Sunday, 23 Jun 2024
Net als lentebloesems is hoop een balsem voor de ziel. (Biba Kayewich)

Het fundament van alle deugden is de hoop

Van de vier seizoenen is het vooral de lente die de hoop symboliseert.

Voor boeren is het de tijd waarin de aarde begint te herleven wanneer de grond, het zaad, het water en de zonneschijn zorgen voor groene scheuten die de hoop op een overvloedige oogst vertegenwoordigen. Voor christenen betekent de lente Pasen en de hoop op wederopstanding. Voor verloofden is het het traditionele seizoen voor het uitwisselen van ringen en beloftes in de hoop op een gezamenlijke toekomst. Voor kinderen brengt de lente niet alleen modderplassen om in te spetteren en het einde van het seizoen van de zware winterjassen, maar het is ook het begin van de zomer en het vooruitzicht van een lange, ontspannen periode zonder schoolbanken en schoolboeken.

En tijdens deze bijzondere lente van 2024 gebeurde er iets waardoor ik een les leerde over het doorgeven van hoop aan anderen.

Het verzoek van een vriend

Halverwege maart zei een vriendin, die elke dag lange uren doorbrengt als schrijfster en redactrice, in een e-mail dat ze meer stress had dan normaal, wat waarschijnlijk nog lichtjes was uitgedrukt. Ze was haar “schrijfmojo” kwijt, zei ze, en vroeg of ik tips had. Ik voelde me als een student die advies gaf aan een meester op gebied van woordenschat maar ik stuurde haar toch een paar ideeën toe. Ik adviseerde haar het volgende: Kies een onderwerp (om over te schrijven) dat los staat van je persoonlijke problemen, iets dat je kunt benaderen zonder dat emoties je in de weg zitten. Wees je ervan bewust dat stress en vermoeidheid hun tol eisen. Geef jezelf een deadline en houd je daaraan. Vergeet niet, vertelde ik haar, dat je veel familie, vrienden en collega’s hebt die je waarderen om je talent, je karakter en je goede aard.

Mijn vriendin reageerde de volgende ochtend al, bedankte me en vertelde me dat mijn e-mail haar had opgevrolijkt en haar hoop had gegeven. Ze zei ook dat ze “echt aangemoedigd” was door andere vrienden en familieleden die zich achter haar hadden geschaard en haar diezelfde aanmoediging hadden gegeven.

Maar dat is hoe dit verhaal eindigde. Hier is hoe het allemaal begon.

Van hoop mijn eigen inspiratiebron maken

De afgelopen vijf jaar hebben deze dame en twee andere redacteuren die ik bewonder en die ik ook als vrienden beschouw, gevraagd dat de artikelen die ik ter publicatie indien, hoe somber het onderwerp ook is, de lezers toch steeds een sprankje hoop zouden moeten geven, hoe miniem ook. In de e-mails die we heen en weer stuurden, herinnerde ik mijn vriendin aan deze voorwaarde: “Je hebt me vanaf het begin aangemoedigd om hoopvolle artikelen te schrijven in plaats van artikelen die voortkomen uit wanhoop of woede. Dat laatste stukje dat ik voor je schreef, dat korte stukje over samenkomen met vrienden en picknicks en maaltijden met de familie, is slechts één voorbeeld. We zijn ons allemaal bewust van de duisternis die mogelijk op komst is – daarover zijn online veel artikelen te vinden – maar jij en de anderen hebben me geholpen om vooral te laten zien dat hoop een wapen is.”

En dus, ondanks de rellen in de VS in de zomer van 2020, de turbulente Amerikaanse verkiezingen in de herfst van 2020, het rampzalige beleid van COVID-19 en de inflatie en culturele onrust sindsdien, werd ik belast met de taak om mijn lezers een straaltje zonneschijn te brengen. Bijgevolg heb ik, op een paar uitzonderingen na, honderden artikelen geschreven over van alles en nog wat, van een vrouw die haar stervende man verzorgt, de verwarde toestand in onze scholen tot de lelijke en gevaarlijke verdeeldheid in de VS, en het was steeds mijn bedoeling om in die opdrachten om iets goeds te vinden, een beetje licht dat de lezers zou kunnen inspireren in plaats van ze depressief te maken.

Het resultaat? In mijn geval begon hoop een gewoonte te worden.

En de hoop die ik mijn vriendin bood? Ironisch genoeg kwam die in de eerste plaats van haar zelf, omdat zij er uiteindelijk op had aangedrongen dat ik artikelen zou gaan schrijven met de typerende kenmerken van levensvreugde en inspiratie.

