China probeert de Europese Unie voor zich te winnen, terwijl het haar tegelijkertijd straft—en die tegenstrijdigheid begint pijn te doen.
De Chinese minister van Buitenlandse Zaken, Wang Yi, arriveerde op 2 juli in Brussel om een top voor te bereiden ter gelegenheid van 50 jaar EU–China-relaties. Twee dagen later voerde Peking invoerheffingen in tot 34,9 procent op Europese cognac. Op 6 juli ging het nog een stap verder door de meeste EU-leveranciers uit te sluiten van deelname aan grote Chinese aanbestedingen voor medische apparatuur.
Beide maatregelen vielen precies midden in Wang Yi’s charmeoffensief langs Brussel, Berlijn en Parijs.
Wang Yi vraagt Europa om zich achter Peking te scharen tegen de toenemende druk van de VS. Toch zet Peking juist druk op de exportproducten die voor Europa van groot belang zijn—een aanpak die volgens analisten de kloof tussen beide partijen alleen maar vergroot.
De analisten merken op dat Europa’s veiligheid nog altijd afhankelijk is van Washington, dat het geduld met de Chinese marktbelemmeringen begint op te raken, en dat Peking’s voortdurende steun aan Rusland in de oorlog in Oekraïne elke discussie over politieke toenadering hol doet klinken.
Pekings dubbele dreun
Op 4 juli voerde het Chinese ministerie van Handel invoerheffingen in tot 34,9 procent op in de EU geproduceerde cognac, met ingang van de volgende dag, onder verwijzing naar antidumpingovertredingen. Twee dagen later, op 6 juli, verklaarde het ministerie van Financiën dat EU-bedrijven die niet al in China produceren, niet langer mogen meedingen naar grote ziekenhuisaanbestedingen; niet-EU-bieders mogen het aandeel van EU-onderdelen in de contractwaarde niet boven de 50 procent laten uitkomen.
De beperkingen gelden voor Chinese aanbestedingen voor medische apparatuur ter waarde van meer dan 45 miljoen yuan (ongeveer 6,2 miljoen dollar).
Het besluit treft de hoogwaardige Europese sectoren—van protheses en chirurgische instrumenten tot endoscopen en kunstmatige organen—terwijl er één uitzondering wordt gemaakt voor medische apparatuur die uitsluitend door Europese bedrijven geleverd kan worden.
Brussel klaagt al jaren dat hoewel ongeveer 95 procent van de EU-aanbestedingen openstaat voor buitenlandse bedrijven, Europese ondernemingen vrijwel geen toegang krijgen tot contracten met het Chinese regime.
Op 20 juni trok de Europese Commissie eindelijk de stekker eruit: met behulp van haar nieuwe International Procurement Instrument verbood ze Chinese bedrijven om mee te dingen naar EU-aanbestedingen voor medische apparatuur van meer dan 5 miljoen euro (5,7 miljoen dollar) binnen de 27 lidstaten van de EU.
Medische apparatuur en cognac zijn slechts de nieuwste twistpunten. Brussel onderzoekt Chinese biedingen voor windturbines, spoorwegprojecten en zonnepanelen en heeft voorlopige invoerheffingen van maximaal 35,3 procent opgelegd aan Chinese elektrische voertuigen, vanwege zware staatssteun.
China-deskundige Wang He vertelde aan The Epoch Times dat de maatregelen van de EU kwamen na maanden van onderzoek, dialoog en mislukte onderhandelingen. Peking reageerde, zonder een rechtvaardige reden te vinden, “direct met vergelding en gaf het signaal voor een totale confrontatie.”
Die wolf-krijgerdiplomatie is volgens He “een zware klap voor de China-EU-relaties.”
“Wang Yi kwam naar Europa om de EU dichter bij China te brengen en een wig te drijven tussen de EU en de VS,” zei hij. “Maar als het op economische belangen aankomt, weigert Peking echte concessies te doen. China wil de EU aan zijn kant, terwijl het tegelijkertijd hard tegen haar optreedt. Dat is de tegenstrijdigheid.”
Rusland in de kamer
Het vertrouwen was al aangetast door de standpunten omtrent Oekraïne .
EU-buitenlandchef Kaja Kallas waarschuwde Yi tijdens hun ontmoeting op 2 juli in Brussel: “Oorlog in Europa mogelijk maken en tegelijkertijd nauwere banden met Europa nastreven is een tegenstrijdigheid waar Peking iets aan moet doen.”
