De voorgestelde herziening van de Cybersecurity Act door de Europese Commissie, gepresenteerd op 20 januari in Straatsburg, Frankrijk, markeert een keerpunt in haar benadering van Chinese technologieleveranciers.
Het ontwerp van de verordening creëert voor het eerst een juridisch kader dat de Commissie de bevoegdheid geeft om “landen die cyberbeveiligingsrisico’s vormen” aan te wijzen en hun leveranciers te classificeren als “hoog risico”.
Hoewel de tekst China, Huawei of ZTE nergens expliciet noemt, zou de toepassing ervan leiden tot de geleidelijke uitsluiting van Chinese apparatuur uit de mobiele, vaste en satellietnetwerken van de EU. De nieuwe structuur stelt Brussel in staat om bezwaren van lidstaten die zich tot nu toe hebben verzet tegen het weren van Chinese leveranciers uit hun netwerken, te omzeilen.
Mocht de tekst door het Europees Parlement worden aangenomen, dan zal Brussel zich aansluiten bij Washington, dat Huawei en ZTE al in 2019 uit de Amerikaanse mobiele netwerken heeft geweerd.
Een ‘Europees ontwaken’
Emmanuel Lincot, sinoloog, professor aan het Katholiek Instituut van Parijs en senior onderzoeker bij het Instituut voor Internationale en Strategische Betrekkingen, stelt dat de verordening een strategische koers in Brussel weerspiegelt.
“Het is een goede maatregel, en het werd tijd”, vertelde hij aan The Epoch Times. “Veel experts hebben al lang, en terecht, betoogd dat er een risico schuilt in het gebruik van Huawei, waarvan de intenties niet per se welwillend zijn.”
“Deze maatregel komt erop neer dat men zegt: de speeltijd is voorbij, we laten ons niet misleiden, ga naar huis of verander je houding”, aldus Lincot.
Lincot ziet deze nieuwe benadering als onderdeel van een bredere trend.
“Deze protectionistische maatregel maakt deel uit van een ontwaken van een echte Europese identiteit”, zei hij. “De oorlog in Oekraïne was de katalysator.”
De sinoloog benadrukte dat een groeiend aantal lidstaten ook “wantrouwiger” wordt tegenover het “Chinese project”, en merkte op dat de Nieuwe Zijderoutes “niet alleen een infrastructuurproject zijn; het is ook een digitaal project”.
Europa is verwikkeld in een economische oorlog met China, aldus Lincot.
“We bevinden ons duidelijk in een logica van economische oorlog, tegen de achtergrond van sterke ideologische rivaliteiten”, zei hij.
Bij gevoelige onderwerpen wordt het voorzorgsbeginsel nu zeer hoog gelegd, “en dat is een waarschuwing aan de Chinese autoriteiten”, voegde hij eraan toe.
De druk om Chinese leveranciers uit te sluiten komt op een moment dat Huawei te maken heeft met toenemende gevolgen van een corruptieonderzoek in Brussel, waarbij het bedrijf ervan wordt verdacht leden van het Europees Parlement te hebben omgekocht.
Lobbyisten van Huawei mogen het terrein van de Commissie en het Parlement niet meer betreden.
Reactie van Peking
In een reactie die midden april werd ingediend bij de Europese Commissie, waarschuwde het Chinese ministerie van Handel dat brede vergeldingsmaatregelen mogelijk zijn als Huawei en ZTE worden gesanctioneerd.
Als Brussel China zou aanwijzen als een land dat cyberbeveiligingsrisico’s vormt of Chinese bedrijven als hoogrisicoleveranciers zou classificeren, zou Peking onderzoeken kunnen openen naar Europese bedrijven en wederkerige maatregelen kunnen nemen.
In zijn reactie eiste Peking dat het volledige onderdeel over landen die cyberbeveiligingsrisico’s vormen wordt geschrapt, met het argument dat er geen technisch bewijs is dat Chinese bedrijven een veiligheidsrisico vormen en dat elke beslissing op basis van niet-technische criteria politiek gemotiveerd zou zijn.
De Europese Commissie reageerde niet op de dreigementen uit China en gaf geen antwoord op het verzoek van The Epoch Times om commentaar.
Voldoen aan Europese normen
Voor Sébastien Garnault, oprichter van de Paris Cyber Summit—het Europese platform voor strategische dialoog over cyberbeveiliging dat jaarlijks ministers, Amerikaanse en Europese functionarissen, parlementariërs, agentschapsleiders en CEO’s in Parijs samenbrengt—moet de verordening niet worden gezien als een maatregel die specifiek tegen China is gericht.
“De vraag is niet of we deze of gene Chinese technologie uitsluiten, maar welke veiligheidsnormen worden opgelegd om toegang te krijgen tot onze markt”, vertelde hij in een interview met The Epoch Times. “Deze wetgeving is niet tegen China gericht. Ze is genomen voor Europeanen. Chinese bedrijven die voldoen aan de Europese normen zullen toegang hebben tot de markt.”
Volgens hem doet Brussel niets anders dan wat Peking al decennialang toepast.
“Toen de Franse multinational Carrefour zich daar wilde vestigen, moest het samenwerken met een lokaal bedrijf”, zei hij. “Dat was de regel, en bedrijven respecteerden die om toegang tot de markt te krijgen. Als je niet aan de voorwaarden voldoet, kom je de markt niet op.”
Volgens Garnault geldt het beginsel van non-discriminatie op grond van nationaliteit, waarop het Chinese ministerie van Handel zich beroept, alleen voor relaties tussen EU-lidstaten.
