20 augustus 2026

Xi Jinping begint aan charmeoffensief om buitenlandse investeringen naar China te halen

Commentaar

De Chinese leider Xi Jinping heeft de laatste tijd zijn best gedaan om buitenlandse bedrijfsleiders te charmeren.

Afgelopen november, tijdens zijn bezoek aan San Francisco voor de top van de Asia-Pacific Economic Cooperation (APEC), maakte hij tijd vrij om tijdens een diner met Amerikaanse bedrijfsleiders te praten. Daar verwelkomde hij hen om zaken te doen in China en beloofde hij dat zijn land een veilige, betrouwbare en winstgevende plek zou blijven om te investeren.

Onlangs was hij opnieuw gastheer van een bijeenkomst van buitenlandse CEO’s in Peking om hen aan te moedigen in China te investeren.

Xi heeft een goede reden om buitenlandse investeringen en de zaken die daaruit voortvloeien het hof te maken. De Chinese economische groei blijft vertragen en zowel Chinese consumenten als Chinese privébedrijven hebben hun vertrouwen in de economische toekomst van het land verloren. De Chinese consument spaart nu meer en geeft vooral minder uit, vermijdt risico’s en investeert vanwege de dalende vastgoedwaarden en aandelenprijzen minder dan voorheen. Chinese privébedrijven hebben zelfs hun expansie-ambities teruggeschroefd.

Overheidsuitgaven voor infrastructuur – typisch de manier waarop China de economie heeft gestimuleerd – zijn moeilijker dan vroeger. De centrale overheid in Peking heeft grotere begrotingstekorten dan ze zou willen en lokale overheden hebben te maken met enorme schulden.

Xi en China hebben de stimulans van dollars, yen en euro’s uit het buitenland hard nodig om de verlaagde reële groeidoelstellingen voor dit jaar te halen. De buitenlanders zijn echter terughoudend gebleven of hebben simpelweg “nee” gezegd.

Amerikaanse bedrijfsleiders hebben zeker enthousiasme getoond in reactie op Xi’s smeekbeden. Ze applaudisseerden luid voor hem in San Francisco en gaven hem zelfs een staande ovatie. De uitnodiging van dit jaar voor Peking kreeg meer respons dan die van vorig jaar. In 2023 waren slechts 23 leidinggevenden van toonaangevende Amerikaanse bedrijven aanwezig. Dit jaar was het aantal gegroeid tot 34, en onder hen waren veel topmensen van bekende bedrijven als Apple, Blackstone, AMD, Qualcomm, McKinsey, Micron Technology, Exxon Mobil, Cargill, Bristol-Meyers Squibb, Pfizer en Hewlett-Packard.

Maar ondanks alle blije gezichten, applaus en positieve reacties stroomt er nog geen vers geld richting Peking en dat zal waarschijnlijk ook niet gebeuren.

Het ministerie van Handel van Peking rapporteert dat in de eerste twee maanden van dit jaar de directe buitenlandse investeringen in China verder zijn afgenomen. In januari en februari trok China het equivalent van zo’n 215 miljard yuan ($30 miljard) aan directe buitenlandse investeringen aan, een daling van ongeveer 20 procent ten opzichte van een jaar geleden en een neerwaartse versnelling ten opzichte van de algemene daling van 8 procent in 2023.

Als daden meer zeggen dan woorden, dan overstemt de afnemende stroom buitenlands geld het applaus dat Xi in San Francisco mocht ontvangen.

Het meest veelzeggend voor de toekomst zijn de redenen waarom het geld wegblijft. Een deel van het probleem is China’s vertraagde groei, de erfenis van de pandemie en de lockdowns die na de gezondheidscrisis nog jaren aanhielden onder het zero-COVID beleid van Xi. De mislukte leveringen die daarvan het gevolg waren, ondermijnden China’s reputatie van betrouwbaarheid, die jarenlang investeringsgeld had aangetrokken vanuit de Verenigde Staten, Europa en Japan. Niets wat Peking nu nog kan doen zal deze recente geschiedenis veranderen, hoewel de herinneringen mettertijd zullen vervagen.

