Thursday, 18 Apr 2024
(Illustratie door The Epoch Times, Getty Images, Wereldgezondheidsorganisatie)

Nu het pandemieverdrag van de WHO bijna is afgerond, waarschuwen critici voor het verlies van onze vrijheden

De juridisch bindende overeenkomst is zo opgesteld dat de goedkeuring van de Amerikaanse Senaat, die vereist is voor verdragen, omzeild wordt.

Nu de deadline van mei nadert voor de afronding van de onderhandelingen tussen de World Health Organization (WHO) en haar 194 lidstaten over hoeveel autoriteit zij zullen afstaan aan de WHO van zodra deze een wereldwijde noodsituatie voor de gezondheid afkondigt, dringen veel gezondheids- en beleidsexperts in de VS er bij de regering Biden op aan om de overeenkomst niet te ondertekenen.

In februari 2023 onderhandelden de WHO-lidstaten over het “ontwerp” van een nieuw verdrag, dat niet werd aangeduid als een verdrag maar eerder als de “WHO-conventie, overeenkomst of ander internationaal instrument inzake pandemiepreventie, -paraatheid en -respons (WHO CA+)”.

Deze WHO CA+, die functioneert als een verdrag, heeft sindsdien een heel proces van onderhandelingen en amendementen doorlopen, geheel ontransparant en zonder dat het publiek hiervan op de hoogte werd gesteld, met als doel het nog dit jaar te laten ondertekenen.

Tot de doelstellingen voor de Verenigde Staten, zoals vooropgesteld door de regering Biden, behoren “het versterken van de structuur voor wereldwijde gezondheidsbeveiliging, inclusief versterking van de WHO, en deelname aan lopende onderhandelingen om de IGR te wijzigen en een Pandemieakkoord te ontwikkelen”.

In een factsheet gepubliceerd door het Witte Huis op 30 december 2023 wordt aangegeven: “Wereldwijde bescherming van de gezondheid is van cruciaal belang voor internationale veiligheid en solidariteit, en het is iets dat we niet alleen kunnen bereiken.”

Een apotheker in New York City draagt persoonlijke beschermingsmiddelen op 1 april 2020. (Stephanie Keith/Getty Images)

Wanneer een verdrag geen verdrag is

De voorzitter van Women’s Rights Without Frontiers, Reggie Littlejohn, bekritiseerde het ontwerpdocument van de WHO omdat het zo is opgesteld dat de Amerikaanse regering Biden het zonder goedkeuring van de Senaat kan laten ondertekenen.

“De WHO weigert om dit pandemieverdrag een verdrag te noemen,” zei ze op een persconferentie georganiseerd door de Amerikaanse volksvertegenwoordiger Chris Smith (R-N.J.), die tevens voorzitter is van de Subcommissie wereldwijde gezondheid en mensenrechten.

“Ze noemen het een overeenkomst, een akkoord, een kaderovereenkomst – wat dan ook. Waarschijnlijk omdat ze niet willen dat het wordt onderworpen aan het voorwaarden van een ‘verdrag’, zowel in de Verenigde Staten als wereldwijd,” zei mevr. Littlejohn.

Volgens de WHO zal de overeenkomst, eenmaal ondertekend door de leden, wettelijk bindend zijn.

“Conventies, overeenkomsten en verdragen zijn allemaal voorbeelden van internationale instrumenten, die fungeren als wettelijke en bindende afspraken tussen de verschillende landen”, aldus de WHO.

De Amerikaanse grondwet geeft de president de bevoegdheid om verdragen aan te gaan, dat zijn overeenkomsten tussen de Verenigde Staten en buitenlandse entiteiten, “op voorwaarde dat twee derde van de aanwezige senatoren ermee instemt”.

Gezien de oppositie tegen het WHO-verdrag, vooral van Republikeinen, lijkt het onwaarschijnlijk dat het door de Senaat zal geraken.

“De Verenigde Staten hebben een moeilijker ratificatieproces dan de meeste andere lidstaten,” zei Andrew Bremberg, voormalig Amerikaans ambassadeur bij de Verenigde Naties.

