Tuesday, 05 Mar 2024
Oudere generaties kunnen de jongere generaties veel wijsheid en begeleiding bieden. (Biba Kayewich)

Boomers, Ons land heeft jou nodig: Hoe senioren kunnen helpen bij het herstellen van onze samenleving

"Aan wie veel gegeven is, wordt veel gevraagd." Deze vaak geciteerde bijbelse regel is van toepassing op ons allemaal, babyboomers, vooral vandaag de dag.

In het leger van Napoleon Bonaparte stond de Oude Garde op een voetstuk. Het waren veteranen met minstens 10 jaar dienst en minstens drie veldtochten achter de rug, die ervaring hadden in gevechten en die voldeden aan bepaalde bovengemiddelde lengtevereisten. In ruil daarvoor droegen ze speciale uniformen, met name berenmutsen om ze groter te doen lijken, en genoten ze van privileges en hogere lonen.

Ze dienden als voorbeeld van militaire uitmuntendheid voor hun medesoldaten en waren strijders in laatste linies, waarbij hun moed en ervaring een nederlaag toch nog in een overwinning kon omzetten.

In het licht van de huidige politieke en culturele oorlogvoering, met zijn bittere verdeeldheid over ras, klasse, religie en ga zo maar door, valt het me op dat wij Westerlingen momenteel onze eigen Oude Garde zouden kunnen gebruiken. Deze soldaten zouden echter geen uniformen dragen en hun lengte zou niets uitmaken, maar idealiter zouden het veteranen zijn van zwaar bevochten conflicten die gaandeweg een aantal dingen geleerd hebben die ze aan de rest van ons kunnen overbrengen.

Gelukkig staat er in ons huidige tijdperk van chaos een heel leger van deze Oude Gardisten klaar om deze oproep te beantwoorden.

Wie we zijn

Het woord “veteraan” komt van het Latijnse woord “vetus”, wat oud betekent. In de Verenigde Staten verwijst de term “ouderen”, meer botweg “oude mensen” genoemd, normaal gesproken naar diegenen die 65 jaar of ouder zijn. Een volkstelling in de VS onthulde in 2020 dat deze groep, waartoe ik al zeven jaar behoor, bijna 17 procent van de bevolking uitmaakt. Sommigen van ons zijn met pensioen; sommigen blijven werken. Een aantal wonen in herenhuizen, de meesten bezitten of huren hun woningen, en sommigen onfortuinlijken leven op straat. De overgrote meerderheid van deze senioren heeft kinderen en kleinkinderen.

Oudere generaties kunnen de jongere generaties veel wijsheid en begeleiding bieden. (Biba Kayewich)

Velen van hen herinneren zich, net als ik, de Cubaanse Raketcrisis van ’62, toen de wereld op de rand van een kernoorlog balanceerde. We herinneren ons waar we waren toen we hoorden van de moord op president John F. Kennedy. Sommigen van ons vochten in Vietnam, terwijl anderen protesteerden tegen die oorlog in onze steden en op onze universiteitscampussen. We keken vol ontzag toe toen Amerikanen op de maan liepen en waren 20 jaar later verbaasd toen de Sovjet-Unie instortte. We hebben economische hoog- en laagconjunctuur meegemaakt, we hebben rages zien komen en gaan en we hebben geprofiteerd van medische en technologische wonderen die een eeuw geleden nog ondenkbaar waren.

Kortom, net als de Oude Garde van Napoleon zijn onze senioren in feite doorgewinterde soldaten. We hebben al heel wat meegemaakt en op dit moment zijn onze diensten hard nodig.

De puinhoop waar we ons in bevinden

“Vraag niet wat je land voor jou kan doen”, zei president Kennedy bij zijn inauguratie in 1961. “Vraag wat jij voor je land kunt doen.”

In datzelfde jaar sprak Ronald Reagan de volgende woorden over vrijheid, een bewoording die hij later in verschillende belangrijke toespraken zou blijven herhalen:

“Vrijheid is nooit meer dan één generatie verwijderd van uitsterven. We kunnen het niet via de bloedbaan aan onze kinderen doorgeven. De enige manier waarop zij de vrijheid kunnen erven die wij hebben gekend, is als wij ervoor vechten, het beschermen, het verdedigen en het dan aan hen overhandigen samen met de goed bevochten lessen over hoe zij in hun leven hetzelfde moeten doen. En als jij en ik dit niet doen, dan zullen jij en ik misschien onze laatste jaren doorbrengen met het vertellen aan onze kinderen en de kinderen van onze kinderen hoe het ooit was in Amerika toen de mensen nog vrij waren.”

Het wegeroderen van de idealen die door deze twee mannen zijn geuit – dienstbaarheid aan onze medeburgers en de bevordering en verdediging van vrijheid – vormen de kern van het huidige culturele en politieke tumult. We raken zo verstrikt in de maalstroom van dagelijkse gebeurtenissen dat we het grote geheel niet meer kunnen bevatten – de echte hoofdzaken die het belangrijkst voor ons zijn.