Het verder doorgeven (van hoop)

Net als lentebloesems is hoop een balsem voor de ziel. (Biba Kayewich)

Hoop is besmettelijk – dat is een belangrijke les die ik deze lente opnieuw heb geleerd. Hoop kan van de ene persoon op de andere worden overgedragen, soms met slechts een simpel woord of gebaar. Het kan zich zelfs gedragen als een wisselstroom, die heen en weer gaat, zoals tussen mijn vriend en mij, en ons oplaadt wanneer we het nodig hebben.

Uitmuntende leiders kennen de waarde van deze deugd. President Ronald Reagan begreep bijvoorbeeld dat hoop en de gezondheid van ons land hand in hand gaan en maakte een einde aan de Amerikaanse malaise door zijn constante goede wil en getemperd optimisme. “The Great Communicator”, zoals Reagan soms werd genoemd, was een expert in het gebruik van een podium of een persconferentie om het publiek te inspireren.

De gelukkigen onder ons hebben persoonlijk iemand gekend – een coach op de middelbare school, een leraar of misschien een leidinggevende – die ditzelfde talent bezat om hoop en vertrouwen in te boezemen in de mensen om ons heen. Zonder deze bemoedigende mensen verliest het team, faalt de student en blijven de prestaties op de werkvloer middelmatig.

Deze hoop is overigens niet hetzelfde als blind optimisme. Zoals presidenten, coaches en alle andere leiders erkennen, komt hoop uit het hart en de onderbuik. Hoop ziet problemen en moeilijkheden met wijd open ogen tegemoet, erkent de strijd en de kansen tegen ons, maar geeft ons de kracht en het vermogen om het goede gevecht vol te houden in de hoop te winnen.

Het is vooral belangrijk om deze veerkracht en hoop door te geven aan onze jongeren, omdat dit vitale hulpmiddelen zijn voor hun mentale en spirituele welzijn. Jongeren kunnen iets over deze deugden leren in verhalen uit de literatuur en de geschiedenis, maar ze zullen deze waarden in de eerste plaats van ouders, grootouders en andere familieleden en mentoren leren. Deze volwassenen moeten zich scherp bewust zijn van hoe ze zelf reageren op tegenslag en wat ze zeggen en doen wanneer ze geconfronteerd worden met tegenslag en rampspoed.

Negativiteit leidt tot cynisme en mislukking. Hoop is de moeder van succes.

Hoop als een wapen

Door wanhopig te doen, zoals sommigen over de huidige staat van onze samenleving praten, heb je de strijd in feite al verloren. Je kunt net zo goed de witte vlag hijsen, in een stoel op je veranda neerploffen en je tijd verdoen met mopperen over het einde van de democratie. Hetzelfde geldt voor persoonlijke zaken. Als je je eenmaal hebt overgegeven, pompt je hart nog steeds bloed door je lichaam, maar verder ben je in zombiemodus gegaan, net zo dood voor het leven als een van die arme drugsverslaafden die tegenwoordig op straat leven.

Maar als het middaguur zo donker lijkt als pek, als we aan het eind van ons Latijn zijn of als voortbewegen aanvoelt als waden door een moeras, is hoop de deugd der deugden die ons op de been houdt. Het is het zwaard en schild dat de draak der wanhoop afweert.

En toch is het het vreemdste wapen ter wereld. Als we hoop weggeven aan anderen, wordt het nog overvloediger en sterker in ons. Als we merken dat de kracht ervan afneemt, kan de hoop toch opnieuw opflakkeren door een simpel woord van een vriend of zelfs van een vreemde. Sterker nog, als we al aan hoop denken, stellen we het ons waarschijnlijk niet voor als een roestvrijstalen mes, maar eerder als Emily Dickinson’s gedicht waarin hoop wordt afgeschilderd als een vogeltje wiens lied “zoveel mensen warm heeft gehouden”.

De lente zorgt voor bloesems en bloemen in onze achtertuin. Hoop, in welk seizoen dan ook, heeft een gelijkaardig effect op onze ziel.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (2 april 2024): The Bastion of All Virtues Is Hope

Hoe u ons kunt helpen om u op de hoogte te blijven houden

Epoch Times is een onafhankelijke nieuwsorganisatie die niet beïnvloed wordt door een regering, bedrijf of politieke partij. Vanaf de oprichting is Epoch Times geconfronteerd met pogingen om de waarheid te onderdrukken – vooral door de Chinese Communistische Partij. Maar we zullen niet buigen. De Nederlandstalige editie van Epoch Times biedt op dit moment geen betalende abonnementen aan en aanvaardt op dit moment geen donaties. U kan echter wel bijdragen aan de verdere groei van onze publicatie door onze artikelen te liken en te her-posten op sociale media en door uw familie, vrienden en collega’s over Epoch Times te vertellen. Deze dingen zijn echt waardevol voor ons.