Commentaar
Niets ergert de Europese elite zozeer als Amerikaanse conservatieven die de Europese fundamenten van hun gedeelde, maar bedreigde, westerse beschaving prijzen.
Europeanen nemen het vooral kwalijk dat hun stelsel van sociale verzorgingsstaten wordt bekritiseerd door brutale, opdringerige Amerikanen.
Hun ergernis neemt alleen maar toe wanneer zij zich verzetten tegen het neerbuigende Amerikaanse idee dat de Verenigde Staten überhaupt constructief advies zouden kunnen geven, laat staan Europa — dat zichzelf beschaafder acht — zouden kunnen helpen het “Amerikaanse model” te volgen.
Amerikanen daarentegen vrezen dat Europa niet alleen stagneert, maar zich ook op een pad van permanente neergang bevindt, met rampzalige gevolgen voor de gehele westerse wereld.
Wat de symptomen betreft, wijst de VS op het gestaag afnemende Europese aandeel in het wereldwijde bruto binnenlands product. Ook wijst het op Europa’s onhoudbare vruchtbaarheidscijfer van 1,39, dat onvermijdelijk leidt tot een steeds kleinere, oudere en duurdere inheemse bevolking.
Meer dan 10 procent van de Europese ingezetenen is inmiddels in het buitenland geboren: zo’n 45 miljoen mensen. De Europese gastmaatschappij kent echter — anders dan het klasseloze Amerika — geen lange traditie van assimilatie, integratie en acculturatie in een smeltkroes.
In tegenstelling tot immigranten in de Verenigde Staten, die grotendeels uit christelijke landen afkomstig zijn, komen Europese immigranten overwegend uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika, zijn zij meestal islamitisch en stellen zij zich in toenemende mate antiwesters op.
Veel te veel immigranten in Europa tonen te weinig bereidheid zich te assimileren in wat zij beschouwen als een cultureel decadente samenleving — een plek die zij, ironisch genoeg, niet willen verlaten.
De christelijke kerk, de spil van de westerse beschaving, is in Europa ontstaan. Toch winnen atheïsme, agnosticisme en open vijandigheid tegenover het christendom nergens zo sterk aan terrein.
Europa, de bakermat van een dynamische westerse militaire traditie, is naar hedendaagse maatstaven — en althans tot voor kort — vrijwel ontwapend geweest en niet in staat zijn eigen grenzen of belangen te beschermen.
Europa’s overregulering en kruistocht tegen fossiele brandstoffen hebben, in combinatie met een genereuze verzorgingsstaat, geleid tot te weinig inkomsten en te veel dure afhankelijkheden.
Amerikanen durven Europa de les te lezen omdat dezelfde westerse pathologieën — open grenzen, niet-geassimileerde immigranten, tribalisme, dalende vruchtbaarheid, groen fanatisme, onhoudbare begrotingstekorten en een enorme staatsschuld — ook de Verenigde Staten beginnen te bedreigen.
Maar in tegenstelling tot Europa mobiliseren zich in Amerika op het elfde uur miljoenen mensen om hun eigen sluipende neerwaartse spiraal tot staan te brengen.
Daarom menen Amerikanen uit eigen ervaring de oorzaken te kennen van deze gedeelde, maar in Europa nog verontrustender, symptomen van verval.
Volgens hen liggen de antwoorden in de dreiging van meerdere gevaarlijke ideologieën.
Een van die pathologieën is groen fanatisme, dat Europeanen ertoe heeft gebracht niet alleen hun eigen fossiele hulpbronnen te negeren, maar ook bestaande kolen-, kernenergie- en aardgascentrales af te breken.
Die zelfmoordachtige dwaasheid heeft ervoor gezorgd dat transportbrandstoffen en elektriciteit zo exorbitant duur zijn geworden dat ooit begeerde Europese exportproducten nu niet langer concurrentieel zijn, terwijl de toch al onder druk staande middenklasse afglijdt richting armoede.
Intussen financiert China groene initiatieven in het Westen, exporteert het spotgoedkope wind- en zonne-energiesystemen onder de kostprijs, en bouwt het vervolgens drie kolen- of kerncentrales per maand om zichzelf te verzekeren van veel goedkopere energie dan het groene Westen.
Andere existentiële bedreigingen zijn de diversiteit-, gelijkheids- en inclusiemandaten (diversity, equity, and inclusion – DEI), met hun pre-beschavingsgerichte nadruk op tribale verbondenheid op basis van ras en religie in plaats van gedeelde nationale waarden en eenheid. Het resultaat is een leger aan kleurloze DEI-commissarissen die verdeeldheid zaaien, raciale spanningen aanwakkeren, de oorlog verklaren aan meritocratie en de overheadkosten opdrijven.
Amerika waarschuwt Europa bovendien dat alleen het terugschroeven van onhoudbare uitgaven aan verworven rechten het mogelijk maakt de krijgsmachten zodanig te herstarten dat Russische intimidatie en dreigingen van aanvallen kunnen worden voorkomen. Zodoende kunnen aanvoerlijnen van geïmporteerde brandstoffen en grondstoffen worden beschermd en terroristen worden afgeschrikt.
En wat gebeurt er als een lichtgeraakt en snibbig Europa de Amerikaanse diagnose, therapie en prognose volledig verwerpt?
Dan zal Amerika besluiten dat het zich, als leider van de NAVO, niet langer kan veroorloven Europese grenzen te beschermen terwijl het in eigen land moeite heeft zijn eigen veiligheid te waarborgen.
Evenmin kan de Verenigde Staten begrip opbrengen voor een steeds dubbelhartiger Europa.
Een van die gezichten is de zelfgenoegzame Europese Unie met haar 27 lidstaten, die steeds uitgesprokener anti-Amerikaans wordt.
De EU valt de Verenigde Staten onophoudelijk aan op het gebied van cultuur, energie, handel, censuur en buitenlands beleid.
Tegelijkertijd prijzen vrijwel dezelfde landen binnen het 32 leden tellende NAVO-bondgenootschap — Europa’s andere gezicht — Amerika om zijn militaire leiderschap en pleiten zij voor nauwere strategische betrekkingen tussen de VS en Europa.
Dit scheelziende beleid, waarbij Amerikaanse bedrijven worden gecensureerd en beboet, Amerikaanse bondgenoten bij de Verenigde Naties worden aangevallen en conservatieve, christelijke en traditionele Amerikaanse cultuur wordt geridiculiseerd, is eenvoudigweg onhoudbaar.
Tegelijkertijd wordt het Amerikaanse leger bewierookt en om diens militaire steun gevleid.
Is er een oplossing? Misschien, aangezien beide beschavingen diametraal tegenovergestelde remedies bieden voor hun gedeelde kwalen.
Europa wordt alleen maar meer socialistisch, censorisch, globalistisch, pacifistisch, multicultureel, atheïstisch en groen.
Daarentegen ondergaat de Verenigde Staten een tegenrevolutie richting een kleinere overheid, minder regels, meer fossiele brandstoffen, een groeiend leger, minder DEI en wokeness, veiligere grenzen, uitsluitend legale immigratie en hernieuwd geloof.
Slechts één van deze concurrerende oplossingen zal de gedeelde crisis van de westerse beschaving kunnen oplossen.
Laten we hopen dat het ene werkzame middel volledig door beide wordt overgenomen.
Gepubliceerd door The Epoch Times (20 december 2025): Cry the Beloved Europe?