Peking kan ook niets veranderen aan de relatieve loonsituatie. In het verleden waren de lage lonen in China een lokmiddel voor buitenlandse investeringen. Maar in de afgelopen 10 jaar zijn de Chinese lonen met meer dan 100 procent gestegen, ongeveer 7,5 procent per jaar. In de afgelopen vijf jaar is het tempo min of meer vertraagd, maar de loonstijging bedroeg in deze recentere periode gemiddeld bijna 5,5 procent per jaar.

Het belangrijkste punt voor investeringsstromen is dat dit groeitempo sneller is dan de binnenlandse loongroei in Amerika, Europa of Japan en sneller dan China’s concurrentie voor buitenlandse investeringsfondsen in Vietnam, Indonesië, de Filippijnen en Mexico. Het is onwaarschijnlijk dat China deze situatie zal omkeren, zeker nu de ontevredenheid onder de Chinese bevolking al groot is.

Peking zou één belangrijke belemmering voor investeringsstromen kunnen wegnemen, maar het is onwaarschijnlijk dat het dat zal doen. Amerikaanse, Europese en Japanse leidinggevenden hebben namelijk allemaal geklaagd over de grotere inmenging door Pekings groeiende obsessie omtrent veiligheid en spionage.

Bedrijfsleiders hebben hun bezorgdheid geuit over de mogelijkheid om zaken te doen in een dergelijke omgeving, vooral als het gaat om zaken als gegevensverzameling en communicatie met overzeese hoofdkantoren. Ze wijzen bvb. op invallen bij twee Amerikaanse consultants, Bain & Co. en de Mintz Group in het kader van de nieuwste Chinese spionagewetten. In het geval van Mintz werden verschillende werknemers aangehouden en kreeg het bedrijf zelfs een boete.

Hoewel dergelijke verstoringen nog lang niet wijdverspreid zijn – althans nu nog niet – geven ze toch te denken bij elke beslissing om in China te investeren, net als de nieuwe wetten die onlangs in Hongkong zijn ingevoerd. Als Peking het beleid op dit gebied zou omgooien, zou dat een groot verschil kunnen maken, maar uit regeringsverklaringen blijkt dat een dergelijke verandering niet waarschijnlijk is.

Xi is zich duidelijk bewust van China’s economische behoefte aan buitenlandse investeringen en de bestaande belemmeringen. Hij heeft zijn charmes gebruikt, en als de staande ovatie die hij kreeg in San Francisco hiervoor een barometer is, heeft hij ze in overvloed. Maar zoals de uiteindelijke resultaten op het gebied van buitenlandse investeringen laten zien, vragen ze uiteindelijk om meer inhoud dan charme.

De meningen in dit artikel zijn de meningen van de auteur en komen niet noodzakelijk overeen met die van The Epoch Times.

Gepubliceerd door The Epoch Times (4 april 2024): Xi Jinping Embarks on Charm Offensive to Get Foreign Investment Into China

Nieuwe ‘as van het kwaad’ is gevormd, CCP de grootste vijand van de VS

Nieuwsanalyse

Er is een nieuwe as van het kwaad ontstaan die bestaat uit China, Rusland, Noord-Korea en Iran, en China is de grootste bedreiging voor de Verenigde Staten, volgens een denktank in Washington die het idee besprak op 19 maart tijdens een seminarie over de huidige staat van de betrekkingen tussen de VS en China.

Tijdens het seminarie van The Heritage Foundation verklaarde Matthew Kroenig, een voormalig strateeg bij het ministerie van Defensie en een expert bij de Central Intelligence Agency, dat de Verenigde Staten sinds de regering-Trump het communistische China en Rusland als hun grootste bedreigingen hebben erkend.

Kroenig zei dat wat betreft landen als China, Rusland, Iran en Noord-Korea, het duidelijk is dat China momenteel de grootste bedreiging vormt. Hoewel het BBP van Rusland minder dan 2 procent van de wereldeconomie uitmaakt, werkt het land steeds meer samen met China, dat goed is voor 18 procent van het mondiale BBP.

Hij gelooft dat China’s diplomatieke strategie bestaat uit het beteugelen van de Verenigde Staten door Rusland te steunen, waardoor het zichzelf meer vrijheid geeft in de Indo-Pacific regio.

Dan Negrea, senior directeur van het Freedom and Prosperity Center bij de Atlantic Council, zei dat Amerikanen zich moeten realiseren dat China een tegenstander is geworden.