“De afgelopen decennia is er een nieuwe trend ontstaan om nieuwe internationale verdragen af te sluiten, maar ze geen verdragen te noemen, om zo het ratificatieproces te vermijden.”

In mei 2022 introduceerde Senator Ron Johnson (R-Wis.) een wetsvoorstel in de Senaat dat zou hebben vereist dat het WHO-verdrag als een ‘verdrag’ zou worden beschouwd, waardoor de instemming van 67 senatoren vereist zou zijn. In februari 2023 kreeg het wetsvoorstel 47 stemmen voor en 49 senatoren stemden tegen.

Sommige wetgevers zijn ontevreden over de manier waarop de regering Biden de onderhandelingen over het WHO-verdrag heeft gevoerd, die volgens hen niet transparant waren voor het publiek.

President Joe Biden spreekt voor de ondertekening van twee wetsvoorstellen ter bestrijding van fraude in de COVID-19-programma’s voor kleine bedrijven in het Witte Huis op 5 augustus 2022. (Evan Vucci – Pool/Getty Images)

Een poging om de voorwaarden te vatten waarover onderhandeld wordt is “zoals pudding aan de muur spijkeren”, aldus Tony Perkins, voorzitter van de Amerikaanse Commissie voor Internationale Religieuze Vrijheid. “Het blijft veranderen bij elke vergadering, bij elke benadering, en dus doen we ons best om te analyseren wat de WHO naar voren brengt.”

“De reden dat niemand te horen krijgt wat hier aan de hand is, is omdat het het daglicht niet kan verdragen,” zei Frank Gaffney, voorzitter van het Center for Security Policy.

“Als je echt naar het Amerikaanse volk zou gaan met dit voorstel om hun persoonlijke medische gezondheid en vrijheid over te dragen aan de WHO dat recentelijk zowat alles om zeep heeft geholpen, dan willen ze daar niets van weten.”

De WHO krijgt te maken met kritiek

Naast de geheimzinnigheid is er nog een reden waarom het verdrag op vijandigheid stuit, namelijk dat de prestaties van de WHO tijdens de COVID-19 pandemie het vertrouwen van veel mensen in de organisatie hebben ondermijnd.

De WHO ontkende dat COVID-19 werd verspreid via overdracht van mens op mens en baseerde zich volledig op wat de Chinese overheid zei.
Rep. Brad Wenstrup

“Toen de WHO moest ingrijpen en de wereld moest helpen bij deze ongekende situatie van een nieuw Coronavirus en een wereldwijde pandemie, negeerden ze de feiten, herhaalden ze het narratief van de Chinese Communistische Partij, en dat is wat we te horen kregen,” verklaarde Rep. Brad Wenstrup (R-Ohio), voorzitter van de House Select Subcommittee on the Coronavirus Pandemic.

“De WHO ontkende dat COVID-19 werd verspreid via overdracht van mens op mens en baseerde zich volledig op het narratief van de Chinese overheid – de CCP.

“Ik denk dat het meest schokkende is dat de WHO zelfs aarzelde om de pandemie een noodsituatie voor de internationale volksgezondheid te noemen omdat de CCP aangaf dat de verspreiding van het virus ‘onder controle’ was.

“Dit zijn geen acties van een goed functionerende, transparante, onpartijdige organisatie … we hebben een systeem nodig waarbij de wereldwijde volksgezondheid en lokale volksgezondheidsinstanties het publiek op geen enkele manier misleiden.”

Dr. Monique Wubbenhost, een voormalig Global Health Administrator bij het U.S. Agency for International Development, zei dat de prestaties van de WHO tijdens andere pandemieën trouwens niet veel beter waren dan die tijdens COVID-19.

Een vrouw kruipt naar het lichaam van haar zus terwijl leden van het ebolabegrafenisteam haar meenemen voor crematie in Monrovia, Liberia, op 10 oktober 2014. (John Moore/Getty Images)

“Ik was in 2014 in West-Afrika tijdens ebola,” zei Dr. Wubbenhost. “De reactie van de WHO werd belemmerd door slechte communicatie, een gebrek aan het besef van de ernst van de uitbraak en inadequate actie.”