Dat brengt me bij degenen onder ons die oud zijn.

“Aan wie veel gegeven is, wordt veel gevraagd.” Deze veelgeciteerde bijbelse uitspraak is van toepassing op ons allemaal, vooral nu, als babyboomers. We zijn een generatie die talloze kansen, rijkdom en zegeningen heeft verworven. We hebben nu het grote geluk om in een tijd en op een plek te leven waar we iets terug kunnen geven voor de voordelen waar we zo lang van hebben kunnen genieten.

En door dat te doen, zouden we wel eens het hechtmiddel kunnen worden die onze samenleving weer zal samenbrengen.

De kleinigheden stapelen zich op

Natuurlijk nemen al veel oudere Amerikanen stappen om de wereld en hun land een betere plek te maken. Ze leren schaken aan kinderen, begeleiden jonge getrouwde stellen in de kerk, werken als waarnemers bij verkiezingen en verrichten talloze andere vrijwilligersdiensten. Degenen met wat geld kunnen bijdragen aan goede doelen. De meesten van ons bieden persoonlijke diensten aan families, vrienden en buren, zoals oppassen op de kleinkinderen terwijl de ouders aan het werk gaan of een hulpbehoevende buur naar de supermarkt brengen.

Deze kleine daden van liefdadigheid nemen toe binnen onze cultuur. Dit zijn de moeren en bouten, die het geheel samenhouden. Wanneer we ons inzetten met dit soort inspanningen, hoe klein ook, helpen we een cultuur van goedheid en zelfs liefde te creëren.

Bovendien kunnen we allemaal een voorbeeld van beschaving zijn door ons gedrag, door de manier waarop we ons kleden, ons onthouden van grof taalgebruik en de wereld rondom ons dagelijks begroeten met een geest van goedheid. We kunnen het goede voorbeeld geven.

Misschien wel het allerbelangrijkste is dat we van de jongeren houden – degenen onder de 40 jaar. We kunnen dit doen door cynisme te vermijden en generatiegebonden goedkope opmerkingen af te wijzen. Mopperige oude mannen en nukkige oude vrouwen zijn misschien grappig in films, maar in het echte leven zijn ze meestal onaangenaam. Een 30-jarige ouder heeft helemaal geen behoefte aan het voortdurende geklaag van haar grootmoeder, in de zin van: “Ik zou het verschikkelijk vinden om kinderen op te voeden in deze tijd”, en niemand ziet een positieve boodschap in een bumpersticker met daarop de slogan: “Ik geef de erfenis van mijn kinderen uit.”

We realiseren ons misschien niet altijd dat jongeren vaak net zo in de war zijn en heen en weer worden geslingerd door de onrust in onze cultuur als wij. Oudere volwassenen die lang genoeg hebben geleefd om in aanmerking te komen voor een pensioen, zouden de wijsheid moeten hebben om in de jongeren – ongeacht de piercings, tatoeages of hun wilde overtuigingen – een menselijke ziel te zien die verlangt naar verbinding en waarheid.

Zowel links als rechts kijken

“Een oprechte soldaat,” schreef G.K. Chesterton in 1911, “vecht niet omdat hij haat wat er zich voor hem bevind, maar omdat hij houdt van wat achter hem ligt.”

Als we een metafoor maken van Chesterton’s uitspraak, zouden we kunnen zeggen dat de meesten van ons, ongeacht onze politieke overtuigingen, de dingen uit het verleden willen verdedigen, liefhebben en willen zien dat ze worden voortgezet in het heden en de toekomst.

Wat betreft het vormgeven van die toekomst, zouden we moeten strijden niet vanuit haat of angst, maar vanuit hoop, de wens om de wereld een betere plek te maken voor degenen die na ons komen. De meesten onder ons zullen moeten vechten als ‘schermutselaars’ om deze toekomst waar te maken, als individuen die ernaar streven om het dagelijks leven een beetje draaglijker, een beetje beschaafder te maken.

Zorg dat we genoeg van deze ‘schermutselingen’ winnen en dan winnen we de oorlog.

Gepubliceerd door The Epoch Times (20 november 2023): Boomers, Uncle Sam Wants You: How Seniors Can Help Repair Civilization

 

Hoe u ons kunt helpen om u op de hoogte te blijven houden

Epoch Times is een onafhankelijke nieuwsorganisatie die niet beïnvloed wordt door een regering, bedrijf of politieke partij. Vanaf de oprichting is Epoch Times geconfronteerd met pogingen om de waarheid te onderdrukken – vooral door de Chinese Communistische Partij. Maar we zullen niet buigen. De Nederlandstalige editie van Epoch Times biedt op dit moment geen betalende abonnementen aan en aanvaardt op dit moment geen donaties. U kan echter wel bijdragen aan de verdere groei van onze publicatie door onze artikelen te liken en te her-posten op sociale media en door uw familie, vrienden en collega’s over Epoch Times te vertellen. Deze dingen zijn echt waardevol voor ons.