In het onlangs gepubliceerde boek “We Win, and They Lose: A Conservative Strategy to Win the New Cold War”, geschreven door Kroenig en Negrea, analyseerden de twee experts belangrijke nationale veiligheidsuitdagingen afkomstig van communistisch China tijdens het nieuwe tijdperk van koude oorlog en hoe de Verenigde Staten hierop zouden moeten reageren met een conservatieve strategie.

Al in 2017 publiceerde de regering Trump haar eerste rapport over de Nationale Veiligheidsstrategie, waarin staat dat China een alomvattende bedreiging vormt voor de Verenigde Staten zowel op politiek, militair, diplomatiek alsook op economisch vlak.

De regering Biden zette deze erkenning voort en bracht in oktober 2022 nog een nieuw rapport uit over de Nationale Veiligheidsstrategie, waarin de Chinese Communistische Partij (CCP) duidelijk werd aangewezen als de enige concurrent met intenties om de internationale orde opnieuw vorm te geven en geleidelijk de capaciteiten te verwerven om dat doel te bereiken.

“In de concurrentiestrijd met de Volksrepubliek China is het, net als in andere arena’s, duidelijk dat de komende tien jaar het beslissende decennium zullen zijn,” staat in het rapport.

CCP steunt de invasie van Oekraïne door Rusland

Algemeen wordt aangenomen dat Rusland Oekraïne niet had durven binnenvallen zonder de stilzwijgende goedkeuring van de Chinese Communistische Partij (CCP).

Op 4 februari 2022 vaardigde Poetin een gezamenlijke verklaring met de CCP uit na een bezoek aan Peking, waarin hij verklaarde dat “vriendschap tussen de twee staten geen grenzen kent, er zijn geen ‘verboden’ gebieden van samenwerking”. Kort na zijn terugkeer in Rusland lanceerde Poetin de aanval op Oekraïne.

De oorlog tussen Rusland en Oekraïne heeft de middelen en energie van de Verenigde Staten en de Europese Unie op politiek, militair, diplomatiek en economisch vlak opgeslokt. Ondertussen weigert Peking niet alleen Moskou te veroordelen, maar steunt het Moskou ook indirect met economische en handelsmiddelen om de pijn van de internationale sancties te verzachten.

Hoewel de CCP niet openlijk dodelijke wapens aan Rusland geleverd heeft, heeft het wel een groot aantal zware vrachtwagens, drones en andere militaire producten voor tweeërlei gebruik geleverd. Deze producten versterkten direct de Russische defensie-industrie. Wat als niet-dodelijke producten werd beschouwd, leidde tot dodelijke gevolgen.

In 2022 steeg de Chinees-Russische handel met 30 procent j-o-j; in 2023 steeg de handel met 25 procent tot meer dan 240 miljard dollar, waarmee een historisch hoogtepunt werd bereikt.

Op 22 februari uitte Nicholas Burns, ambassadeur van de VS in China, zijn teleurstelling tijdens een evenement ter herdenking van de tweede verjaardag van de oorlog in Oekraïne, waarbij hij stelde dat de CCP politieke en diplomatieke steun blijft verlenen aan Rusland.

“We zijn zeer bezorgd over de acties van Chinese bedrijven die het Russische militair-industrieel complex voeden,” zei hij. “China’s stilzwijgen over de existentiële kwestie van de soevereiniteit en onafhankelijkheid van Oekraïne is oorverdovend. En de steun van China aan Rusland is inderdaad zeer verontrustend.”

De Russische president Vladimir Poetin arriveert op 17 oktober 2023 in Peking voor een welkomstceremonie voor delegatieleiders die deelnemen aan het Derde Belt and Road Forum, georganiseerd door de Chinese leider en zijn vrouw. (Konstantin Zavrazhin/Pool/AFP via Getty Images)

Volgens Reuters zal Poetin China bezoeken in mei, net voor het bezoek van de CCP-leider aan Europa. Eerder zei Poetin dat hij een goede persoonlijke relatie had met Xi Jinping en dat Moskou en Peking de bilaterale betrekkingen verder zouden verdiepen.

In maart 2023 bracht Xi een bezoek aan Moskou en ondertekenden beide partijen een gezamenlijke verklaring om het alomvattende strategische partnerschap in het nieuwe tijdperk te verdiepen.

