Patiënten met lupus hebben een onbalans in een cruciaal chemisch pad in hun lichaam, zo blijkt uit een studie in Nature die onlangs is gepubliceerd.
Onderzoekers ontdekten dat deze onbalans meer ziekteverwekkende cellen produceert die lupus bevorderen. Als deze chemische onbalans kan worden gecorrigeerd, denken ze dat lupus kan worden teruggedraaid.
Huidige lupusbehandelingen richten zich vaak op symptomen of onderdrukken het immuunsysteem in het algemeen, wat leidt tot bijwerkingen. De onderzoekers denken dat het aanpakken van het specifiek chemisch onevenwicht dat werd geïdentificeerd lupus effectiever zou kunnen behandelen zonder systemische immunosuppressiva.
Lupus is een chronische auto-immuunziekte die ervoor zorgt dat het lichaam zijn eigen weefsels en organen aanvalt, waaronder de gewrichten, huid, nieren, bloedcellen, hersenen, hart en longen.
Er is momenteel geen genezende behandeling voor lupus.
Een verrassende ‘moleculaire schakelaar’
De chemische stof die onderzoekers identificeerden is de aryl-koolwaterstof-receptor (Aryl hydrocarbon Receptor of AhR).
AhR is een belangrijk eiwit dat betrokken is bij de onbalans van immuuncellen bij lupuspatiënten. Het reguleert de reactie van het lichaam op milieuverontreinigende stoffen, bacteriën en metabolieten. Hoewel AhR in alle cellen aanwezig is, is het niet altijd actief.
Onderzoekers ontdekten dat lupuspatiënten een verminderde AhR-activiteit hebben. Deze vermindering leidt tot een toename van folliculaire en perifere T-helpercellen, die betrokken zijn bij ontstekingen en auto-immuniteit.
Wanneer de AhR-activiteit echter toeneemt, worden deze T-cellen geherprogrammeerd tot T-cellen die wondgenezing en barrièrebescherming bevorderen.
Dr. Jaehyuk Choi, universitair hoofddocent dermatologie aan de Northwestern University Feinberg School of Medicine en senior auteur van het onderzoek, legde uit aan The Epoch Times dat AhR kan worden vergeleken met “een moleculaire schakelaar” die het lot van immuuncellen bepaalt.
Onderzoekers denken dat ze lupus kunnen omkeren door geneesmiddelen te ontwikkelen die zich richten op AhR in afwijkende T-cellen.
Dr. Choi en dr. Deepak Rao, een assistent-professor geneeskunde aan de Harvard Medical School, spraken hun verbazing uit over de ontdekking dat AhR van vitaal belang zou kunnen zijn bij het terugdraaien van auto-immuniteit, aangezien er geen verband bekend was tussen de receptor en de ziekte.
Dr. Rao, tevens hoofdauteur van het onderzoek, voegde eraan toe dat het aanvankelijk verrassend was om te ontdekken dat een T-cel die betrokken is bij wondgenezing het tegenovergestelde zou zijn van een auto-immuun T-cel.
“Deze twee T-celpopulaties met deze twee functies zijn niet vanzelfsprekend verbonden of gerelateerd,” zei hij. Hij zei ook dat hij niet had kunnen voorspellen dat wanneer de wondhelende T-cellen zouden toenemen, de auto-immuun T-cellen zouden afnemen en vice versa.
T-cellen drijven auto-immuniteit aan
Van folliculaire en perifere T-helpercellen is al lang bekend dat ze een belangrijke rol spelen bij het veroorzaken van lupus, vertelde dr. Rao aan The Epoch Times.
Bij lupus produceert het lichaam van de patiënt auto-antilichamen, antilichamen die lichaamseigen weefsel aanvallen. B-cellen maken deze auto-antilichamen aan onder controle van afwijkende auto-immuun T-cellen.
Door deze auto-immuun T-cellen om te vormen tot cellen die betrokken zijn bij wondgenezing, wordt de productie van auto-antilichamen verminderd, waardoor de auto-immuniteit afneemt.
