Commentaar
Wie de geschiedenis van het zogenoemde “democratisch socialisme” wereldwijd bekijkt, hoeft niet lang te zoeken om de tegenstrijdigheden binnen die ideologie te ontdekken.
Voor mensen die weinig kennis van geschiedenis hebben of niet zijn opgegroeid met de tijdloze principes van hard werken en persoonlijke verantwoordelijkheid, kan het socialisme echter aantrekkelijk klinken door zijn utopische beloften. Zij beseffen niet dat de begrippen “democratisch” en “socialisme” moeilijk met elkaar te verenigen zijn.
Woorden als betaalbaarheid, gelijkheid en sociale rechtvaardigheid spreken bijna iedereen aan, vooral mensen die met tegenslagen kampen. Maar wie dieper kijkt, ziet dat de weg naar die idealen bestaat uit het afnemen van middelen van mensen die zelf hun inkomen verdienen en het herverdelen naar mensen die de gemakkelijkste weg kiezen. Deze gedwongen vorm van collectivisme ligt volgens hem aan de basis van de problemen van het socialisme, omdat het wrok en verdeeldheid creëert.
Marxistisch socialisme belooft gouden bergen in de vorm van gratis voorzieningen. Wat de aanhangers van deze ideologie niet vertellen, is dat niets in het leven werkelijk gratis is en dat iemand uiteindelijk de rekening betaalt. Mensen met een midden- of hoger inkomen worden gedwongen een groter deel van hun zuurverdiende inkomen af te staan aan een centrale overheid, die dat vervolgens herverdeelt in de vorm van geld of diensten voor mensen met een laag inkomen.
Tegelijkertijd verlangen socialisten dat iedereen een sobere levensstijl aanneemt, terwijl politieke ideologen zelf profiteren van de voordelen van een vrije markteconomie. Er is niets mis met minimalisme als dat een vrije keuze is, maar het socialisme werkt niet op die manier.
Dwang vormt de kern van het socialistische gedachtegoed en treft uiteindelijk juist de lagere inkomensgroepen die het zegt te willen beschermen.
In plaats van mensen met een laag inkomen aan te moedigen om op eigen kracht vooruit te komen, stimuleert het socialisme de afhankelijkheid van een bureaucratische overheid die bepaalt wie toegang krijgt tot schaarse middelen. Dat staat vaak haaks op de menselijke behoefte om vrij te kunnen kiezen tussen verschillende producten, ideeën en diensten. Het socialisme onderdrukt intellectuele diversiteit en is anti-spiritueel, omdat het ervan uitgaat dat de mens alle antwoorden bezit en een hogere macht geen rol speelt in menselijke aangelegenheden.
Veel jongeren realiseren zich niet dat socialistische verhalen eerder zijn gebaseerd op emoties en klassenjaloezie dan op doordachte argumenten en oplossingen. Door de willekeur van het systeem kan uiteindelijk iedereen het doelwit worden van afkeuring, afhankelijk van de grillen van degenen die de macht uitoefenen. In onvrije samenlevingen wordt het socialisme ondanks de grote mislukkingen en de miljoenen slachtoffers sinds de Bolsjewistische Revolutie van 1917 in Rusland kunstmatig in stand gehouden.
Voorstanders van het socialisme herhalen vaak dat het systeem nooit op de “juiste” manier is toegepast en daarom telkens tekortschiet. Ze versterken daarmee juist de interne tegenstrijdigheden en hypocrisie van hun ideologie en ze blijven dezelfde dystopische slogans herhalen, ondanks tekorten aan goederen, kansen en diensten.
In vrije samenlevingen proberen socialisten dwang subtieler toe te passen, terwijl ze tegelijkertijd de ambitie koesteren om democratische instituties af te breken. In hun streven naar een permanente revolutie besteden ze meer tijd aan activisme dan aan het creëren van tastbare resultaten. Ze blinken vooral uit in het bekritiseren van anderen en het herverdelen van middelen, maar veel minder in het ontwikkelen van producten en diensten waar consumenten behoefte aan hebben.
Zo versterken socialistische leiders bovendien de armoedecyclus door de vrije markt te verstoren met prijscontroles en een voortdurende nadruk op slachtofferschap. Daarbij negeren zij dat slachtofferschap in een vrije samenleving een keuze is, omdat er tal van mogelijkheden bestaan om vooruit te komen.
Veel socialistische bijeenkomsten en protesten worden bezocht door goed opgeleide mensen uit de midden- en hogere klasse, die de tijd hebben om marxistische ideeën uit te dragen die zij zelf niet in praktijk brengen. Zij profiteren van de vrije markt, maar zouden tegelijkertijd willen dat mensen met een laag inkomen afhankelijk blijven van ineffectieve overheidsprogramma’s in plaats van hun eigen kansen na te streven. Socialistische activisten bestrijden de elite niet, maar maken er juist deel van uit.
Een andere fundamentele zwakte van het socialisme is het verzet tegen charterscholen. Waarom zouden alternatieven voor veel slecht presterende openbare scholen worden afgewezen? Charterscholen behalen vaak betere onderwijsresultaten dan reguliere openbare scholen. Dat vergroot de kansen van leerlingen in het hoger onderwijs en op de arbeidsmarkt.
Wat levert het socialisme de samenleving op? Het hanteert een nul-somdenken, waarbij wordt aangenomen dat de winst van de één automatisch het verlies van de ander betekent. Maar het is ook mogelijk dat het succes van één persoon anderen inspireert om eveneens hard te werken en hun doelen na te streven. De weg naar succes verloopt zelden zonder obstakels, maar doorzettingsvermogen maakt uiteindelijk het verschil.
Het voornaamste doel van het socialisme is macht over anderen, bereikt door verdeeldheid en klassenstrijd aan te wakkeren. Het onderdrukt natuurlijke concurrentie, individuele vrijheid en sociale relaties. Socialistische activisten zouden zich graag als slachtoffer presenteren om vervolgens degenen op wie zij jaloers zijn — zoals vermogende mensen die banen creëren en veel belasting betalen — zelf tot doelwit te maken.
Het socialisme is een criminele onderneming die propaganda gebruikt om de indruk te wekken dat zij opkomt voor mensen met een laag inkomen. In werkelijkheid draait het om macht, terwijl het beleid er juist toe leidt dat mensen met een lager inkomen in armoede blijven. De oplossing ligt in gelijke mensenrechten, een vrije markteconomie en een beperkte rol van de overheid.
De standpunten in dit artikel zijn die van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.
Gepubliceerd door The Epoch Times (13 juli 2026): What Does Socialism Actually Deliver?