Op 12 februari zei de directeur van de Noorse militaire inlichtingendienst dat het vermogen van Rusland om de westerse sancties te weerstaan te danken is aan grotere militaire reserves en materiële steun van China, Noord-Korea, Iran, Wit-Rusland en andere landen. De machines, voertuigen, elektronica en onderdelen die Peking levert zijn zeer nuttig voor de Russische defensie-industrie.

Op 21 februari keurden de EU-lidstaten de 13e ronde sanctieplannen goed, die voor het eerst ook betrekking hadden op drie Chinese bedrijven. Deze bedrijven werden beschuldigd van het leveren van gevoelige militaire technologie aan Rusland, die gebruikt werd op het slagveld in Oekraïne.

Op 23 februari kondigden de Verenigde Staten nieuwe handelssancties aan tegen 93 entiteiten uit Rusland, China en andere landen, waaronder acht Chinese entiteiten. Het Amerikaanse Ministerie van Handel verklaarde dat sommige entiteiten gecontroleerde micro-elektronische producten overdroegen aan Russische militaire en inlichtingendiensten, terwijl andere Rusland hielpen met het aanvullen van munitie en andere militaire materialen.

Joseph Webster, een senior onderzoeker bij het Global Energy Center van de Atlantic Council, wees er eind 2023 ook op dat de steun van de CCP aan Rusland het tegenoffensief van Oekraïne belemmerde.

Analyse: Nieuwe as van het kwaad gebaseerd op belangen

Het concept van de nieuwe as van het kwaad is niet iets nieuws, vertelde Zhuge Mingyang, een onafhankelijke schrijver, aan The Epoch Times.

In 2023 identificeerde de Republikeinse leider van de Senaat, Mitch McConnell, China, Rusland en Iran als de nieuwe as van het kwaad.

“Er is een as van het kwaad in de wereld: China, Rusland, Noord-Korea en Iran,” zei hij destijds. “En we moeten ons verzetten tegen de as van het kwaad, niet proberen zaken met hen te doen.”

Een Chinese Shaanxi Y-8, transportvliegtuig voor de middellange afstand, werd gespot tijdens een gezamenlijke oefening met Russische gevechtsvliegtuigen vliegend door het zeekanaal tussen Japan en Zuid-Korea op 14 december 2023. (Ministerie van Defensie van Japan)

De woorden en daden van Moskou suggereren echter dat de houding ten opzichte van de CCP inconsistent is.

In een recent interview met Tucker Carlson zei Poetin: “We zijn buren van China. Je kan buren niet kiezen … Het Westen is banger voor een sterk China dan voor een sterk Rusland.”

In maart 2023 zei Poetin dat Rusland en China geen militaire alliantie vormen en dat hun samenwerking niet gericht is tegen derden.

Katsuji Nakazawa, een hooggeplaatste Japanse mediafiguur, schreef op 20 maart dat hoewel de relatie tussen China en Rusland op dit moment hecht is, deze de komende jaren wel eens zou kunnen verslechteren. Een van de redenen is de grote toestroom van Chinese immigranten naar het Russische Verre Oosten. Daarnaast gaf Xi Jinping opdracht om de Russische plaatsnaam “Vladivostok” op Chinese kaarten te veranderen in “Haishenwai” in het Chinees.

Over de vorming van de nieuwe as van het kwaad heeft Zhuge een andere mening. Hij gelooft dat als de oorspronkelijke diplomatieke strategie van Trump was gevolgd, deze as zich misschien niet had gevormd en de oorlog tussen Rusland en Oekraïne misschien niet had plaatsgevonden.

“Natuurlijk zijn er in de realiteit geen hypotheses en zijn deze dingen toch gebeurd. Als de aanpak van Trump, bevriend raken met Poetin, Xi Jinping en Kim Jong Un om hun bedreigingen voor de vrije wereld te onderdrukken en te verzwakken, was gevolgd, zou dat gunstig zijn geweest voor de Verenigde Staten en zelfs voor de hele wereldorde,” zei hij.

“Dit is geen kritiek op de aanpak van de regering Biden, maar deze aanpak kan onbedoeld hebben bijgedragen aan de vorming van deze kwaadaardige as. De wijsheid van de oude Chinezen wijst er trouwens op dat je je vijanden niet in de richting van een andere vijand moet duwen.”