“Het is bijna als een stroomlijn van een cel, waarbij als je één deel kunt blokkeren, de rest stroomafwaarts wordt geblokkeerd,” legde dr. Choi uit.
Hij benadrukte de onderzoekresultaten die aantonen dat het toevoegen van AhR aan afwijkende T-cellen in celkweek deze transformeert in wondhelende cellen. Deze geherprogrammeerde cellen kunnen B-cellen niet langer helpen bij het maken van auto-antilichamen.
Dr. Rao voegde eraan toe dat deze afwijkende T-cellen ook voorkomen bij andere auto-immuunziekten, zoals reumatoïde artritis, waardoor de vraag rijst of geneesmiddelen tegen deze cellen ook bij dergelijke aandoeningen kunnen worden gebruikt.
Behandeling zonder immunosuppressie
In het onderzoek werden 19 lupuspatiënten onderzocht en hun immuuncellen werden vergeleken met die van 19 gezonde mensen.
Ondanks de kleine initiële steekproefgrootte, vertelden de auteurs aan The Epoch Times dat ze geloven dat hun bevindingen van toepassing zijn op alle patiënten, omdat ze zijn bevestigd door genetische studies.
Dr. Choi legde uit dat hun bevindingen ook werden gevalideerd in de TULIP klinische studies van AstraZeneca. In dit onderzoek werd anifrolumab getest, een geneesmiddel dat een interactie aangaat met het AhR-pathway, en werd vastgesteld dat het met succes de symptomen van lupus onder controle hield.
De huidige lupusbehandelingen worden voorgeschreven om symptomen te verminderen of om brede immunosuppressieve effecten teweeg te brengen door de activiteit van B- en T-cellen te verminderen.
Maar wanneer afwijkende T-cellen expliciet worden aangepakt met AhR, kan de ziekte bij patiënten omkeren zonder dat hun algehele immuniteit wordt aangetast.
Bovendien kan de toename van cellen die betrokken zijn bij het herstel van wonden en barrières helpen bij het verlichten van gastro-intestinale problemen bij patiënten met lupus.
“Er zijn een aantal onderzoeken geweest die wezen op afwijkingen in de barrièrefunctie of barrière-integriteit bij patiënten met lupus, vooral in de darmen,” zei dr. Rao. “Je kunt je dus voorstellen dat dit een gunstig effect zou kunnen hebben.”
Op dit moment werkt het team van dr. Choi en Rao aan het identificeren van specifieke geneesmiddelen die zich selectief richten op de afwijkende T-cellen.
Omdat AhR in alle cellen aanwezig is, zou brede toediening van AhR-gerichte behandelingen systemische bijwerkingen kunnen veroorzaken, wat de auteurs willen voorkomen.
Momenteel zijn er al geneesmiddelen op de markt die AhR activeren, zoals toparinof, een topische crème die is goedgekeurd voor de behandeling van psoriasis.
Belangrijke milieufactoren die bijdragen aan lupus?
Onderzoekers weten niet waarom AhR betrokken is bij de progressie van lupus. Het is op dit moment ook onbekend waarom sommige mensen lupus krijgen en andere niet, maar onderzoekers denken dat het een combinatie is van genetische en omgevingsblootstelling aan gifstoffen en infecties.
Gezien de rol van AhR in het reageren op omgevingsfactoren, kunnen hun bevindingen volgens dr. Choi suggereren dat belangrijke omgevingsfactoren bijdragen aan lupus.
Misschien werkt AhR, “dat normaal gesproken informatie van buitenaf of uit de omgeving integreert… niet goed meer bij patiënten met lupus” en kunnen patiënten hun lupus misschien aanpakken door alleen hun levensstijl te veranderen, speculeerde dr. Choi.
“Ik denk dat hier meer onderzoek voor nodig is, maar het is een interessant idee waar we nu over kunnen nadenken,” zei hij.
Gepubliceerd door The Epoch Times (16 juli 2024): Scientists Find a Cause of Lupus and a Way to Potentially Reverse It