Tijdens de pandemie in Liberia “was de WHO niet in staat om de pandemische respons adequaat te beheren, en ze faalde om tijdige en accurate informatie te verstrekken of lidstaten verantwoordelijk te houden voor hun gebrek aan gegevensverspreiding”, voegde ze eraan toe.

Ze zei dat de WHO ondertussen nog steeds niet heeft aangetoond dat ze de “institutionele problemen” hebben aangepakt die ten grondslag liggen aan deze tekortkomingen.

Helaas lijkt het de V.N. te ontbreken aan effectieve mechanismen voor toezicht en verantwoordelijkheid.
Dr. Monique Wubbenhost, een voormalig beheerder van wereldwijde gezondheidszorg

“Corruptie, vriendjespolitiek, ongepast gebruik van fondsen, samenspanning met terroristen en seksueel wangedrag zijn gedocumenteerd bij VN-organisaties,” zei ze.

“Dergelijke incidenten tonen aan dat de V.N. helaas niet beschikt over effectieve mechanismen voor toezicht en verantwoordelijkheid, en dit zou van toepassing zijn op alle pogingen om de autoriteit te vergroten op het gebied van pandemiepreventie, -bewaking, -respons en -herstel.”

Zal meer macht de WHO helpen om het beter te doen?

Voorstanders van het WHO-verdrag beweren dat het doel ervan is om financiering en autoriteit te verschaffen zodat de WHO haar reactie op pandemieën kan verbeteren.

Volgens de website van de WHO hebben de lidstaten van de WHO meerdere wereldwijde juridisch bindende overeenkomsten, verdragen, akkoorden en andere soorten internationale instrumenten ontwikkeld om de gezondheid van mensen te beschermen en te bevorderen, waaronder de bepalingen en grondregels van de WHO zelf, de WHO-kaderovereenkomst voor de bestrijding van tabaksgebruik en de Internationale Gezondheidsregeling.

“Deze internationale instrumenten vertegenwoordigen de inzet van landen over de hele wereld om de gezondheidsbehoeften van hun burgers aan te pakken om hun gezondheidsstatus te verbeteren en de sociaaleconomische status van hun gemeenschappen in het algemeen te versterken.”

Maar critici beweren dat de ontwerpen die ze tot nu toe hebben kunnen inkijken dit doel waarschijnlijk niet zullen bereiken.

“We gaan door een meerjarig, gehaast proces om de wereld een nieuw pandemieverdrag te doen aannemen, maar er staat niet één richtlijn in over het belangrijkste probleem dat moet worden aangepakt – namelijk, het gebrek aan verantwoordelijkheid en transparantie van de Volksrepubliek China bij het vrijgeven van epidemiologische informatie die van vitaal belang zijn,” zei dhr. Bremberg.

Veiligheidsagenten staan voor mensen die massaal in rijen aanschuiven om zich te laten testen om COVID-19 op te sporen in Peking op 24 januari 2022. (Kevin Frayer/Getty Images)

Deskundigen zetten ook vraagtekens bij bepalingen in de WHO-overeenkomst die de WHO de bevoegdheid geven om de toeleveringsketens voor vaccins, medicijnen en medische producten te coördineren.

Daarnaast is een van de bepalingen in de overeenkomst dat de lidstaten tijdens een pandemie een deel van hun medicijnen en gezondheidsproducten moeten overdragen aan de WHO, die ze vervolgens wereldwijd zal verdelen volgens haar kerntaak om “rechtvaardigheid” te bereiken.

“De WHO zou 20 procent van alle pandemiegerelateerde producten verkrijgen”, zei Dr. Wubbenhost. Maar over hoe die producten vervolgens door de WHO verdeeld zouden worden, “is er een gebrek aan verantwoording en is er geen onafhankelijk controle- of auditinstantie aangewezen.”

De bepaling in het verdrag om ontwikkelingslanden te bevoordelen om “rechtvaardigheidsdoelen” te halen, zou kunnen leiden tot een overdracht van medicijnen en medische technologieën van de Verenigde Staten naar landen als China, zeggen analisten.

“Een groot deel van het ontwerp richt zich op het geven van een speciale behandeling aan ontwikkelingslanden, inclusief financiële steun en beleid om samenwerking op het gebied van onderzoek te bevorderen,” aldus Brett Schaefer, onderzoeker bij The Heritage Foundation.