Gepubliceerd door The Epoch Times (27 maart 2024): Think Tank: New ‘Axis of Evil’ Has Formed, CCP the Biggest Enemy of US

Het fundament van alle deugden is de hoop

Voor boeren is het de tijd waarin de aarde begint te herleven wanneer de grond, het zaad, het water en de zonneschijn zorgen voor groene scheuten die de hoop op een overvloedige oogst vertegenwoordigen. Voor christenen betekent de lente Pasen en de hoop op wederopstanding. Voor verloofden is het het traditionele seizoen voor het uitwisselen van ringen en beloftes in de hoop op een gezamenlijke toekomst. Voor kinderen brengt de lente niet alleen modderplassen om in te spetteren en het einde van het seizoen van de zware winterjassen, maar het is ook het begin van de zomer en het vooruitzicht van een lange, ontspannen periode zonder schoolbanken en schoolboeken.

En tijdens deze bijzondere lente van 2024 gebeurde er iets waardoor ik een les leerde over het doorgeven van hoop aan anderen.

Het verzoek van een vriend

Halverwege maart zei een vriendin, die elke dag lange uren doorbrengt als schrijfster en redactrice, in een e-mail dat ze meer stress had dan normaal, wat waarschijnlijk nog lichtjes was uitgedrukt. Ze was haar “schrijfmojo” kwijt, zei ze, en vroeg of ik tips had. Ik voelde me als een student die advies gaf aan een meester op gebied van woordenschat maar ik stuurde haar toch een paar ideeën toe. Ik adviseerde haar het volgende: Kies een onderwerp (om over te schrijven) dat los staat van je persoonlijke problemen, iets dat je kunt benaderen zonder dat emoties je in de weg zitten. Wees je ervan bewust dat stress en vermoeidheid hun tol eisen. Geef jezelf een deadline en houd je daaraan. Vergeet niet, vertelde ik haar, dat je veel familie, vrienden en collega’s hebt die je waarderen om je talent, je karakter en je goede aard.

Mijn vriendin reageerde de volgende ochtend al, bedankte me en vertelde me dat mijn e-mail haar had opgevrolijkt en haar hoop had gegeven. Ze zei ook dat ze “echt aangemoedigd” was door andere vrienden en familieleden die zich achter haar hadden geschaard en haar diezelfde aanmoediging hadden gegeven.

Maar dat is hoe dit verhaal eindigde. Hier is hoe het allemaal begon.

Van hoop mijn eigen inspiratiebron maken

De afgelopen vijf jaar hebben deze dame en twee andere redacteuren die ik bewonder en die ik ook als vrienden beschouw, gevraagd dat de artikelen die ik ter publicatie indien, hoe somber het onderwerp ook is, de lezers toch steeds een sprankje hoop zouden moeten geven, hoe miniem ook. In de e-mails die we heen en weer stuurden, herinnerde ik mijn vriendin aan deze voorwaarde: “Je hebt me vanaf het begin aangemoedigd om hoopvolle artikelen te schrijven in plaats van artikelen die voortkomen uit wanhoop of woede. Dat laatste stukje dat ik voor je schreef, dat korte stukje over samenkomen met vrienden en picknicks en maaltijden met de familie, is slechts één voorbeeld. We zijn ons allemaal bewust van de duisternis die mogelijk op komst is – daarover zijn online veel artikelen te vinden – maar jij en de anderen hebben me geholpen om vooral te laten zien dat hoop een wapen is.”

En dus, ondanks de rellen in de VS in de zomer van 2020, de turbulente Amerikaanse verkiezingen in de herfst van 2020, het rampzalige beleid van COVID-19 en de inflatie en culturele onrust sindsdien, werd ik belast met de taak om mijn lezers een straaltje zonneschijn te brengen. Bijgevolg heb ik, op een paar uitzonderingen na, honderden artikelen geschreven over van alles en nog wat, van een vrouw die haar stervende man verzorgt, de verwarde toestand in onze scholen tot de lelijke en gevaarlijke verdeeldheid in de VS, en het was steeds mijn bedoeling om in die opdrachten om iets goeds te vinden, een beetje licht dat de lezers zou kunnen inspireren in plaats van ze depressief te maken.

Het resultaat? In mijn geval begon hoop een gewoonte te worden.

