tegen het Iraanse regime?
Massamigratie uit niet-democratische landen naar Europa heeft gemengde resultaten opgeleverd. Sommige migranten integreren in de ontvangende landen, terwijl anderen opvattingen meenemen die botsen met westerse waarden zoals liberale democratie, gelijke rechten voor vrouwen en de rechtsstaat.
Sommige immigrantengemeenschappen hebben zogenaamde „no-go zones“ gecreëerd, vergelijkbaar met getto’s, waar de politie liever niet patrouilleert. Zijn Europese leiders bang voor mogelijke repercussies vanuit niet-geïntegreerde groepen?
Als West-Europese regeringen niet bereid zijn om de principes te verdedigen die de tand des tijds hebben doorstaan, wat zijn zij dan wél bereid te beschermen?
Als zij niet kunnen opkomen tegen minderheidsgroepen die vrijheid en veiligheid ondermijnen en misbruik maken van sociale voorzieningen, wat zegt dat dan over hun culturele principes?
Wat zal het kosten voordat veel Europese leiders gehoor geven aan de luide waarschuwing?
Zal een afsluiting van energiebronnen uit het Midden-Oosten en Rusland, of sociale onrust, hun aandacht trekken?
Onlangs heeft het Iraanse regime vrachtschepen en tankers een aanzienlijke doorgangsheffing laten betalen om door de Straat van Hormuz te varen op weg naar hun bestemming.
Het gebruik van de zeestraat als een tolpoort vormt een flagrante schending van de vrijheidsoperaties voor navigatie (FONOPS – Freedom of Navigation Operations) onder het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het Recht van de Zee (UNCLOS, 1994). Bondgenoten zouden moeten samenwerken om deze cruciale wet te handhaven. De Amerikaanse marine maakt momenteel gebruik van een omgekeerde blokkade om Iraanse schepen en havens te vertragen, terwijl andere internationale commerciële schepen wel door de zeestraat kunnen varen. Hopelijk kan het inkomende en uitgaande verkeer binnenkort weer bijna normaal verlopen.
Het verdedigen van de principes van de NAVO vereist veel meer dan routinematige veroordelingen van gewelddadige agressie door “schurkenstaten”. Het vraagt om uitgebreide capaciteiten om de beproefde waarden van vrije markten, geordende vrijheid, natuurlijke rechten en openbare veiligheid te beschermen. West-Europa zou een groter deel van de inspanningen moeten leveren om de NAVO te versterken. Als zij ontwaken uit hun slaapwandelen voordat het te laat is, zal de individuele en gezamenlijke veiligheid van alle lidstaten worden versterkt om opkomende mondiale dreigingen het hoofd te bieden.
De meningen in dit artikel zijn die van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de standpunten van The Epoch Times.
Gepubliceerd door The Epoch Times (19 april 2026): When Will Western Europe Wake Up?