De Amerikaanse wet geeft de federale overheid geen bevoegdheid over gezondheidskwesties en laat dit dus over aan de staten.

“Hoewel er redenen zijn om dit soort activiteiten te steunen om ontwikkelingslanden te helpen hun gezondheidssystemen te versterken, zouden deze inspanningen vrijwillig moeten zijn en niet verplicht via een verdrag.

“Bovendien, aangezien de V.N. China als een ontwikkelingsland beschouwt, zullen ze profiteren van een speciale behandeling en toegang krijgen tot gepatenteerde technologie en knowhow.”

De Amerikaanse wet geeft de federale overheid geen bevoegdheid over gezondheidskwesties en laat dit dus over aan de staten. De regering Biden wil echter dat de WHO-overeenkomst en de update van de Internationale Gezondheidsregeling (IGR) ondertekend worden om te rechtvaardigen dat er meer federale controle komt om het gezondheidsbeleid te bepalen, aldus dhr. Gaffney.

Medewerkers laden een farmaceutische container in een vrachtvliegtuig van Air France op de luchthaven van Roissy, ten noorden van Parijs, op 25 november 2020. (Thomas Coex/AFP via Getty Images)

“De regering Biden wil dat iemand anders haar vertelt wat ze moet doen, waardoor onze vrijheden, grondwet en republiek in gevaar zullen komen”, zei hij.

Tijdens COVID-19 hadden federale agentschappen weliswaar niet de wettelijke bevoegdheid om het gezondheidsbeleid te sturen, maar ze vaardigden vaak richtlijnen en aanbevelingen uit over zaken als het dragen van mondmaskers, de vaccins en het sluiten van scholen, die grotendeels werden opgevolgd door gemeenten, bedrijven en schooldistricten.

Critici van het verdrag stellen dat een centrale, wereldwijde autoriteit die richtlijnen uitvaardigt dergelijke pogingen om een pandemie op federale schaal aan te pakken, zou versterken.

Een ‘zwak kader’

Critici maken zich zorgen dat richtlijnen en aanbevelingen van de WHO de facto beleid zullen worden in de Verenigde Staten en ze zeggen dat het ondertekenen van de overeenkomst een stap zou zijn in de richting van wereldwijd bestuur ten koste van grondwettelijke rechten.

Deze angst voor het verlies van burgerlijke vrijheden wordt versterkt door de vele acties van staats- en gezondheidsfunctionarissen die burgerrechten schonden tijdens de COVID-19 pandemie, waaronder censuur, lockdowns, vaccinatiepaspoorten, sluitingen van kerken en scholen en pogingen om vaccinaties af te dwingen, zoals een richtlijn uit 2021 van de Amerikaanse Occupational Safety and Health Administration (OSHA) die bedrijven dwong om ongevaccineerde werknemers te ontslaan.

“Ik was voorzitter van de Amerikaanse Commissie voor Internationale Religieuze Vrijheid en ik zag hoe westerse regeringen dat gebruikten om fundamentele mensenrechten, vrijheid van meningsuiting en het censureren van stemmen op sociale mediaplatforms te schenden”, verklaarde dhr. Perkins.

“Regeringsfunctionarissen haalden opzettelijk geloofwaardige wetenschappelijke stemmen weg die de wereldwijde foutieve diagnose en de daaropvolgende wereldwijde protocollen in twijfel trokken; gezinnen werden van elkaar gescheiden, kerken en andere steungroepen werden gesloten.

“De WHO stond aan de top van deze mislukte benaderingen. In plaats van haar mislukkingen te erkennen, probeert de WHO haar rampzalige aanpak aan de hele wereld voor te leggen als de weg vooruit in een bindende overeenkomst.”

In november 2023 verklaarde Human Rights Watch dat “het huidige ontwerp [van de WHO-overeenkomst] er niet in slaagt de belangrijkste mensenrechtennormen die door het internationaal recht worden beschermd, te verankeren … waardoor het risico bestaat dat de tragische mislukkingen tijdens de COVID-19 pandemie zich zullen herhalen.”