En de hoop die ik mijn vriendin bood? Ironisch genoeg kwam die in de eerste plaats van haar zelf, omdat zij er uiteindelijk op had aangedrongen dat ik artikelen zou gaan schrijven met de typerende kenmerken van levensvreugde en inspiratie.

Het verder doorgeven (van hoop)

Net als lentebloesems is hoop een balsem voor de ziel. (Biba Kayewich)

Hoop is besmettelijk – dat is een belangrijke les die ik deze lente opnieuw heb geleerd. Hoop kan van de ene persoon op de andere worden overgedragen, soms met slechts een simpel woord of gebaar. Het kan zich zelfs gedragen als een wisselstroom, die heen en weer gaat, zoals tussen mijn vriend en mij, en ons oplaadt wanneer we het nodig hebben.

Uitmuntende leiders kennen de waarde van deze deugd. President Ronald Reagan begreep bijvoorbeeld dat hoop en de gezondheid van ons land hand in hand gaan en maakte een einde aan de Amerikaanse malaise door zijn constante goede wil en getemperd optimisme. “The Great Communicator”, zoals Reagan soms werd genoemd, was een expert in het gebruik van een podium of een persconferentie om het publiek te inspireren.

De gelukkigen onder ons hebben persoonlijk iemand gekend – een coach op de middelbare school, een leraar of misschien een leidinggevende – die ditzelfde talent bezat om hoop en vertrouwen in te boezemen in de mensen om ons heen. Zonder deze bemoedigende mensen verliest het team, faalt de student en blijven de prestaties op de werkvloer middelmatig.

Deze hoop is overigens niet hetzelfde als blind optimisme. Zoals presidenten, coaches en alle andere leiders erkennen, komt hoop uit het hart en de onderbuik. Hoop ziet problemen en moeilijkheden met wijd open ogen tegemoet, erkent de strijd en de kansen tegen ons, maar geeft ons de kracht en het vermogen om het goede gevecht vol te houden in de hoop te winnen.

Het is vooral belangrijk om deze veerkracht en hoop door te geven aan onze jongeren, omdat dit vitale hulpmiddelen zijn voor hun mentale en spirituele welzijn. Jongeren kunnen iets over deze deugden leren in verhalen uit de literatuur en de geschiedenis, maar ze zullen deze waarden in de eerste plaats van ouders, grootouders en andere familieleden en mentoren leren. Deze volwassenen moeten zich scherp bewust zijn van hoe ze zelf reageren op tegenslag en wat ze zeggen en doen wanneer ze geconfronteerd worden met tegenslag en rampspoed.

Negativiteit leidt tot cynisme en mislukking. Hoop is de moeder van succes.

Hoop als een wapen

Door wanhopig te doen, zoals sommigen over de huidige staat van onze samenleving praten, heb je de strijd in feite al verloren. Je kunt net zo goed de witte vlag hijsen, in een stoel op je veranda neerploffen en je tijd verdoen met mopperen over het einde van de democratie. Hetzelfde geldt voor persoonlijke zaken. Als je je eenmaal hebt overgegeven, pompt je hart nog steeds bloed door je lichaam, maar verder ben je in zombiemodus gegaan, net zo dood voor het leven als een van die arme drugsverslaafden die tegenwoordig op straat leven.

Maar als het middaguur zo donker lijkt als pek, als we aan het eind van ons Latijn zijn of als voortbewegen aanvoelt als waden door een moeras, is hoop de deugd der deugden die ons op de been houdt. Het is het zwaard en schild dat de draak der wanhoop afweert.

En toch is het het vreemdste wapen ter wereld. Als we hoop weggeven aan anderen, wordt het nog overvloediger en sterker in ons. Als we merken dat de kracht ervan afneemt, kan de hoop toch opnieuw opflakkeren door een simpel woord van een vriend of zelfs van een vreemde. Sterker nog, als we al aan hoop denken, stellen we het ons waarschijnlijk niet voor als een roestvrijstalen mes, maar eerder als Emily Dickinson’s gedicht waarin hoop wordt afgeschilderd als een vogeltje wiens lied “zoveel mensen warm heeft gehouden”.

De lente zorgt voor bloesems en bloemen in onze achtertuin. Hoop, in welk seizoen dan ook, heeft een gelijkaardig effect op onze ziel.

Origineel gepubliceerd op The Epoch Times (2 april 2024): The Bastion of All Virtues Is Hope