Achter gesloten deuren zou Yi tegen Kallas hebben gezegd dat Peking zich geen Russische nederlaag kan veroorloven uit vrees dat de Verenigde Staten zich dan volledig op China zouden richten — een bekentenis die afwijkt van de gebruikelijke beweringen van Peking over neutraliteit.
Kallas drong er bij Peking op aan om “alle materiële steun” aan de Russische oorlogsmachine te staken.
Oleh Ivashchenko, hoofd van de Buitenlandse Inlichtingendienst van Oekraïne, zei eind mei dat hij over “bevestigde” inlichtingen beschikt waaruit blijkt dat China machinegereedschappen, speciale chemicaliën, buskruit en drone-elektronica levert aan minstens 20 Russische wapenfabrieken.
Begin 2025, zei hij, was 80 procent van de cruciale elektronica in Russische drones afkomstig uit China, vaak doorgesluisd via dekmantelbedrijven.
Ook Chinese eigendommen werden hierdoor getroffen – een Russische drone-aanval op de zuidelijke Oekraïense havenstad Odesa tussen 3 en 4 juli beschadigde het Chinese consulaat aldaar; onderzoekers ontdekten dat het wrak van de gebruikte drones Chinese onderdelen bevatte.
De grenzen van Pekings invloed
Net als met de Verenigde Staten heeft China een scheef handelsoverschot met Europa — meer dan 300 miljard dollar in 2024 — dus directe vergeldingsmaatregelen zouden Peking meer kunnen schaden dan Brussel.
De veiligheid van Europa wordt door Washington ondersteund via de NAVO, en de grootste exportklant is ook de Verenigde Staten.
“Tussen Washington en Peking zal Europa vrijwel zeker de kant van de VS kiezen,” zei Yeh Yao-Yuan, professor internationale studies aan de University of St. Thomas, tegen The Epoch Times.
“Het vertrouwen brokkelt snel af. Pekings poging om de EU voor zich te winnen heeft geleid tot meer wrijving.”
Door ziekenhuisaanbestedingen te blokkeren, loopt Peking ook het risico zichzelf pijn te doen. Geavanceerde medische apparatuur blijft namelijk een van de weinige sectoren waarin China sterk afhankelijk is van Europese technologie, merkte hij op.
“China loopt het risico zijn eigen patiënten wereldklasse apparatuur te onthouden,” zei hij.
Het conflict spreidt zich uit. Terwijl Brussel Chinese turbines, spoorwagons en zonne-energie modules onderzoekt, dreigt Peking met beperkingen op Europese kaas en varkensvlees.
“Peking denkt zo sterk te zijn dat anderen moeten luisteren,” zei Yeh. “Maar Europa loopt langzaam weg.”
Frank Tian Xie, bedrijfsprofessor aan de University of South Carolina–Aiken, zei te twijfelen of Peking een anti-Amerikaanse blokkade kan smeden.
Temidden van wereldwijde handelsbesprekingen bereidt Washington nieuwe tarieven voor die zowel Chinese als Europese export zullen treffen, zei Xie. Omdat Peking ook de handel met de EU onder druk zet, heeft Europa er weinig bij te winnen om zich op één lijn te zetten met China.
Hij zei dat conflicten tussen landen vaak lijken te gaan over landsgrenzen of religie, maar dat de onderliggende oorzaak meestal economische belangen zijn; voor China worden conflicten over handel uiteindelijk nationale veiligheidskwesties.
De Chinese leider Xi Jinping had gehoopt dat de 50-jarige China-EU viering een partnerschap zou laten zien dat anders is dan de band tussen Europa en Washington. In plaats daarvan spreken diplomaten nu van het “managen van verschillen” in plaats van het vieren van gemeenschappelijke belangen.
Vooralsnog is de EU volgens Yeh niet van plan zich los te maken van China. Duitsland en Frankrijk willen nog steeds toegang tot de enorme consumentenmarkt van China, maar hogere risico’s vertragen al nieuwe investeringen. Brussel voert een reeks regels in voor “risicobeperking,” wat aangeeft dat het handelsbeschermingstools agressiever dan ooit zal inzetten.
Fei Zhen, Ning Haizhong en Luo Ya hebben bijgedragen aan dit verslag.
Origineel gepubliceerd door The Epoch Times (12 juli 2025): Beijing Punishes Europe on Trade as It Seeks EU Support Against US Pressure