Demonstranten tegen vaccinatieverplichtingen bidden en demonstreren bij het stadhuis na de stemming in de gemeenteraad van Los Angeles om een bewijs van vaccinatie te eisen voor toegang tot veel openbare binnenruimten in Los Angeles op 14 augustus 2021. (David McNew/AFP via Getty Images)

“De huidige voorgestelde tekst biedt een zwak kader voor het garanderen dat landen verantwoordelijk zijn voor het behouden van een respons op toekomstige pandemieën die in overeenstemming is met de rechten,” verklaarde Human Rights Watch.

De groep zei dat andere mensenrechtenorganisaties het eens waren met haar standpunt, waaronder Amnesty International, het Global Initiative for Economic, Social, and Cultural Rights en de International Commission of Jurists.

Een fundamenteel mensenrecht dat in conflict kan komen met het WHO-akkoord is de vrijheid van meningsuiting, vanwege de inspanningen van de WHO en andere mondiale instellingen om ” desinformatie ” te bestrijden.

Een van de richtlijnen van het netto nul ontwerpakkoord van de WHO is dat de leden zich verplichten om “valse, misleidende, verkeerde of des-informatie aan te pakken” en “regelmatig te luisteren naar sociale media en deze te analyseren om de prevalentie en profielen van verkeerde informatie te identificeren”.

De grootste zorg voor de komende twee jaar is niet conflict of klimaat, maar desinformatie en verkeerde informatie.
Voorzitter van de Europese Commissie Ursula von der Leyen

Dit komt overeen met het Global Risks Report 2024 van het World Economic Forum, waarin desinformatie het “grootste mondiale risico” wordt genoemd.

In navolging van dat standpunt vertelde de voorzitter van de Europese Commissie, Ursula von der Leyen in januari op de top in Davos van het World Economic Forum aan de aanwezigen dat “de grootste zorg voor de komende twee jaar niet het conflict of het klimaat is, maar desinformatie en verkeerde informatie”.

Die visie lijkt ook steeds meer terrein te winnen in de Verenigde Staten, ondanks de bescherming van het Eerste Amendement tegen het reguleren van meningsuiting. Onlangs hebben verschillende academici en artsen aangegeven dat hun onderzoek, dat kritiek levert op overheidsbeleid zoals lockdowns en verplichte vaccinaties, wordt gecensureerd in academische tijdschriften en in de media.

In een zaak die momenteel voor het Hooggerechtshof ligt, Murthy v. Missouri (oorspronkelijk ingediend als Missouri v. Biden), hebben procureurs-generaal van Louisiana en Missouri de regering Biden ervan beschuldigd sociale mediabedrijven onder druk te hebben gezet om beschermde toespraken te censureren die in tegenspraak waren met het narratief van de overheid over de oorsprong van COVID-19, alsook de vaccins en eventuele behandelingen.

In september 2023 sprak een arrondissementsrechtbank zich in deze zaak uit tegen de regering Biden en verklaarde dat de poging van de regering om Amerikanen te censureren “de meest grootschalige aanval op de vrijheid van meningsuiting in de geschiedenis van de Verenigde Staten” was en dat de regering Biden “schaamteloos het recht op vrije meningsuiting van het Eerste Amendement negeerde”.

Gepubliceerd door The Epoch Times (13 februari 2024): As WHO Pandemic Treaty Nears Completion, Critics Raise Red Flags for US Freedoms

Hoe u ons kunt helpen om u op de hoogte te blijven houden

Epoch Times is een onafhankelijke nieuwsorganisatie die niet beïnvloed wordt door een regering, bedrijf of politieke partij. Vanaf de oprichting is Epoch Times geconfronteerd met pogingen om de waarheid te onderdrukken – vooral door de Chinese Communistische Partij. Maar we zullen niet buigen. De Nederlandstalige editie van Epoch Times biedt op dit moment geen betalende abonnementen aan en aanvaardt op dit moment geen donaties. U kan echter wel bijdragen aan de verdere groei van onze publicatie door onze artikelen te liken en te her-posten op sociale media en door uw familie, vrienden en collega’s over Epoch Times te vertellen. Deze dingen zijn echt waardevol voor ons.