Eerder deze maand zorgde voormalig president Donald Trump voor opschudding door een bericht op sociale media te plaatsen waarin hij Brittany Mahomes, de vrouw van Kansas City Chiefs [een professioneel American Football team van Kansas City in de staat Missouri] quarterback [een van de veldposities in American Football] Patrick Mahomes, prees omdat ze hem “ fel had verdedigd”op sociale media.
Of het liken van een paar berichten op sociale media een felle verdediging van de GOP presidentskandidaat is, valt te betwisten. Hoe dan ook, er gingen al snel geruchten dat Taylor Swift, die een relatie heeft met Kansas City Chiefs tight end [een van de veldposities in American Football] Travis Kelce, in een aparte loge zou hebben gezeten in het Arrowhead Stadium [het stadium van de Kansas City Chiefs] tijdens de seizoensopener van de NFL om afstand te nemen van mevrouw Mahomes. Toen geruchten hierover de ronde deden, moedigden velen Swift aan.
“Taylor Swift distantieert zich letterlijk van haar beste vriendin Brittany Mahomes omdat die Trump heeft gesteund,” rapporteerde de Daily Beast goedkeurend.
De verwachtingen dat Swift en Mahomes ruzie hadden werden echter al snel de kop ingedrukt.
Bronnen dicht bij Swift vertelden The US Sun dat er geen waarheid zat in de geruchten over een vete en dat de twee “zeer goede vrienden” blijven. De volgende dag verschene Swift en Mahomes opnieuw samen in het openbaar tijdens de US Open [een tennis tornooi in New York City] mannenfinale.
Daar hield het verhaal echter niet op. Veel fans namen hun toevlucht tot Twitter om te schelden Taylor Swift die “geen ruggengraat zou hebben” omdat ze Mahomes niet heeft ontvriend.
Het idee dat Swift, die op 10 september Kamala Harris steunde als presidentskandidaat, mensen uit haar leven zou moeten bannen die haar politieke overtuigingen niet delen is niet gezond en lijkt eerder bekrompen. De wereld zou immers een saaie plek zijn als we ons zouden distantiëren van mensen die onze mening niet delen. Intellectuele diversiteit verrijkt ons leven en stelt ons scherp. Daarom omarmden zoveel vooraanstaande denkers in de geschiedenis deze diversiteit.
“Ik heb nooit een meningsverschil over politiek, religie of filosofie beschouwd als een reden om me van een vriend af te keren,” merkte Thomas Jefferson ooit op.
Dit is het juiste inzicht en velen zullen je vertellen dat het vermogen om van mening te verschillen essentieel is voor een gezond constitutioneel democratisch systeem, vooral een pluralistisch systeem zoals dat van de Verenigde Staten, waar mensen sterk verschillende levenservaringen, geloofsovertuigingen, etniciteiten, culturele identiteiten en ideeën hebben. Ze hebben gelijk. Het vermogen om het oneens te zijn is ook essentieel voor iets dat nog belangrijker is: vriendschap.
Sommigen vinden de bewering dat vriendschap belangrijker is dan politiek misschien vreemd, maar ik geloof dat het waar is. Ideeën zijn belangrijk. Beleid is belangrijk. Maar hoe ouder ik word, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat weinig dingen in het leven belangrijker zijn dan relaties, en vriendschappen staan bovenaan de menselijke relatiehiërarchie.
Hoewel weinigen van ons het misschien beseffen, hebben onze naaste familieleden en vrienden waarschijnlijk een veel diepere en betekenisvollere invloed op ons leven dan het beleid dat uit Washington komt. Ik denk dat de meesten van ons dit begrijpen. Waarde is subjectief, maar mijn vermoeden is dat, indien gevraagd, weinig mensen een dierbare vriend zouden opgeven voor een overheidsprogramma. Ik weet dat ik dat niet zou doen.
Helaas neemt het aantal Amerikanen dat geen vrienden heeft om verschillende redenen toe. In de afgelopen 35 jaar is het percentage Amerikanen dat aangeeft “geen goede vrienden” te hebben met 500 procent gestegen, zowel bij mannen als bij vrouwen. In dezelfde periode is het percentage mannen en vrouwen dat zegt 10 of meer vrienden te hebben gekelderd, volgens een American Perspectives Survey uit 2021.
Deze “vriendschapsrecessie” is de afgelopen jaren alleen maar erger geworden. Eerder dit jaar rapporteerde PBS dat 20 procent van de Amerikaanse mannen geen enkele goede vriend heeft, tegenover slechts 3 procent in 1990.
De redenen achter deze vriendschapsrecessie zijn ongetwijfeld uiteenlopend, maar ze komen waarschijnlijk voort uit een toegenomen sociaal isolement en de decennialange afname van gemeenschapsverbanden zoals Robert Putnam, een geleerde aan Harvard, beschrijft in zijn bestseller “Bowling Alone”.
Dit is een zorgwekkende trend. We hebben de gevaren van sociaal isolement gezien tijdens de COVID-19 pandemie, toen drugsgebruik, psychische aandoeningen, zelfverminking en extremisme toenamen tijdens lockdowns door de overheid. Deze toename was geen toeval.
Sociale interactie is een belangrijk ingrediënt voor een goede geestelijke gezondheid en vriendschap is een fundamentele menselijke behoefte.
Het feit dat Swift en Mahomes niet bereid zijn om hun verschillende opvattingen over politiek een gezonde vriendschap te laten verpesten, is een goede zaak. Het is een celebrityversie van de overleden rechters Ruth Bader Ginsburg en Antonin Scalia, die beroemd werden omdat ze beste vrienden werden ondanks dat ze elkaars tegenpolen waren in het Hooggerechtshof.
“We waren beste maatjes,” zei Ginsburg over haar SCOTUS-collega, na Scalia’s onverwachte dood in 2016.
Tijdens het gekke verkiezingsseizoen, dat vaak het slechtste in ons naar boven brengt, is het belangrijk om te onthouden dat echte vriendschap meer waard is dan politieke trots.
Presidentskandidaten, die niet eens weten wie we zijn, macht geven over onze intiemste relaties betekent dat ze nog een extra soort macht krijgen die ze niet waard zijn.
Van het American Institute for Economic Research (AIER)
Opvattingen in dit artikel zijn meningen van de auteur en weerspiegelen niet noodzakelijkerwijs de opvattingen van The Epoch Times.
Gepubliceerd door The Epoch Times (19 september 2024): Taylor Swift, Politics, and the Value of Friendship