“Wij hebben niet het recht om een Italiaan in Frankrijk te discrimineren, maar ik zie niet waar of wanneer het Europees recht ooit heeft bepaald dat we geen onderscheid mogen maken ten opzichte van buitenlandse landen”, zei hij. “Daarvoor dienen juist invoertarieven en externe handelsregels.”
De Franse strateeg verwees naar het meest recente jaarverslag van de Franse nationale cyberbeveiligingsautoriteit, ANSSI, waarin China, naast Rusland, wordt aangemerkt als een van de belangrijkste door de staat gesteunde technologische dreigingen voor Franse netwerken.
Volgens Garnault stelt deze benadering Brussel in staat om zijn argumentatie op te bouwen op een juridisch moeilijker aanvechtbare basis.
“De maatregel is niet gericht tegen het bedrijf; hij is gericht tegen een risico met een geografische oorsprong”, zei hij. “Het is het risico dat een geografische oorsprong heeft, niet de technologische oplossing.”
Door regelgeving te ontwerpen die een risico afkomstig uit een land beperkt, wordt volgens hem het argument van discriminatie in de kiem gesmoord.
“De reactie van China was zowel voorspelbaar als rechtlijnig”, zei hij. “Voorspelbaar, omdat elke wetgeving die commerciële expansie beperkt doorgaans vergeldingsmaatregelen uitlokt. Rechtlijnig, omdat ze berust op een eis tot bewijs die intrinsiek moeilijk te leveren is: het zal waarschijnlijk nooit aantoonbaar zijn dat Huawei of ZTE expliciet betrokken zijn bij het bevorderen van de nationale veiligheidsdoelstellingen van China.”
Garnault benadrukte echter dat de Europese bezorgdheden wel degelijk verankerd zijn in de Chinese wetgeving zelf.
“Een Chinese wet verplicht Chinese bedrijven om samen te werken met de staat, zoals trouwens veel andere staten dat ook doen”, zei hij.
“Het probleem is misschien niet zozeer het Chinese bedrijf zelf, maar de wetgeving die het verplicht om samen te werken met inlichtingendiensten, ook wanneer het bedrijf in Europa gevestigd is. Hetzelfde geldt voor Amerikaanse inlichtingenwetgeving. Europa voert zijn eigen regelgeving voor zijn interne markt, afhankelijk van de diversiteit aan risico’s en dreigingen. Het is aan bedrijven om te beslissen of onze markt de investering rechtvaardigt die nodig is om aan onze regels te voldoen.”
Hij verwierp de juridische bezwaren die door het Chinese ministerie van Handel waren aangevoerd.
“De Chinese minister van Handel nodig ik uit zich met zijn eigen zaken te bemoeien”, zei hij. “Het is niet aan hem om ons te vertellen hoe dingen in Europa worden gedaan. Wij onthouden ons ervan hem te vertellen hoe dingen in China moeten worden gedaan. Onze markt, onze regels: eenvoudig en voorspelbaar.”
Geleidelijke terugtrekking van Huawei
Huawei, dat ongeveer 10.000 mensen in Europa in dienst heeft, ziet zijn commerciële positie snel verzwakken.
Volgens de Deense consultancyorganisatie Strand Consult was apparatuur van zogenoemde hoogrisicoleveranciers—overwegend Huawei—aan het begin van 2026 goed voor ongeveer 30 procent van de geïnstalleerde Europese 5G-hardware.
In Duitsland is nog zo’n 59 procent van de 5G-antennes afkomstig van Chinese leveranciers. In juli 2024 kondigde Berlijn echter een verbod aan op Huawei- en ZTE-componenten en technologieën binnen de 5G-netwerken. Producten van beide bedrijven moeten volgens de toenmalige minister van Binnenlandse Zaken Nancy Faeser uiterlijk eind 2026 volledig uit de kern van het netwerk worden uitgefaseerd.
Italië is niet overgegaan tot een volledig verbod op Chinese fabrikanten, maar beoordeelt contracten geval per geval. In 2020 werd telecomoperator Fastweb tegengehouden bij het sluiten van een 5G-deal met Huawei.
In Frankrijk dwong de wet van 2019 ter bescherming van nationale defensiebelangen telecomoperatoren SFR en Bouygues Telecom ertoe duizenden Chinese antennes te ontmantelen. Daardoor daalde het marktaandeel van Huawei tot 13 procent in 2024. De Franse omzet van het bedrijf is sinds 2019 ongeveer gehalveerd, van 1,4 miljard euro naar 695 miljoen.
Spanje heeft een tegenovergestelde koers gekozen. De socialistische premier Pedro Sánchez pleitte herhaaldelijk voor nauwere afstemming met Peking, en zijn regering ondertekende in 2025 een contract van 12 miljoen euro met Huawei om gevoelige gerechtelijke gegevens afkomstig uit afluisteroperaties op te slaan.
Die beslissing bleef niet onopgemerkt in Washington. Senator Tom Cotton (R-Ark.), voorzitter van de Senaatscommissie voor Inlichtingendiensten, en afgevaardigde Rick Crawford (R-Ark.), voorzitter van de House Intelligence Committee, hebben directeur van de nationale inlichtingendienst Tulsi Gabbard opgeroepen om de inlichtingenuitwisseling met Madrid te herzien, en beschuldigen Spanje ervan de veiligheid van bondgenoten in gevaar te brengen.
Gepubliceerd door The Epoch Times (2 mei 2026): EU Cybersecurity Reform Marks Strategic Shift in Approach to Chinese Technology
